Door: Arjen Vos. Als redactie stonden we voor een dilemma welke foto we vandaag zouden inzetten voor het wekelijkse stukje luchtigheid. De tegenstellingen op het Raadhuisplein waren met Koningsdag en de daaropvolgende demonstratie tegen de komst van zogenoemde nareizigers in hotel De Jonge Heertjes zo groot dat we onze en uw vingers niet wilden branden met een foto die, hoe mooi ook, gevoelig kan liggen. Jammer eigenlijk dat onze vrijheid daarin beperkt wordt.

Vandaar een veilige keuze van een verzameling autobanden die op de vrijmarkt te koop werd aangeboden. Tussen de bergen speel/snoepgoed en snuisterijen een opmerkelijke stapel handeslwaar waarvan we ons afvragen of deze banden een nieuwe eigenaar hebben gevonden.

Wat betreft de vorige opgave; de werkzaamheden op het Surfeiland zorgden voor talrijke denkrichtingen. Van dat soort creativiteit worden wij op de redactie altijd erg blij en hopelijk u als trouwe volger/lezer ook. De meest opvallende kwam wat ons betreft van Christiaan Alderden die kwam met een out-of-the-boxgedachte: ‘Aanleg drempels op Surfeiland van start…’ Heel origineel Christiaan, de Broodjes van de Zaak zijn deze keer voor jou. De bevestiging om ze te verzilveren volgt binnenkort.

Nieuwe ronde, nieuwe kansen, het woord is weer aan u.

Het bericht Foto 597: verzin en win verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Door: Paul Bras. Misschien heeft u ook gekeken naar het tv programma ‘Wakker in Paraguay’. Een groep Nederlanders die zich in Paraguay willen vestigen om verschillende redenen, maar de voornaamste is toch wel dat het in Nederland domweg niet meer uit te houden valt. Teveel regelgeving, te hoge belastingdruk en vooral ook de niet te vertrouwen overheid die altijd over je schouder meekijkt. Ik zag twee categorieën Nederlanders die graag naar Paraguay willen emigreren. Enerzijds de slimme en ‘handige’ jongens die hun niet al te frisse ondernemersgeest in Nederland niet verder konden ontplooien, anderzijds de, in mijn ogen, naïeve geesten in Nederland die hier de nodige complotten ontwaren. Eenmaal in Paraguay aangekomen bleek dat ook daar de overheid wetten uitvaardigt en naleeft. Zo bleek dat ook daar de lockdown lang heeft geduurd, iets wat op voorhand anders was voorgespiegeld. Had iemand niet eens iets gezegd over het gras bij de buurman dat er altijd groener uitziet?

Over gras gesproken, het groenonderhoud binnen onze gemeente wordt piekfijn verzorgd. Ik kijk altijd met bewondering hoe de mannen (het zijn nooit vrouwen) op die forse grasmaaimachines met ware doodsverachting de grasveldjes om onze flat bijhouden. Ze slalommen routineus om de bomen heen, beurtelings een van de maaiers van de machine op het laatste moment optillend. In de lente komen ze bijna wekelijks de boel bijhouden. Wat heeft dat met Paraguay te maken hoor ik u denken, hou nog even vol.

Het oud papier in Kudelstaart werd altijd door de vrijwilligers van SSK opgehaald totdat het niet meer haalbaar bleek in verband met beperkingen vanuit de rijtijdenwet en de sportieve verplichtingen van de vrijwilligers in het weekend. Nu haalt Meerlanden het papier op.

Er zijn talloze ‘vanzelfsprekende zaken’ die de gemeente uitvoert waar wij niet dagelijks bij stilstaan. Dat ons water schoon blijft, dat de wegen worden onderhouden (herinrichting Bilderdammerweg), dat we kunnen sporten op sportvelden en in sporthallen en dat de jeugd in onze gemeente niet ontspoort enzovoort en zo verder. Daar betalen we belastingen voor. En wij kunnen als burger invloed uitoefenen op de besluiten waar belastinggeld voor wordt aangewend via de gemeenteraadsverkiezingen, maar ook door te participeren in bijvoorbeeld de Dorpsraad Kudelstaart.

Kom daar in Paraguay maar eens om.

Misschien is het zo vanzelfsprekend dat al die zaken worden geregeld dat wij de connectie met het betalen van belastingen niet meer leggen. Het heeft me altijd verbaasd dat het vooral de superrijken zijn die als eerste de wijk naar een buitenland nemen met een gunstig belastingklimaat. Natuurlijk begrijp ik dat ze procentueel meer belasting betalen dan de minder bedeelden. Als rooie rakker juich ik dat toe, ik zie dat als de breedste schouders die de zwaarste lasten dragen. Dit principe raakt helaas steeds meer in onbruik.

Overigens, die mooie witte houten bruggen over de slootjes in onze wijk verkeren in slechte staat. De brugleuningen vallen bijna uit elkaar. In dit natte landje misschien een brug te ver. Misschien is dit een mooi onderwerp om aandacht voor te vragen.

Paul Bras is een geboren en getogen Amsterdammer die nooit gedacht had ooit een Kudelstaarter te worden. Totdat zijn woonplaats een café kreeg, toen was hij om. Zou zelfs van de daken kunnen schreeuwen dat hij daar ‘groos’ mee is. Muzikaal talent maar dat schreeuwt hij dan weer niet van de daken. Bescheiden en zachtmoedig.

Het bericht Column: ‘Belastingdruk’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.