De  Amstelveense klavecimbelspeler Noriko Amano van Baaren (foto) geeft dinsdagavond 14 juli  om 20.15 uur een concert in de grote zaal van Apostolisch Genootschap aan de  Graaf Aelbrechtlaan 14. Dat is het laatste concert van het seizoen in de serie ‘Elsrijk Kamermuziek’, georganiseerd door Stadsdorp Elsrijk. Het volgende concert is op 15 september met het Ebony strijkkwartet.

Noriko Amano van Baaren speelt een dwarsdoorsnede van de Europese barokmuziek, waarin werken van Froberger en Bach (Duitsland), Purcell (Verenigd Koninkrijk), Scarlatti (Italië), en Elisabeth Jacquet de la Guerre, Couperin en Rameau (Frankrijk).

Tokio en Den Haag

Noriko is opgeleid aan de conservatoria van Tokyo en Den Haag en studeerde muziekwetenschap aan de universiteit van Keio. Zij geniet veel aanzien als vertolker van Franse barokmuziek en nam talloze Cd’s op met Barokmuziek. Zij is de drijvende kracht achter de serie ‘Pearls in Baroque’, sinds 2019 in de Kleine Zaal van het Concertgebouw in Amsterdam. Dit seizoen staan in de serie musici centraal die een band met Amstelveen hebben. Noriko Amano van Baaren is al vele jaren woonachtig in Elsrijk. Zij speelt op haar eigen instrument en dat is een uitzonderlijk mooie kopie van het beroemde Hemsch klavecimbel dat gebouwd werd in Parijs in 1751. Het klavecimbel is de voorloper van de na 1750 bekend geworden moderne piano. De zaal is open vanaf 19.45 uur. Met een gratis meet and greet na afloop.

Kosten

Een toegangskaart kost € 15, inclusief een drankje of € 7,50 met Amstelveen stadspas. Kaartjes kunnen bij voorkeur worden besteld via https://www.ticketkantoor.nl/shop/concert14juli of aan de kassa met pin of QR-code.

Foto: Fumitaka Saito.

“Ze kunnen geen persberichten schrijven”, vertrouwde mij ooit een vorige baas van de gemeentelijke communicatieafdeling, door wethouder Floor Gordon ‘uitstekend’ genoemd, toe. Eerlijk gezegd verbaasde dat mij, want zij zitten op dezelfde school om het vak te leren. Vroeger was dat een ander verhaal. Toen was er alleen het Persinstituut, waar je in de weekends op mocht als je al in de journalistiek werkte tot tevredenheid van de werkgever, bij wie je drie jaar lang ‘leerling’ was. Maar in die tijd praatte men al over een ‘journalistenschool’, waarop iedereen die er voor koos ‘communicatie’ kon leren.

Een van de eerste dingen die een beetje journalist leert zich nooit rechtstreeks in berichtgeving tot de lezer te richten.

Advertorial

Dat is anders met reclame. De zogenaamde afdeling ‘communicatie’ houdt zich voornamelijk daarmee bezig en denkt soms met een advertentietekst bezig te zijn terwijl het om informatie aan de media gaat. Geen zichzelf respecterend medium zal dat klakkeloos overnemen, maar lastig is het wel. Daar manifesteert zich het verschil tussen een redactie en een reclamebureau. Bijvoorbeeld in het gebruik van het woordje ‘wij’. Dat kan in een advertentie, maar is in informatie aan de pers infantiel. Wie zij ‘wij’ dan? De redactie? Toegegeven: ik stam nog uit de tijd dat advertenties niet mochten lijken op de berichtgeving door de redactie. Maar daar heeft men de ‘advertorial’ voor uitgevonden. Dat is een door de adverteerder betaalde artikelruimte, waarin het ‘product’ dat hij aanbiedt alleen wordt geprezen. Daar lijken de zogenaamde persberichten van de gemeente veel op.

Voorlichting

Toch wil ik de gemeentelijke voorlichters wel verdedigen. Ooit bestond de hele afdeling uit Tiny Visser, nu uit 26 man. Vergeef mij dan ik ‘man’ zeg, want de meeste werknemers zijn vrouwen. Tegenover die uitbreiding staat een louter uit financiële nood geboren inkrimping van de redacties van media, die de gemeente met een Mediafonds probeert op te heffen onder het motto dat nu eenmaal de journalistiek de democratie dient. Een deel van het team bestaat uit ‘woordvoerders’, om de politiek verantwoordelijken zoveel mogelijk voor verkeerde uitspraken te behoeden, hoewel zij er in de gemeenteraad alleen voorstaan. Dat brengt mij opnieuw bij mijn familie. Een minister kwam in Boedapest en de opdrachtgevers van mijn zoon wilden via hem iets weten over een heikel onderwerp, waarover de ‘woordvoerder’ vooraf had gezegd dat daarover niets gevraagd mocht worden, waaraan mijn zoon zich, naar de klant verwijzend, niet hield. Vervolgens ontspon zich het volgende gesprek met de RVD, die de woordvoerster had meegestuurd, over het radiogesprek met de minister.

RVD: ‘Wat hebben wij nu afgesproken?’

Hij: ‘Wij hebben niets afgesproken. Ik heb een decreet gekregen, waar ik mij niet aan hou.’

RVD: ‘Dat heet woordvoerder.’

Hij: ‘Ik heb je nog nooit in de Kamer gezien.’

Zolang communicatieadviseurs regeren wordt de echte communicatie volgens mij niet gediend.