Amstelveen - Tijdens de Dag van de Bouw in Amstelveen is vanmiddag (zaterdag 20 juni) het startsein gegeven voor de nieuwe campagne ‘Amstelveen, samen verder'. De campagne is opgezet om inzicht en duidelijkheid te geven over alle ontwikkelingen rond de A9 én de toekomst van Amstelveen.
Vanuit het oogpunt van de rechtsbescherming van omwonenden is deze uitspraak positief. De minister heeft in het LVB niet goed onderbouwd dat het beschermingsniveau van omwonenden ten aanzien van geluidbelasting per saldo gelijk is aan of beter is dan het beschermingsniveau dat het eerste Luchthavenverkeerbesluit uit 2004 bood. Volgens de rechter is dat een voorwaarde die uit de wet rolt.
Het is voor de omwonenden belangrijk dat er een maximumaantal vluchten mag worden uitgevoerd waarbij de hinder daadwerkelijk vermindert en er niet alleen naar de belangen van de luchtvaartbranche wordt gekeken.
Gevolg van de uitspraak
Door de uitspraak van de Raad van State blijft voorlopig het oude Luchthavenverkeerbesluit uit 2008 voor Schiphol gelden. Dat betekent dat er voorlopig geen maximum is voor het totale aantal vluchten per jaar. Wel heeft de rechter bepaald dat er voorlopig maximaal 27.000 nachtvluchten per jaar mogen plaatsvinden tussen 23.00 en 7.00 uur. Intussen werkt het kabinet aan een omvangrijke wijziging van het Luchthavenverkeerbesluit. Zodra dat in werking treedt, vervalt deze tijdelijke regel.
Maximumaantal (478.000) in het LVB te hoog
De MRS is voorstander is van het vastleggen van een maximumaantal vluchten in het LVB. Zie ook het MRS-advies van vorig jaar over het versnelde LVB. Deze maand zal de MRS met een advies komen op de (integrale) ontwerpwijziging van het LVB. In dat advies wordt betoogd dat 478.000 vluchten een te hoog maximum is en geen verbetering betekent voor de omwonenden.
Onderzoek CE Delft over maximumaantal vluchten
De huidige omvang van de luchthaven past niet binnen de geldende wetgeving. Bovendien oordeelde de rechtbank Den Haag in maart 2024 dat de belangen van omwonenden jarenlang onvoldoende zijn meegewogen en dat dit in strijd is met het Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens. De MRS liet onlangs een onderzoek uitvoeren waaruit blijkt dat een maximum aantal vluchten van 375.000 per jaar de brede welvaart in Nederland ten goede komt.
De verkiezingen zijn voorbij. D66 vormt samen met PRO (GroenLinks-PvdA) en de VVD het nieuwe bestuur van Amstelveen. We nemen opnieuw verantwoordelijkheid. Met volle energie en met vertrouwen in de toekomst van onze stad.
Beeld: D66 Amstelveen
We hebben het akkoord ‘Wat ons verbindt’ niet voor niets zo genoemd. Het laat zien dat samenwerken werkt. En dat je juist door verschillen te overbruggen vooruitgang kunt boeken. Dat zie je terug in het plan voor de komende vier jaar.
Daarin herkennen we duidelijk waar inwoners D66 voor hebben gekozen: meerb etaalbare woningen, kansen voor jongeren, goed onderwijs en een groene, leefbare stad. Lijsttrekker Floor Gordon: “Mensen stemmen niet op een coalitieakkoord, maar op de toekomst van hun stad. Dit akkoord is een begin, en wij kijken ernaar uit om daar samen met inwoners echt werk van te maken. Met energie, met ambitie en met oog voor elkaar.”
In het akkoord zie je duidelijk terug waar D66 zich hard voor heeft gemaakt. We zetten stevig in op meer betaalbare woningen en betere doorstroming. Onderwijs blijft een speerpunt, met aandacht voor gelijke kansen en sterke voorzieningen. Ook op duurzaamheid zetten we stappen vooruit, met een realistische koers richting een klimaatneutrale stad. Tegelijk investeren we in een samenleving waarin iedereen mee kan doen. Van jongeren tot mensen die extra ondersteuning nodig hebben. En dat doen we verantwoord: met een begroting die op orde blijft, zodat we kunnen blijven bouwen aan de toekomst van Amstelveen.
D66 levert opnieuw twee wethouders en dat zijn twee krachtige vrouwen die de komende jaren het verschil gaan maken voor Amstelveen.
Floor Gordon wordt wethouder Gebiedsontwikkeling, Mobiliteit,
Energietransitie, Sport en Vastgoed. Zij werkt aan grote projecten zoals het Stadshart en Nieuw Legmeer en maakt onze stad bereikbaar en toekomstbestendig.
Saloua Chaara wordt wethouder Onderwijs, Jeugd, Werk & Inkomen, Inclusie & Integratie en Participatie & Media. Zij zet zich in voor kansengelijkheid, sterke jongeren en bestaanszekerheid voor iedereen.
Samen bouwen zij aan een toekomstbestendige stad, waarin je kansen krijgt en mee kunt doen.
Het akkoord ligt er. Nu begint het werk. We gaan vooruit. Voor Amstelveen, voor iedereen. Het volledige coalitieakkoord is hier te vinden.
The post D66 neemt verantwoordelijkheid voor Amstelveen appeared first on D66 Amstelveen.
Op een zonnige donderdagavond namen René en ik online de tijd voor een gesprek over buitenplaatsen, het belang van behoud, en waarom plekken als Wester‑Amstel vandaag de dag relevanter zijn dan ooit.
