Door: Ilse Zethof. Vandaag draag ik twee verschillende sokken. Niet omdat ik vanochtend nog niet goed wakker was, maar vandaag ga ik voor een mismatch. Normaal sta ik voor mijn sokkenla en trek ik twee dezelfde aan. Dat doe je eigenlijk automatisch. Zonder erbij na te denken. Maar vandaag deed ik dat dus niet. Vandaag koos ik bewust voor anders: links een sok met hartjes, rechts een effen sok. Maar waarom voelt dit eigenlijk een beetje vreemd?

We leren van jongs af aan dat veel dingen bij elkaar moeten passen, want symmetrie is toch mooi? Gelijkheid geeft misschien rust, maar zelf zijn wij ook niet gelijk. Gelukkig maar, want dat maakt het leven wel zo interessant. Dezelfde sokken dragen vindt iedereen normaal, maar wat is normaal? Saai is het eigenlijk wel.

Twee verschillende sokken is een kleine boodschap, maar met een groot verhaal: anders zijn mag! Anders is niet minder, anders is gewoon anders en speciaal. Het is vandaag 21 maart en Werelddownsyndroomdag. Overal op de wereld dragen mensen twee verschillende sokken. En dat gebaar waardeer ik als trotse moeder van een zoon met Downsyndroom zeer. Deze dag staat ook in het teken van bewustwording, diversiteit en inclusie. Ze kunnen veel, dus geef ze de kans en laat ze meedoen.

Het leven van mijn zoon is voor ons een kronkelige, maar interessante weg vol met ups en downs. En ook een kronkelige weg brengt je uiteindelijk ergens waar je wilt zijn. Het is voor ons een route van soms willen vasthouden, maar ook leren loslaten. Deze kanjer blijft ons verrassen, leert ons om minder te haasten (al lukt dat vaak niet) en echt te zijn. Want die puurheid die mensen met Downsyndroom hebben is ontzettend mooi. Soms ook best irritant, maar vooral met veel warmte en oprechte ongefilterde menselijkheid. Daar kunnen we allemaal nog wat leren.

Dus vandaag passen mijn sokken niet bij elkaar, maar ze passen wel bij een wereld die ik prachtig zou vinden. Accepteren dat we allemaal anders zijn. Dat hebben we vandaag de dag allemaal hard nodig. Leren kijken met andere onbevooroordeelde ogen en realiseren dat het leven niet perfect hoeft te passen om mooi te zijn.

Geniet van deze eerste lentedag!

Ilse Zethof is communicatieadviseur, tekstschrijfster en één van de oprichters van AalsmeerVandaag. Vanuit Brabant door de liefde in Kudelstaart beland en ingeburgerd. Eigen bureau. Sociaal en open type met zwak voor kinderen en gehandicapten. Doet veel vrijwilligerswerk.

Het bericht Column: ‘Mismatch met een missie’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Het bericht Column: ‘Niet vergeten Kudelstaart te noemen!’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Door: Hermen de Graaf. ‘Aalsmeer’ is in de wereldwijde bloemenmarkt als handelscentrum een begrip en Nederland een internationale koploper. Het nieuwe kabinet heeft daar, met het plan om de BTW op bloemen en planten te verhogen, geen oog voor. Sterker nog: dat plan belemmert de zo gewenste vergroening, want bloemen en planten worden duurder. Met uw stem bij de gemeenteraadsverkiezingen op 18 maart kunt u een handje helpen dit onzalige kabinetsplan te voorkomen…

‘Dat is iets voor jullie als partij’, kreeg ik een jaar of tien geleden te horen van een lokale Aalsmeerse politicus toen ik politiek actief was in Noord-Holland. ‘Want jullie zijn een landelijke partij’. Toen kon hij de contacten die we als CDA in Den Haag en Brussel hadden (en hebben) kennelijk goed gebruiken. Daar dacht ik aan toen ik over de plannen vernam om de BTW op onze mooie sierteeltproducten te verhogen.

‘Aan de slag’ wordt slagveld…
Die BTW-verhoging van 9 naar 21 procent staat niet in het coalitieakkoord ‘Aan de slag’ maar is weggemoffeld in de ‘budgettaire bijlage’. En dat ‘Aan de slag’ wordt een slagveld voor bloemisten, in eerste instantie in Nederland. Verwacht wordt dat zo’n 25 procent het loodje legt als een bosje bloemen zoveel duurder wordt. Wageningen Universiteit (WUR) heeft al eerder becijferd dat die verhoging de staatskas mogelijk niet ten goede komt. Integendeel: de bestedingen aan bloemen en planten lopen terug, de belastinginkomsten dus ook, terwijl de werkloosheidsuitkeringen door de faillissementen en ontslagen juist omhooggaan. Wég dus, die 328 miljoen die achter de Haagse burelen als opbrengst is bedacht. Bovendien wordt de zo gewenste vergroening om uw en onze leefomgeving te verbeteren tegengewerkt. Want sierteeltproducten worden duurder. En niet zo’n beetje ook, sowieso ruim 10 procent.

