Door Joke van der Zee

Aalsmeer – Tijdens het geanimeerde gesprek op de koffie (en taart) bij mevrouw Bruinsma-Kniep werd maar weer bevestigd hoeveel geluk sommige mensen hebben bij het ouder worden. Deze 100-jarige fietst namelijk nog! Weliswaar als passagier in een duo-fiets (Stichting SAM), maar toch! “Ze is altijd heel geïnteresseerd. Laatst vroeg ze: kunnen we naar Hornmeer fietsen, ik wil die nieuwe huizen wel eens zien”, aldus de dochter van mevrouw Bruinsma.

Het is niet zo dat haar twee kinderen het woord moeten doen voor hun moeder want dat kan deze krasse dame nog prima zelf. Dat merkte ook locoburgemeester Bart Kabout, die namens de gemeente op woensdag 6 mei de eeuwelinge kwam feliciteren met een mooi boeket bloemen. Van tevoren werd gevraagd of mevrouw Bruinsma prijs stelde op het bezoek en daar had zij ja opgezegd met de toevoeging: “De pers komt toch ook mee?”

Coby (Jacoba Alida Bruinsma-Kniep) werd op 24 april 1926 geboren in Aalsmeer. Zij vierde op die dag haar verjaardag in ’t Kloosterhof, waar ze naar tevredenheid woont. Het gemeentelijk bezoek moest even op zich laten wachten; op de 24e werden de lintjes uitgereikt. Een lintje zou de 100-jarig misschien ook wel toekomen: het is een hele prestatie om op je 100e zo bij de tijd te zijn, zo geïnteresseerd en nog zo goed. Toch is daar geen recept voor. Hoewel… desgevraagd zegt ze: “Ik leef gezond, alles met mate, maar een wijntje drink ik wel hoor.”

Fries vindt Aalsmeers meisje

Mevrouw Bruinsma kwam tijdens een dansavond in de Oude Veiling in contact met haar latere echtgenoot, Wietze Bruinsma. Een Fries. Hij is in de bloemen gaan werken. “Het was door een politieagent dat wij elkaar leerden kennen”, begint het ‘spannende’ verhaal. “Wietze had een huisgenoot die bij de politie was en die wilde naar de dansavond. Kom mee, zei hij.” “Een Fries die de bloemen in wilde vindt een Aalsmeers meisje”, aldus de dochter van Coby. Het tweetal trouwde in 1949 en had later een kwekerij in planten als violen. Deze stond op de Oosteinderweg waar nu het aquaduct boven de N201 is. Het kwekersbedrijf verhuisde naar De Kwakel en het huidige ‘Bruinsma Natuurlijk’ is nog altijd een succesvol familiebedrijf, met inmiddels een kleindochter aan het roer. Het echtpaar Bruinsma kreeg twee kinderen, er zijn zes kleinkinderen en vijf achterkleinkinderen.

Creatieve creaties

Een grote hobby van het echtpaar Bruinsma was varen en dat deden ze dan ook veel en graag tot op hoge leeftijd. “Uiteindelijk moet je ook nuchter zijn en zeggen: dat kan niet meer. Tot in de 80 hebben we gevaren maar op een gegeven moment moet je gewoon stoppen. Ook autorijden; toen ik bijna 90 was heb ik dat opgegeven”, aldus de Kloosterhof-bewoonster. Een schot in de roos, vindt ze. “Allerlei leuke activiteiten worden hier georganiseerd. Ik maak van alles, kijk maar hier aan de muur!” Diverse creatieve creaties zijn in haar kamer te zien. Ook leest ze nog. “Grote letterboeken, elke week een boek.” Het digitale tijdperk is niet aan haar voorbijgegaan: Wordfeud op de iPad, foto’s bekijken en mails lezen. Wie doet het haar na?!

Foto: Mevrouw Coby Bruinsma-Kniep met loco-burgemeester Bart Kabout (foto aangeleverd).

Het bericht Bloemen en taart voor 100-jarige Coby Bruinsma-Kniep verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.

Amstelland – Na het verlies van een partner sta je er plotseling alleen voor, terwijl de wereld om je heen doordraait. Annet Heuer en Peter Maaten herkennen dat gevoel als geen ander. De twee lotgenoten merkten dat er in de regio een plek ontbreekt waar weduwen en weduwnaars elkaar kunnen vinden. Met hun nieuwe initiatief ‘De Bruggenoten’ slaan zij een brug voor lotgenoten die, net als zij, midden in het leven staan. Peter als Annet weten als geen ander hoe het is om de draad weer op te moeten pakken na het verlies van een geliefde. Peter was al ruim dertig jaar samen met zijn vrouw, bij wie in 2014 kanker werd vastgesteld. Hij zorgde voor haar, terwijl zijn werk en het gezinsleven gewoon doorgingen. Twee jaar geleden overleed de vrouw van Peter, nu staat hij er alleen voor met twee puberende kinderen. De man van Annet overleed in 2021 onverwacht aan een bloeding. Haar dochters van destijds zestien jaar hebben het noodnummer voor hun vader gebeld. Binnen een kwartier veranderde het hele leven van het gezin compleet. “De tijd die volgde zat vol met verdriet, maar daarnaast ook verwarring. “Ik was niet alleen mijn partner verloren, maar raakte ook mijzelf even kwijt,” omschrijft Annet.