René is kunsthistoricus, was lange tijd een cultureel-ondernemer en richtte in 2014 stichting Kastelen, (Historische) Buitenplaatsen en Landgoederen op. En hij is al jaren vriend van Wester‑Amstel.
Ga met ons mee in dit gesprek en krijg inzicht in het perspectief van een man wiens passie het is ervoor te zorgen dat de Nederlandse kastelen, historische buitenplaatsen en landgoederen net zo’n wezenlijk onderdeel blijven van de toekomst van ons land als ze dat in het verleden altijd zijn geweest.
Taylor Blades: René, zou je jezelf om te beginnen aan onze lezers kunnen voorstellen?
René Dessing: Mijn naam is René Dessing. Ik ben kunsthistoricus en heb een lang deel van mijn leven als cultureel-ondernemer gewerkt. Ik bouwde vanuit mijn eigen creativiteit mijn ondernemingen op en heb eigenlijk nooit een traditionele baan gehad.
Twintig jaar lang, van 1988 tot 2006, leidde ik cultureel organisatiebureau Artifex, dat in Amsterdam was gevestigd. Samen met een team van tien tot twaalf kunsthistorici organiseerden we culturele programma’s en dagexcursies door heel Nederland. Dit deden wij voor tijdschriften, congressen en bedrijven met een interesse in kunst, architectuur of cultuur.
In 2006 verkocht ik Artifex en verhuisde ik tegelijkertijd naar de prachtige historische buitenplaats Huis te Manpad in Heemstede. Ik noem Huis te Manpad graag een Amsterdamse buitenplaats, omdat de oorsprong ervan nauw verbonden is met de welvaart van de Amsterdamse koopmanselite in de zeventiende en achttiende eeuw. Vele van deze kooplieden kochten grote stukken land rond Amsterdam en legden daar hun lusthoven aan. Wester‑Amstel is daarvan een goed voorbeeld.
Taylor: Naast het feit dat je zelf op een buitenplaats woont, waar komt jouw liefde voor buitenplaatsen vandaan? Wat maakt ze voor jou zo belangrijk?
René: In de zeventiende en achttiende eeuw waren er in Nederland waarschijnlijk duizenden buitenplaatsen. Vandaag de dag zijn daar nog maar zo’n 545 goed of gaaf bewaarde voorbeelden van over. En met “goed bewaard” bedoel ik plaatsen waar huis, tuin, groenstructuur, landgoed en bijgebouwen samen nog steeds één samenhangend geheel vormen.
Tijdens mijn jaren in Heemstede werd het mij bijzonder duidelijk dat veel Nederlanders niet meer goed wisten wat het woord ‘buitenplaats’ eigenlijk betekent. Dat gebrek aan kennis leidde ook steeds vaker tot misverstanden tussen eigenaren enerzijds en de samenleving en overheden anderzijds.
En juist omdat ik zelf op een buitenplaats woonde, ontwikkelde ik een heldere kijk op de bedoeling van Nederlandse buitenplaatsen. Namelijk dat het plekken zijn om de seizoenen te beleven, te genieten van het buitenleven, de wisselende seizoenen en van de schoonheid van de natuur. Dat is iets wat ik graag met anderen wilde delen.
Taylor: Is dat wat heeft geleid tot het Jaar van de Historische Buitenplaats?
René: Precies. In 2012 heb ik samen met anderen het Jaar van de Historische Buitenplaats geïnitieerd om deze plekken weer op de publieke agenda te zetten. Søren vervulde de rol van penningmeester tijdens deze campagne. Ik was voorzitter van de stichting en samen met andere bestuursleden en talrijke vrijwilligers hebben wij ervoor gezorgd dat het jaar goed verliep.
Het jaar bleek zeer succesvol. Verschillende provincies begonnen beleid en subsidieregelingen te ontwikkelen voor het behoud van deze buitenplaatsen. De behoeften van buitenplaatsen in het hele land werden meer erkend en er kwam daadwerkelijk beweging en vooruitgang op gang.
Taylor: En is stichting Kastelen, Historische Buitenplaatsen en Landgoederen (sKBL) uit deze beweging voortgekomen?
René: Ja. In februari 2014 heb ik sKBL opgericht. Een van onze eerste acties was het opzetten van een centrale website waarop zo veel mogelijk buitenplaatsen digitaal werden samengebracht.
Want hoewel ik samen met Jan Holwerda De Nationale gids Historische Buitenplaatsen heb samengesteld, waarin alle buitenplaatsen zijn opgenomen, was er online simpelweg niets te vinden.
Daarom heb ik verschillende vrijwilligers van sKBL gevraagd om mee te helpen. Binnen negen maanden lanceerden we onze website, met zo’n 350 buitenplaatsen. Dat was de eerste keer dat zo’n digitaal overzicht in Nederland bestond, en daarmee een historisch moment.
Vandaag de dag werkt sKBL op landelijk niveau. We zetten ons niet in voor één enkele plek, maar ondersteunen buitenplaatsen en landgoederen in het hele land.
Taylor: Waar streeft sKBL naar?
René: Tegenwoordig worden vele buitenplaatsen geconfronteerd met uiteenlopende uitdagingen: klimaatverandering, infrastructurele druk en een gebrek aan begrip bij overheden en maatschappelijke vooroordelen ten aanzien van deze plekken. Veel mensen zien buitenplaatsen nog steeds als ‘plekken voor de rijken’, en dat zorgt ervoor dat zij hun interesse verliezen.
Maar als je een buitenplaats bekijkt als een kunstwerk, ervaar je haar op een heel andere manier. In werkelijkheid zijn buitenplaatsen plekken van duurzaamheid, schoonheid en harmonie. Het zijn ware schatten, in een wereld die voortdurend in beweging is.