Bloemen en planten zijn trouwens geen producten die hoger kunnen worden belast, zoals andere luxeartikelen. Het zijn emotionele medicijnen bij vreugde en verdriet: bloemen maken mensen blij en planten bevorderen het welzijn.

Ondermijning positie
Van de Nederlandse bloemen- en plantenexport van 7 miljard loopt zo’n 75 procent via Aalsmeer en bijna 80 procent van die export is bestemd voor EU-landen. Met verbijstering hebben ze in die landen kennisgenomen van de Nederlandse plannen om de BTW te verhogen. Want Nederland bloemenland is ook bij de beleidsmakers in die afzetbestemmingen een gidsland. En als hier de BTW omhooggaat, dan daar mogelijk ook. Recent is Spanje en eerder Frankrijk al ijlings teruggekomen op verhoging van de BTW op bloemen en planten. Vanwege dezelfde gevolgen die in Nederland dreigen: minder consumptie, faillissementen in de detail- en groothandel en verlies aan arbeid.

Dat doemscenario hangt nu als een zwaard van Damocles boven het hoofd van Nederland als bloemenland en Aalsmeer als sierteeltcentrum, waarin zo’n duizend (!) bedrijven en tienduizenden (!!) mensen actief zijn. Vooral de kleinere, maar zeker niet minder mooie bedrijven zullen het loodje leggen. Die bedreiging is niet alleen acuut. Het is vooral op langere termijn een bijl aan de wortel van het kenniscentrum dat is verenigd in Greenport Aalsmeer en in Nederland tuinbouwland. Dat werd mij nog eens bevestigd na een telefoonrondje langs de al genoemde WUR en Royal FloraHolland, Glastuinbouw Nederland/Aalsmeer en Greenport Aalsmeer. Jaarlijks besteedt de sector zo’n 5 procent van de totale Nederlandse uitgaven aan Onderzoek en Ontwikkeling, dat komt neer op ruim 1 miljard euro. Dat willen we toch niet uitvlakken?

Corrigeer politieke grilligheid
Een stem op een landelijke partij bij de gemeenteraadsverkiezingen op 18 maart helpt een handje bij het corrigeren van de politieke grilligheid, vastgelegd in het coalitieakkoord ‘Aan de slag’.

Grillig, want in november vorig jaar stemde een grote meerderheid van de Tweede Kamer nog tégen een motie om de BTW op sierteeltproducten te verhogen, ook D66, VVD en CDA.

De verhoging in de huidige plannen is ingestoken door ambtenaren en D66. Het stond zeker níet op het lijstje van de andere regeringspartijen VVD en CDA. Drie partijen dus, die veel betekenen voor de positie van Aalsmeer en van Nederland, zowel op korte als op lange termijn. Het is nog een plan en kan dus worden bijgesteld. En hoe sterker die drie landelijke partijen in Aalsmeer/Kudelstaart zijn, hoe krachtiger hun stem. Dus ook uw stem op 18 maart…

Hermen de Graaf is communicatieadviseur. Kudelstaarter – en bazuint dat ongegeneerd rond. Man van contacten, vooral in bloemenland. Twittert dat het een lieve lust is. Voormalig CDA-statenlid in provincie Noord-Holland. Jongleert graag met ‘duurzaamheid’ en ‘rentmeesterschap’. Eigenwijze kerel.

Het bericht Column: Verhoging BTW bedreigt Aalsmeer verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Door: Anna-Maria Giannattasio. Ik ben fan van lokaal nieuws. Ja, ik kan zelfs niet zonder. Het is fijn om het nieuws van om de hoek te volgen. ‘Wat is er aan de hand, met wie, waaróm en hoe dan?’ Dat leest lekker weg en weet je…de rest van de wereld is al moeilijk genoeg. Soms lees ik liever het wel en wee aan mijn kant van de Poel dan onoplosbaar gehannes aan de andere kant van de oceaan.

Lokaal nieuws raakt mij. Soms sprookjesachtig en soms meedogenloos. Vaak herkenbaar. Wie leeft zijn leven en bij wie is het gestopt? Waarom is die drempel? Wie heeft er in 2026 weer zin en hoe gaat het met de Aalsmeerse sjoelers?