Onbegrip

In die zoektocht naar een nieuwe balans stuiten beiden op veel onbegrip uit de omgeving. “Ik ben de helft van mijn vrienden kwijtgeraakt omdat ze er niet mee konden omgaan. Mensen zijn bang dat je de sfeer verpest”, vertelt Annet. Ook merkt ze dat niet iedereen begrip heeft voor de onvoorspelbaarheid van rouw. “Soms had ik op het allerlaatste moment geen energie en zegde ik een afspraak af. Maar de volgende keer word je dan dus niet uitgenodigd.” Peter herkent dat gevoel van sociale uitsluiting: “Ineens wordt er anders naar je gekeken. Mensen in je directe omgeving waar je altijd goed mee omging, zien je als ‘onveilig’, alsof je ieder moment in emoties kunt uitbarsten, of zeggen dat je veranderd bent.” Hij merkte dat toen hij vlak na het overlijden van zijn vrouw voor het eerst weer op een feestje kwam. “Ik zag iedereen kijken. Ik voelde onbewust dat mensen dachten: Oh, daar heb je hem, wat moeten we doen?” Volgens Peter is het vooral belangrijk om iemand die in rouw is niet opeens anders te behandelen. “Ik wil niet zielig gevonden worden. Maar het is fijn als iemand empathie toont.” Annet merkt dat mensen vaak niet weten wat ze moeten zeggen: “Het is een woud aan clichés. Vaak goed bedoeld, maar je zit er niet altijd op te wachten.”

Herkenning

In de hulpverlening ervoer Annet een barrière. Ze werd gekoppeld aan mensen in een totaal andere levensfase, waardoor de echte herkenning uitbleef. Ook Peter had behoefte aan praten met lotgenoten van zijn eigen leeftijd. “Mijn kinderen snappen mij”, zegt Peter, “maar zij rouwen op een andere manier. Ze hebben niets aan – wat ik noem – mijn ‘volwassen shit’, en hebben hun eigen hoofd al vol.” Wat ze misten was contact met iemand die hetzelfde meemaakt en die nog midden in het leven staat: met opgroeiende kinderen, werk, financiële lasten. Die herkenning vinden ze uiteindelijk bij elkaar. Peter en Annet ontmoeten elkaar via gemeenschappelijke vrienden. “Vanaf het moment dat we met elkaar in gesprek gingen begrepen we elkaar. We hebben geen uitleg nodig, maar aan een half woord genoeg.” Ze merkten hoe fijn het is om met een gelijkgestemde te praten die in dezelfde levensfase zit. Over verdriet, maar ook over praktische zaken. Het zorgde bij beiden voor een inzicht. Annet: “Ik kan mij simpelweg niet voorstellen dat Peter en ik de enigen zijn die hiermee worstelen. Er zijn meer mensen die dezelfde herkenning zoeken.” Daarom besloten ze niet te wachten op een initiatief, maar er zelf een te starten.

Nabijheid

Hoewel er online diverse platformen te vinden zijn, zijn deze vaak commercieel, anoniem of bieden contactmogelijkheden die online of niet in de buurt zijn. Voor Peter en Annet is fysieke nabijheid essentieel. “Als je rouwt, is de reis naar de andere kant van het land al snel te veel”, legt Annet uit. Daarom richten ze zich bewust op de eigen regio: Aalsmeer, Amstelveen en Ouderkerk. Zo ontstond initiatief De Bruggenoten, een naam die verwijst naar de brug tussen de oude en nieuwe versie van jezelf, maar ook een verwijzing naar lotgenoten die samen komen. Het initiatief richt zich op weduwen en weduwnaars van tussen de 40 en 65 jaar die nog werken en kinderen hebben. Annet benadrukt dat het geen zware praatgroep wordt in een kil buurthuis. “Het wordt laagdrempelig en toegankelijk.” Peter vult aan: “Denk aan een borrel in een café, of samen een wandeling maken.” 

Ontmoeten

De initiatiefnemers willen de mogelijkheid bieden dat mensen elkaar ontmoeten. “Misschien ontstaan daar nieuwe vriendschappen uit, of besluiten mensen met een kleiner clubje af te spreken. Alles kan organisch en informeel. We willen vooral voorkomen dat mensen in een isolement raken of vluchten in ongezonde gewoontes”, zegt Peter. Wie behoefte heeft aan een luisterend oor of gewoon een gezellige middag met mensen die je écht begrijpen, is welkom. “Het gaat om herkenning, en dat je elkaar even kunt bellen. Een vangnet”, besluiten Annet en Peter.

Informatie

Aanmelden of meer informatie? Weduwen en weduwnaars tussen de 40 en 65 jaar uit de regio Aalsmeer, Amstelveen en Ouderkerk kunnen contact opnemen via: debruggenoten@gmail.com. De bedoeling is begin juni een eerste bijeenkomst te houden, centraal ergens in Amstelveen.

———

Foto: De initiatiefnemers van ‘De Bruggenoten’: Peter Maaten en Annet Heuer (foto aangeleverd).

Het bericht ‘De Bruggenoten’ verbindt lotgenoten na verlies partner verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.