Vanuit die gedachte is het doel van sKBL in essentie om mensen te zeggen: kijk naar deze plekken, ontdek ze, heb er respect voor en help ze te behouden voor de toekomst. Wij willen het publieke bewustzijn vergroten en waardering creëren voor de toekomstige zorg voor deze buitenplaatsen. Ik vind het belangrijk dat mensen weten wat sKBL is en waar wij ons voor inzetten.
Daarom nodigen wij ook de vrienden van Wester‑Amstel van harte uit om onze website te bezoeken, zich aan te melden voor onze digitale nieuwsbrief, ons werk te volgen in de sociale media en, als zij zich aangesproken voelen, sKBL als particulier donateur te steunen.
Wie Wester‑Amstel waardeert, zal ook de andere buitenplaatsen waarderen, want ze zijn stuk voor stuk prachtig en rijk aan karakter en geschiedenis.
Taylor: Hoe werkt sKBL eraan om buitenplaatsen zichtbaarder en toegankelijker te maken?
René: We organiseren een scala aan activiteiten. Voor onze donateurs en vrienden houden we studiedagen en organiseren we zo nu en dan programma’s. Daarnaast publiceren we een digitale nieuwsbrief.
Ook geven we regelmatig boeken uit. Al zo’n elf jaar reiken we de sKBL Ithakaprijs uit: een prijs van €5.000 voor een publicatie over een kasteel, historische buitenplaats of landgoed of daaraan gelinkte onderwerpen. Zo won in 2022 Gerrit van Oosterom deze prijs voor zijn proefschrift Boeren op de Buitenplaats. Dit onderzoek betreft het gebied waartoe ook Wester-Amstel behoort.
Daarnaast kennen we nog een andere activiteit, waarbij we een schrijver of journalist uitnodigen om enkele dagen als writer‑in‑residence op een buitenplaats te verblijven. De ervaringen die daaruit voortkomen worden gedeeld via een krantenartikel, een interview of een andere publicatievorm.
Al deze initiatieven hebben één duidelijk doel: mensen bereiken en hen eraan herinneren dat we deze bijzondere en waardevolle plekken niet mogen vergeten en moeten behouden.
Taylor: Hoe beïnvloedt jouw achtergrond als kunsthistoricus de manier waarop jij naar buitenplaatsen kijkt?
René: Als kunsthistoricus begon ik natuurlijk bij de kunst zelf, maar na verloop van tijd zag ik steeds duidelijker hoeveel kunst eigenlijk geïnspireerd is op de natuur. Stillevens, bloemen, landschappen: veel is met de echte natuur verbonden. In de loop van mijn leven ben ik me gaan realiseren dat de natuur zelf de ware kunst is.
Zo kijk ik ook naar buitenplaatsen: als kunstwerken, maar niet uitsluitend gemaakt van materialen. Het zijn levende composities, gevormd door bomen, planten, paden, bankjes en vele andere elementen die samen iets harmonisch en moois creëren. Als Gesamtkunstwerke, totale kunstwerken, zijn ze ongelooflijk waardevol, maar tegelijk ook zeer kwetsbaar. Daarom ben ik ervan overtuigd dat we ze moeten beschermen en behouden voor toekomstige generaties.
Ik ben het gelukkigst wanneer ik eenvoudigweg deel uitmaak van de natuur, en dáár richt ik mijn energie op.
Taylor: Wie zie je op dit moment als jullie belangrijkste publiek? Zijn jongere generaties geïnteresseerd in dit soort historisch erfgoed
René: Het merendeel van onze vrijwilligers, misschien wel zo’n 15.000 in heel Nederland, bestaat uit mensen van 65 of 70 jaar en ouder. Zij zijn degenen die al deze prachtige tuinen en historische huizen onderhouden.
Tegelijkertijd hoor je jongere generaties veel praten over natuurbescherming en duurzaamheid, maar zie je hen zelden op deze buitenplaatsen. Hoe komt dat? Waar gaat het mis? Waarom is er geen echte verbinding tussen jonge mensen en deze oude buitenplaatsen?
Misschien heeft het te maken met energie, of met levensfase, of spelen er toch ook vooroordelen mee. Je weet het eigenlijk niet.
Wat ik wél weet, is dat voor veel vrijwilligers één dag per week werken in een tuin, of simpelweg aanwezig zijn in zo’n omgeving, enorm veel plezier en voldoening geeft. Er zijn vandaag de dag veel mensen, jong en oud, die lijden onder een voortdurende stroom van emoties en gedachten. En weet je? Dat verdwijnt in plekken als Wester‑Amstel. Deze plaatsen helpen mensen om te vertragen en opnieuw rust te vinden.
Dat is iets heel krachtigs. En ik hoop dat interviews als deze ook jongere generaties kunnen inspireren om beter te kijken en zich meer met deze plaatsen te verbinden.
Taylor: Je hebt gesproken over de uitdagingen waar buitenplaatsen mee te maken hebben. Zijn die anders dan toen je net met sKBL begon?
René: Sommige uitdagingen zijn nieuw, andere niet zozeer. Klimaatverandering en waterbeheer staan momenteel zeer hoog op de agenda. Nieuwe woningbouw zorgt voor extra druk op het landschap, terwijl het erfgoedbeleid in Nederland sterk is gedecentraliseerd.
Buitenplaatsen hebben het relatief goed in provincies als Utrecht, Gelderland of Zuid‑Holland, maar elders kan het bewustzijn aanzienlijk lager zijn. Twaalf provincies, twaalf verschillende beleidslijnen… en dat is gevaarlijk. We hebben minder politiek nodig en meer gezond verstand.