Ik vroeg mij vandaag af: Wat is de reden dat lokaal nieuws zo goed werkt? Het antwoord vond ik in een Utrechts onderzoek. De vraag was: Waar kijken apen het liefste naar?

De uitkomst vond ik verrassend. Apen kijken namelijk het liefst naar andere apen! Extra leuk: apen smullen vooral van beelden van bekende andere apen in onverwachte sociale situaties.

Dus daarom raakt het lokale nieuws mij extra. De apen uit het onderzoek zien graag bekende apen bouwen, spelen, vechten, lief hebben, bakkeleien om status, stelen, elkaar afmaken én helpen. Dat vinden apen fascinerend. Dat vinden jij en ik ook fascinerend. Kwestie van na-apen.

We lezen graag over bouwers die onze Watertoren redden nadat er brokken in de poel vallen door betonrot. We verslinden verslagen op over ravottende Aalsmeerders die ballen in een net schoppen of gooien. Stoere brandweermannen en vrouwen die brandjes blussen.

We verheugen ons op de komende gemeenteraadsverkiezing stoelendans verslagen en perikelen. Alle politici inclusief prins Carnaval in de studio van Radio Aalsmeer is natuurlijk ook goud.

Lokale verhalen zijn leuk, vermakelijk en soms ook rauw. Zo leer ik mijn buurt beter kennen en weet ik of gebeurtenissen binnenkort mij persoonlijk gaan raken. Ja, zo ben ik dan ook weer.

Wie maken het nieuws? Lokale journalisten zijn eigenwijze, slimme, leuke, soms dwarse mensen die het heilige lokale nieuwsvuur brandende houden. Mooie mensen dus. En dan mogen we dankbaar zijn dat we in een land leven vol vrijheid en blijheid met nul censuur.

Fijn en veilig om mee te maken. Nepnieuws en haat ligt op de loer. Geloof niet alles wat je denkt en wat je op de socials leest. Een rondje Zijdstraat en langs de lijn bij FC Aalsmeer laat zien dat het hier een mooi dorp is met doeners en drammers. Hou ik van!

Lieve lezer, ik wens je een weekend vol tevredenheid, vrijheid, diepte en eerlijkheid. Nog maar een paar weekjes en dan is het lente. Hou vol!

Anna Maria Giannattasio is programmamaker en presentator bij Radio Aalsmeer. Ze bouwt op dit moment een podcast studio als broedplaats voor leuke mensen, presenteert de talkshow Uur van Puur. Daarnaast is ze actief bij de VVD en heeft een groot hart voor Stichting De Bovenlanden. Gedreven door haar motto doen en durven en samen sterk, zoekt ze altijd de verbinding tussen mensen en verhalen met haar eventbureau Puur Events.

(Foto: Bo Visions)

Het bericht Column: ‘Lokale verhalen’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Door: Rinus Zuidervaart. Verkeerde plek, verkeerde moment.

Sicilië brokkelt nog steeds af.

Maar ander nieuws overheerst.

Een Italiaan liep met dienblad met twee sterke koffie naar de kamer.

Achter hem verdween ondertussen de keuken 50 meter lager de afgrond in.

Persoonlijk was ik twee jaar geleden ook op het eiland met de meest actieve Europese vulkaan.

Ik kwam heelhuids terug. Heel, vanzelfsprekend. Maar is dat het eigenlijk wel? In datzelfde najaar 7 oktober 2023? Hoeveel mensen waren toen op de verkeerde plaats?

Astronomen hebben recent een hockeystick-achtig voorwerp in het onmetelijk heelal, ongeveer 50 kilometer lengte (astronomisch niets), gezien. Maar raakt dit object de aarde, dan is het gelijk het uitsterven van de dinosaurussen snel over met ons ondoorgrondelijk bestaan.

Maar als we allemaal gaan, wie blijft er over om verdrietig te zijn?

Ik drink mijn koffie op.

Smaakt als vanouds. Dat stelt mij gerust.

Onterecht misschien…

Rinus Zuidervaart is parttime ‘bewoner’ van de gemeente Aalsmeer. Vermaakt zich als cliënt op de dagbesteding van Ons Tweede Thuis, locatie Mendel, met onder meer schaken en computerzaken. Heeft een neus voor taal en laat zich inspireren door Godfried Bomans. Verzamelt op zijn eigen tijd en in zijn eigen tempo columns van gebeurtenissen uit zijn leven.