Taylor: Als je terugkijkt op het Jaar van de Historische Buitenplaats en de jaren daarna, hoe staat het er nu voor?
René: Destijds was er sprake van een duidelijke, positieve omslag. Inmiddels zijn we twaalf jaar verder, en ik denk dat we eigenlijk opnieuw zo’n jaar nodig hebben. Er zijn nog altijd veel behoeften binnen de hele erfgoed‑ en monumentensector, en financiering blijft een terugkerend vraagstuk.
Dat gezegd hebbende, zijn buitenplaatsen in 2026 zeker beter zichtbaar en meer erkend dan voorheen. In veel gevallen is de kwaliteit van restauratie acceptabel. Maar onderschat niet hoeveel inspanning het kost om dat niveau te behouden, de inzet van vrijwilligers, eigenaren en de financiële middelen die daarvoor nodig zijn. Het is een voortdurende strijd om alles op peil te houden.
Tegelijkertijd is het politieke klimaat aan het veranderen. Er spelen veel zorgen in de wereld, en in die context worden kwesties rond tuinen en buitenplaatsen soms als ondergeschikt gezien. Maar juist in tijden als deze bieden deze plekken troost. Ze zijn diep rustgevend, en deze huizen en landschappen dragen dat gevoel in zich. En hoe groter de spanningen in de wereld, hoe groter hun waarde eigenlijk wordt.
Taylor: Op een meer persoonlijk niveau: wat valt je als eerste op wanneer je een buitenplaats bezoekt? En wat is jouw indruk van Wester‑Amstel?
René: Ik zie deze huizen, deze buitenplaatsen, altijd als ensembles. Ze vormen één geheel, één eenheid. Wat mij vaak als eerste opvalt, zijn de oude bomen, een zo belangrijk kenmerk van veel buitenplaatsen. Ik heb een grote liefde voor oude bomen.
Daarnaast waardeer ik vooral de relatie tussen de architectuur en het omliggende groen. Soms is er ook een rijk interieur dat mij aanspreekt. En ik voel me altijd aangetrokken tot volwassen planten, bloembedden en dat soort details.
Wat mij bij Wester‑Amstel bijzonder veel plezier geeft, is de sterke positieve of liefdevolle energie van de plek. Dat voel je meteen wanneer je er bent. Dat heeft natuurlijk te maken met het professionele beheer van Wester‑Amstel en de zorg en aandacht van alle vrijwilligers. Je merkt dat dit een plek is waar mensen echt van houden — een plek waar mensen graag komen omdat ze zich ermee verbonden voelen. Dat is een bijzondere sfeer die niet elke buitenplaats heeft.
Tekst door: Taylor Blades
The post Vrienden van Wester-Amstel: René Dessing appeared first on Wester-Amstel.
Foto (Barbra Verbij): Vooraanzicht van Oostergeest. ’Er is altijd wat te repareren: een dakkapel, een deurkozijn, een monumentale daklijst…’
Parel achter de duinen
Buitenplaats ‘OOSTERGEEST’ schoolvoorbeeld voor toekomstige generaties
IN DE OP NIETS berustende veronderstelling dat buitenplaatsen vooral voorkomen in de bossen rond de Hoge Veluwe was ik verbaasd te horen dat er vlak achter de duinen een wal van buitens ligt, waarvan Oostergeest, de Parel van Warmond, een springlevend voorbeeld is. En dat leven huist vooral in de kersverse weduwe Lucelle Leemans – Van Nispen tot Pannerden, die ons met zwier rondleidt langs haar huizen, tuinen en priëlen; ze heeft zelfs een voetbalveld(je).
Nadat we van cake en koffie waren voorzien, vertelde Lucelle, met haar powerpoint-introductie in het tot ontvangstruimte omgebouwde koetshuis, over de eerste jaren van verslagenheid na de dood van haar man Joan Leemans. Ze hadden alles samen goed doorgenomen en voorbereid, maar toch: wat te doen met al die ruimte? Gelukkig wilde een neef het grote huis wel huren en zelf nam ze haar intrek in een aangebouwde woning.
Waar ze de rondleidingen gewend was samen met Joan te doen, werd ze nu ondersteund door onze eigen gidsen Clasien en Harold, die de kwetterende schare waar nodig bij de les hielden.
Strakke Engelse lanen wisselen elkaar af met frivole dreven. Aan de monumentale bomen kan je zien hoe oud Oostergeest is. Een gigantische beuk beheerst ondanks haar geteisterde stam de bosrand.
Toch heeft Oostergeest maar één tuinman, die tweemaal in de week langskomt; en dat met een oranjerie die van deur tot deur vol staat! Krijgt Lucelle hulp van tuinkabouters?
En dan sta je ineens tegenover een gezonde groep grazende Lakenvelders! De dierenwereld is hier op deze buitenplaats trouwens nooit ver weg. Want elk jaar is het enorme ooievaarsnest bezet, en boven de schouw van het koetshuis pronkt een stevige das, geflankeerd door een jaloerse vos, beiden al enige tijd overleden, maar toch…
Alleen jammer van die Bedelzwaan! (Voor wie er niet bij was: halverwege de wandeling dook er ineens een verblindend witte zwaan op die enige tijd bleef aankleven… ik had niet zo veel op met hem; en ja, het was ongetwijfeld een mannetje!).
Een van de sprankelende hoogtepunten van de tour toonde het gevoel voor pragmatisme en humor van het echtpaar Leemans. Nadat vorige bewoners contact met het dorp Warmond enigszins beperkten, onderhoudt de huidige (zesde) generatie Leemans een warme, maar vooral educatieve band met de lokale schooljeugd.
Die vonden de restanten van een Duitse bunker buitengewoon interessant. Een ideale plek voor verstoppertje spelen of serieuser kattekwaad. De stevige barricades, geplaatst door het echtpaar Leemans, vormden geen belet. Een op de toegangsdeur geschroefd bordje ‘VLEERMUISBUNKER, ZIEKTEGEVAAR!’ bleek een potente remedie tegen potentieel kattekwaad.
Bij de nazit die tevens als verlate nieuwjaarsborrel fungeert, laat ik me toelachen door een levensgrote foto van Sophia Loren. Ik heb niet de moed op kunnen brengen navraag te doen over haar functie ter plekke, maar ik vermoed dat Joan, met zijn voorliefde voor Italiaanse automobielen, daar meer van weet.
Tekst en Foto’s door: Ruud Vrielink, tenzij anders vermeld
The post Parel achter de duinen appeared first on Wester-Amstel.
Amstelveen - 50PLUS Amstelveen roept het college op om meer regie te nemen op de bouw van ouderenwoningen en optimaal gebruik te maken van nieuwe rijkssubsidies. Volgens de partij groeit de druk op geschikte huisvesting voor ouderen snel, terwijl de woningbouw daar onvoldoende op aansluit.
Het wemelde deze week weer van de knotsgekke berichten in de krantjes van de Belg. Deze noodkreet op de voorpagina van Trouw spande de kroon qua krankzinnigheid: "Extreme hitte, regen en droogte vormen een gevaar voor de democratie. Verkiezingen komen wereldwijd steeds meer onder druk te staan door extreme weersomstandigheden, zeggen wetenschappers. Regeringen moeten hier beter op anticiperen. Zonder verkiezingen is er geen regering en geen democratie."
Inmiddels heeft Trouw nog maar een handjevol abonnees, voor het merendeel gefossiliseerde geïsoleerde bewoners van wierden in Groningen die in hun wanen nog steeds op de ARP stemmen. Je zal maar redacteur van Trouw zijn en dagelijks aan deze levende doden moeten prediken dat Allah en zijn profeet toffer zijn dan de Heere God der Heirscharen en zijn Enige Zoon, dat Israël de antichrist is, dat vrouwen met een zware stem, een adamsappel, een dikke piemel en een balzak ook door Allah zijn geschapen, en dat een AZC - bomvol kleptomane hitsige mohammedaanse knullen uit Somalië, Gambia, Syrië, Afghanistan en Somalië - naast je wierd een culturele verrijking en een geschenk uit de hemel is, en dat je ze met koffie en cake moet belonen als ze aan de deur komen om je sieraden en je bankpasje in bewaring te nemen.
Ik hoor al jaren dat DPG Trouw wil liquideren of laten fuseren met de Volkskrant want het krantje is op sterven na dood.
Afwijkende meningen zijn niet gewenst door de hoofdredactie van Neues Niederland, twee boerenkinkels die er precies zo uitzien zoals ze heten: Karel Smouter en Wendelmoet Boersema. Smout is gesmolten varkenspens en Wendelmoet is oud-Germaans voor bipolair: Frau mit einem eher sprunghaften Temperament.
Deze woke trekpoppen van de DPG hebben in opdracht van de grote baas in Brussel nu de jacht geopend op Sylvain Ephimenco, de best gelezen columnist van het zieltogende en reutelende Trouw. Ephi zal hetzelfde lot ondergaan als Theodor Holman bij Trouw, mark my words.
Vervolgens riep DPG-trekpop Eus, met zijn curieuze haarimplant, aan de tafel Jinek dat alle berichten over stelende, vandaliserende aanrandende, verkrachtende en moordende asielzoekers allemaal verzonnen zijn door extreem-rechts. En RTL Nieuws, de geteleviseerde roeptoeter van Van Thillo, opende met het bericht dat 95 procent van alle Nederlanders liever een bomvol AZC met mohammedaanse testosteronbommen naast de deur zien dan de kantine van een hockeyclub.
En dan het Parool, het debiele zusje van de Azijnbode. De Halsemabode opende met het schokkende bericht dat Nederland Nederland niet slechts 600.000 tot slaaf gemaakten had gegenocideerd, maar maar liefst 6 miljoen! Mooi rond getal, hoe zouden ze daar toch op gekomen zijn? En rond bevrijdingsdag zag ik overal in de krantjes van DPG weer het fabeltje opduiken over de duizenden Marokkanen die ons land bevrijd zouden hebben, in de geest van dit fopnieuws.
Terwijl iedereen weet dat de heldhaftige bijdrage van Noord-Afrikanen aan de bevrijding van Europa een fraaie naam heeft: Marocchinate. De gewelddaden en massaverkrachtingen die in 1944 in Italië werden gepleegd door een deel van de Marokkaanse koloniale troepen van het Franse leger — de zogeheten Goumiers — staan in Italië bekend als de Marocchinate. Het woord betekent ongeveer: "de Marokkaanse daden”" In Italië verwijst het vooral naar verkrachtingen, plunderingen en moorden in Lazio en omgeving, na de doorbraak bij Slag om Monte Cassino. Er bestaat in Italië nog steeds veel collectief trauma rond deze gebeurtenissen. De film La Ciociara ("Two Women") met Sophia Loren gaat hier over die Marocchinate.