Het bericht Column: ‘Verkeerde plek’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Door: Arjen Vos. Ineens had ik een stapel bankbiljetten in mijn hand waar ik me even geen raad mee wist. Lang nadenken over een bestemming van die honderdjes hoefde niet want de winkel die ik van jongs af aan al door mijn ouders leerde kennen, oefende op mij een enorme aantrekkingskracht uit. Foto De Boer was net zo’n soort snoepwinkel als Jamin een paar pandjes verderop. De glimmende camera’s en objectieven achter glas, de accubak met goudvissen, de karakteristieke zwarte krukjes. Maar ook: de knappe winkelmeisjes. Want ik was vijftien en dan krijg je oog voor schoonheid.

Mijn zuur verdiende centen, bij elkaar geknipt tussen de ‘leylandii’-coniferen bij Tupla hadden hun bestemming gevonden. Jaap Spaander liet mij plaatsnemen op zo’n zwart krukje voorin de winkel en presenteerde trots de starterskit van de Petri GX1 met 50 mm standaardlens. Ik was gelijk verkocht.

Fotografie liet me vanaf toen niet meer los en ik ving alles in mijn lens wat los en vast zat. Van bloemencorso tot klassenfeesten, van straatbeeld tot voetbalwedstrijden. Vooral voetbal. Wat was ik daar bezeten van.

Magisch was het moment waarop na dagen wachten het mapje met ontwikkelde foto’s werd overhandigd. Aan de balie van De Boer bladerde ik vol verwachting door het resultaat. Mislukte maar wel afgedrukte foto’s mochten van Jaap in het ’ronde archief’. Die werden niet berekend. Altijd jammer als een gehoopte droomfoto niet meer was geworden dan een onderbelicht gruizig en korrelig velletje papier dat rechtstreeks de prullenbak in kon. Wel fijn dat het de totaalprijs drukte want foto’s afdrukken was een dure grap.

Mijn camera en ik waren onafscheidelijk. Hij ging overal mee naartoe: tijdens het rondbrengen van de ochtendkrant, naar school, bij een potje voetbal na schooltijd of bij vrienden. Mijn vader gooide voor mij een balletje op bij de Nieuwe Meerbode en jawel: ze konden nog wel een ‘jonge hond’ gebruiken om in het weekend lokale sportwedstrijden en evenementen vast te leggen.

Met mijn Petri, voorzien met een rolletje Kodak T-max 400 in mijn schoudertas, stapte ik zondag 2 februari 1986 dapper het complex van VV Aalsmeer aan de Dreef op om mijn eerste voetbalwedstrijd voor ‘de krant’ te fotograferen. Direct na het weekend mijn film ingeleverd in de Kanaalstraat waar Bas Kreeft zorgde voor het ontwikkelen en afdrukken. Ik kon niet wachten tot het donderdag was om het resultaat in de krant te kunnen zien. En ik kon nauwelijks geloven dat ik daar op 6 februari míjn foto zag: bij een verslag van de zaterdagvoetballers… En zonder naamsvermelding. Dat was dan weer jammer.

Die februarimaand in 1986 markeert het begin van mijn loopbaan in de lokale media. De maand waarin Evert van Benthem voor de tweede maal de Elfstedentocht won en we bij Ruud van het Kaar de quickstep dansten op Feargal Sharkeys A Good Heart. In die maand begon het voor mij.

Na de Nieuwe Meerbode volgde een freelance traject langs onder meer de Aalsmeerder Courant en ruim twintig jaar het Witte Weekblad, waarin ik in woord en beeld verslag mocht doen van alles wat er in ons dorp en de omgeving speelde. En vanaf 2014 AalsmeerVandaag. Wie snel rekent, ziet dat er vanaf februari 1986 precies veertig jaren zijn verstreken. Een mooi moment om even bij stil te staan.

Dat dit jubileum vrijwel samenvalt met een andere memorabele maar droeve gebeurtenis, wil ik niet ongenoemd laten. We gedenken ook grondlegger van AalsmeerVandaag, Han Carpay die op 3 februari tien jaar geleden plotseling overleed. Zo glijden de jaren voorbij. En ondertussen blijven we zolang als we kunnen, doorgaan met het schrijven van geschiedenis. In woord en beeld.

Arjen Vos hanteert sinds zijn middelbare schooltijd de camera, en later ook pen en toetsenbord. Mede-oprichter en thans hoofdredacteur van AalsmeerVandaag. Altijd geïnteresseerd in mensen. Chaotisch, jongensachtig, vader van vier kinderen en opa van twee kleinkinderen.

Het bericht Column: ‘Februari’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.