Maar het kan allemaal nog knettergekker want dit las ik op de website van de Halsema-roeptoeter: Warda El-Kaddouri en Mirjam Shatanawi schreven samen met andere onderzoekers een stadsgids over moslimerfgoed in Amsterdam, die een volgens hen vaak onderbelicht deel van de Amsterdamse geschiedenis in kaart brengt. Aan de hand van wandelroutes, persoonlijke verhalen en bijzondere locaties laat de gids zien hoe moslimgemeenschappen al eeuwenlang onderdeel zijn van het sociale, culturele en religieuze leven van de stad. Trots meldt het gidsje - wat zou dat de belastingbetaler nu weer hebben gekost - dat de oudste mohammedaanse monumenten in Mokum de Turkse Fatih-moskee aan de Rozengracht zijn, en de Barberijnse moskee Al Kabir aan de Amstel. "Wat ik zo mooi vind, is dat het echt een gedeelde geschiedenis laat zien. Een katholieke kerk die uiteindelijk een moskee is geworden", schrijft Warda El-Kaddouri in het gidsje.
Het gebouw werd inderdaad eerst gebruikt als roomse kerk, daarna als stoffenwinkel en werd gekraakt. Ik ken de moskee aan de Rozengracht goed, want daar sprak ik altijd af met Ali, de beste heroïnedealer van Amsterdam destijds. Die ging daar graag bidden, met zijn broekzak vol ballen bruin, en vaak moest ik dan wachten bij de ingang van de voormalige katholieke kerk. Die twee gebedshuizen zijn dus piepjong, net als de eerste halal restaurants in Mokum. Akbar Indian Restaurant bestaat sinds 1981 en serveert Indiase gerechten met halal vlees. Marokkaanse restaurant Marhaba bestaat pas sinds 1991.
Toen ik het het voorwoord las, van de volslagen nietsnut Touria Meliani, wethouder Inclusie, Antidiscriminatiebeleid en Marokko-propaganda, moest ik even binnensmonds projectielbraken, alsof ik bedorven varkensshoarma met halalkruiden van nachtsnackeria Ali Baba had gegeten.
Het gejank van Touria is stuitend: "Deze stadsgids geeft een inkijkje in hoe Amsterdamse moslims de stad verder verrijkt hebben. Niet alleen letterlijk, door hun harde werken, maar ook door nieuwe culturen, gebruiken en producten mee te brengen. Helaas moeten we constateren dat Amsterdamse moslims – met name de laatste decennia – te maken hebben met discriminatie. Ze worden achtergesteld, uitgesloten en verdacht gemaakt, maar dat leidt in de rest van de samenleving nauwelijks tot verontwaardiging. Het voortdurende wantrouwen zorgt dat moslims vervreemd kunnen raken van hun stad. Zelfs Amsterdam, een stad waarvan de diversiteit juist de kracht is, voelen mensen zich soms niet gezien, niet gehoord, niet erkend. Deze stadsgids sluit hierop aan. Bedoeld om te laten zien dat moslims in Amsterdam thuishoren."
Deze schaamteloze geschiedvervalsing - Meliani zegt nog net niet de mohammedanen Amsterdam hebben opgebouwd - riekt naar de The Black Archives, een archief en cultureel centrum in Amsterdam dat zich richt op zwarte geschiedenis, kolonialisme, slavernij en diaspora in Nederland. Die club roept ook dat er al eeuwen zwarte mensen in Amsterdam wonen en dus niet vanaf de jaren vijftig van de vorige eeuw. Ik dacht altijd dat de eerste Surinamers na de Tweede Wereldoorlog gesignaleerd werden in de Cotton Club op de Nieuwmarkt! Maar nee hoor, volgens de Black Archives wonen mohammedanen en personen van kleur al eeuwen samen in Mokum en hebben zij de stad opgebouwd, ondanks geniepige tegenwerking van jodenmensen, louter gedreven door kinnesinne.
Ik citeer: "Al in de 16e en 17e eeuw leefden er zwarte mensen in de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden. Sommigen kwamen mee met handelsschepen of via koloniale netwerken van de Dutch East India Company en de Dutch West India Company. In steden als Amsterdam, Den Haag en Middelburg woonden zwarte bedienden, matrozen, muzikanten, soldaten en soms ook vrije burgers. Op schilderijen uit de Gouden Eeuw verschijnen zwarte figuren regelmatig, meestal in dienstbare of exotiserende rollen, maar hun aanwezigheid toont wel dat zwarte mensen zichtbaar waren in de samenleving. De archieven wijzen erop dat sommige zwarte mensen gedoopt werden, trouwden en geïntegreerd raakten in Nederlandse steden."
Ik heb ooit een hoorcollege over de mohammedaanse geschiedenis van Amsterdam gevolgd aan de Universiteit van Amsterdam (dat duurde welgeteld een uur en toen was het onderwerp klaar), en professor Leo Biegel vertelde mij dat de enige aantoonbare aanwezigheid van mohammedanen voor de Tweede Oorlog de diverse gapers in de stad waren. Moriaantjes dus, zo zwart als roet. We kijken even naar de beelden. Maar die moesten verdwijnen van GroenLinks omdat ze racistisch en islamofoob waren. Wolla! Zo gaan wij in Damsko toch niet om met ons schaarse mohammedaanse erfgoed!
Een mohammedaanse Moordatlas, waarop Turkse en Marokkaanse aanslagen en andersoortige afrekeningen in het milieu zijn verzameld, zou natuurlijk ook geestig zijn voor dagjestoeristen. Met rondleidingen van Michiel Romeyn. Die is al jaren gefascineerd door liquidaties en moordlocaties in Amsterdam. Hij bezocht allerlei "plaatsen delict" van bekende onderwereldfiguren en maakte daar foto’s en kunstprojecten rond. Dat mondde uiteindelijk uit in zijn boek Een klap in het donker.
Er zijn natuurlijk veel schitterende locaties qua contemporaine Marokkaanse geschiedenis. Ik vroeg aan Chat GTP om gratis en voor niks een Mocro Moordgids te maken, met al die kleurrijke locaties. Et voilà
De Zuidas / station Zuid — de liquidatie van Najeb Bouhbouh in 2012 bij het Crowne Plaza-hotel, vaak gezien als het begin van de Mocro-oorlog.
Amsterdam-West (o.a. Staatsliedenbuurt) — meerdere schietpartijen en vergismoorden, waaronder de dubbele liquidatie in de Staatsliedenbuurt in 2012.
Wittenburgergracht (Oost) — hier werd Gwenette Martha in 2014 geliquideerd.
Amstelveenseweg / Amsterdam-Zuid — verschillende beschietingen en aanslagen op horecazaken en voertuigen.
Kikkenstein en flats in Amsterdam-Zuidoost — plekken waar geregeld schuilplaatsen, wapenvondsten of schietincidenten werden gelinkt aan criminele netwerken.
De omgeving van de Jan Evertsenstraat, Bos en Lommer en Slotervaart — meerdere aanslagen op woningen, cafés en shishalounges.
Bedrijfspanden in het Westelijk Havengebied — gebruikt voor ontmoetingen, opslag of voorbereidingen volgens politieonderzoeken.
Daarnaast waren er veel aanslagen op: woningen van familieleden, advocatenkantoren, redacties (zoals na de moord op Peter R. de Vries), cafés en shishalounges die met rivaliserende groepen werden geassocieerd. De meeste van deze locaties kregen vooral bekendheid door politieonderzoeken, rechtbankverslagen in het Marengo-proces en misdaadjournalistiek van bijvoorbeeld John van den Heuvel en Paul Vugts.
Dat is andere koek dan het Allerhande-verslagje over al die heerlijke mohammedaanse eethuisjes in Amsterdam, door de onvermijdelijke Abdelkader Benali. U kunt het vodje overigens hier gratis downloaden. Weet u welk typisch Amsterdams woord echt Arabisch is? Nee, niet Jodenjacht, bijna goed! Razzia!
Een razzia is een door de overheid (politie, leger) georganiseerde, groots opgezette, opsporing en jacht op een groep mensen. Het woord komt via het Frans uit het Arabisch: (ḡāziya, غزوة) en betekent strooptocht van de ene stam tegen de andere.
Beeld: D66 Amstelveen
Op basis van de voorlopige uitslag van de gemeenteraadsverkiezingen 2026 reageert lijsttrekker Floor Gordon van D66 Amstelveen dankbaar en vastberaden:
“Wij zijn trots dat zoveel Amstelveners ons het vertrouwen hebben gegeven en dat het aantal D66-stemmers ten opzichte van 2022 merkbaar is gegroeid. Dat is een duidelijke steun voor onze koers van vrijheid, verbinding en vooruitgang. We hebben onze 7 zetels in de raad stevig behouden. We willen iedereen bedanken die op D66 heeft gestemd, met ons in gesprek is gegaan of zich tijdens de campagne heeft ingezet. De hogere opkomst laat zien dat inwoners zich betrokken voelen bij Amstelveen – en dat is misschien wel de mooiste winst van deze verkiezingen. We feliciteren de winnaars van harte met hun resultaat: in het bijzonder GL-PvdA als grootste partij, maar ook AvA, FvD en de VVD met hun zetelwinst.”
Volgens Gordon laat de uitslag vooral zien waar het om draait, namelijk wat voor stad Amstelveen wil zijn.
“De afgelopen weken hebben we op straat, aan de deur en tijdens bijeenkomsten met veel inwoners gesproken. Over wonen, onderwijs, duurzaamheid en de toekomst van Amstelveen. We hebben zorgen gehoord, ideeën opgehaald en waardevolle gesprekken gevoerd. Die betrokkenheid geeft energie én richting. Wat we terug horen is duidelijk: mensen willen vooruit. Dat er gebouwd wordt, dat voorzieningen meegroeien en dat plannen ook echt worden uitgevoerd. Het vertrouwen dat we hebben gekregen, zien we als een opdracht. Een opdracht om verder te bouwen aan een Amstelveen dat vooruitkijkt. Waar ruimte is voor nieuwe woningen, waar we investeren in goed onderwijs en waar duurzaamheid en leefbaarheid hand in hand gaan. De afgelopen jaren hebben we laten zien dat het kan: ambitie combineren met realisme. Plannen maken én ze waarmaken. Juist die combinatie is nu nodig om de volgende stap te zetten.”
Over de komende periode is Gordon hoopvol en duidelijk.
“In Amstelveen hebben we de kans om te laten zien dat samenwerking wél werkt. Dat je verschillen kunt overbruggen als je een gezamenlijk doel hebt: een stad die vooruitgaat en waar mensen prettig kunnen blijven wonen. De verkiezingen zijn voorbij, nu begint het echte werk. Wij gaan de gesprekken in met energie, openheid en de wil om verder te bouwen. We kijken ernaar uit om samen met andere partijen tot goede plannen voor Amstelveen te komen. Samen maken we de stad.”
The post Persbericht uitslag 26 appeared first on D66 Amstelveen.
Amstelveen, 17 maart 2026 – Medewerkers in de gehandicaptenzorg vallen in Amstelveen vaak buiten de voorrangsregeling voor sociale huurwoningen voor cruciale beroepen. D66 wil dat de gemeente deze groep alsnog onder de regeling laat vallen.
Beeld: D66
De personeelstekorten in de gehandicaptenzorg zijn groot en nemen verder toe. Wachttijden lopen op, de werkdruk stijgt en het wordt steeds lastiger om mensen te behouden.
Tegelijk is wonen in Amstelveen voor veel medewerkers onbereikbaar geworden. Zij vertrekken naar andere gemeenten of verlaten de sector. Dit raakt direct de zorg voor Amstelveners.
Amstelveen kent een voorrangsregeling voor sociale huurwoningen voor cruciale beroepen, zoals zorg en onderwijs.
Die regeling is bedoeld om mensen die onmisbaar zijn voor de stad hier te laten wonen en werken.
In de praktijk geldt die echter maar voor een deel van de zorg.
Medewerkers in de gehandicaptenzorg, zoals persoonlijk begeleiders, vallen er vaak buiten. Fractievoorzitter Saloua Chaara: “Deze mensen zijn onmisbaar voor de zorg in onze stad. Als we willen dat zij hier blijven werken, moeten we het ook mogelijk maken dat zij hier kunnen wonen.”
D66 wil de regeling uitbreiden, zodat ook medewerkers in de gehandicaptenzorg onder de voorrangsregeling vallen. Maar dat alleen is niet genoeg, vindt de partij.
Chaara: “D66 heeft een hele duidelijke ambitie neergelegd. Wij willen de komende jaren 10.000 woningen toevoegen aan Amstelveen. Zodat onze leraren, politieagenten en mensen in de zorg hier kunnen blijven wonen. Zij houden onze stad draaiende”.
D66 wil daarnaast dat ook bij de toewijzing van koopwoningen meer ruimte komt voor deze beroepsgroepen. Op deze manier krijgen mensen met cruciale beroepen ook bij nieuwbouw- en transformatieprojecten een eerlijke kans op een woning.
The post Persbericht: woningen voor mensen in de zorg appeared first on D66 Amstelveen.
LET OP: auteursrechten ontbreken. S.v.p. de auteursrechten invullen voor deze afbeelding before using it.
“Kunnen onze kinderen straks nog wonen in Amstelveen?” Die vraag hoor ik steeds vaker. Aan de keukentafel, bij sportclubs, op straat. De wooncrisis is allang geen abstract probleem meer. Starters vinden geen woning.
Gezinnen die groter willen wonen zitten vast. En veel ouderen die best kleiner zouden willen wonen, hebben vaak geen alternatief.
Laatst sprak ik Henk (71) bij Vraag het Floor. Hij woont alleen in een sociale huur eengezinswoning. Zijn kinderen zijn al jaren het huis uit. Hij zou best willen verhuizen naar een betaalbaar huurappartement. Maar die zijn er nauwelijks. Dus blijft hij zitten waar hij zit. Niet omdat hij dat wil, maar omdat er geen andere keuze is. Dat verhaal hoor ik te vaak.
Als wethouder zie ik hoe ingewikkeld bouwen kan zijn. Plannen, procedures, participatie, financiën — het moet allemaal kloppen. Maar ik zie ook iets anders: het kan wél.
De afgelopen jaren hebben we laten zien dat Amstelveen kan bouwen én een fijne stad kan blijven. Met nieuwe woningen, nieuwe voorzieningen en ruimte voor groen. Het bouwen van complete wijken vraagt ambitie én realisme. Want plannen die niet uitvoerbaar zijn, leveren uiteindelijk geen woningen op. Juist een goede mix van woningen en voorzieningen zorgt ervoor dat de stad blijft leven. Ouderen zoals Henk kunnen doorstromen, er ontstaat ruimte voor gezinnen en ook jongeren kunnen hier een toekomst opbouwen.
In het debat over wonen zie je grofweg twee reacties op de wooncrisis.
GroenLinks-PvdA komt met plannen waarin de gemeente zelf grond moet opkopen en minimaal 40% sociaal bouwen. Dat klinkt ambitieus, maar het is vooral een recept voor grote financiële risico’s en forse vertragingen. Als projecten financieel niet rondkomen, dan komen er geen woningen en blijft het bij papieren plannen. In een wooncrisis kunnen we ons dat simpelweg niet permitteren. Starters, leraren en zorgmedewerkers hebben geen behoefte aan theoretische discussies over percentages. Zij willen niets liever dan sleutels van een huis.
De VVD zegt dat we Amstelveen vooral goed moeten beheren: een rem op de groei, niet te hoog bouwen en de auto blijft de norm. Dat klinkt realistisch, maar leidt uiteindelijk tot één ding: stilstand. Amstelveen is geen museum. ‘Beheren’ niet genoeg. Je moet een stad ook doorgeven. Aan een volgende generatie die hier wil wonen, werken en een toekomst opbouwen.
Als we ambitie loslaten en stoppen met ontwikkelen, verandert Amstelveen langzaam in een gouden kooi. Nog steeds een prachtige stad. Maar wel een stad waar jongeren noodgedwongen vertrekken, omdat ze geen woning kunnen vinden. Waar starters geen kans krijgen. En waar ouderen alleen in gezinswoningen blijven
wonen, omdat er geen alternatief is. Is dat de toekomst voor Amstelveen?
Ontwikkeling, doorstroming en ruimte voor nieuwe generaties zijn essentieel voor een gezonde stad. Groei vraagt investeringen, maar maakt die ook mogelijk: meer inwoners versterken de lokale economie en vergroten het draagvlak voor goed openbaar vervoer. Wie stopt met bouwen en investeren, ziet juist het draagvlak voor winkels, scholen en OV afnemen, terwijl de woonkosten stijgen en de economie verzwakt.
Deze verkiezingen gaan daarom uiteindelijk niet over wie de grootste partij wordt. Ze gaan over de vraag wat voor stad we willen zijn. Een stad die alleen bewaart wat er al is, of een stad die ruimte maakt voor de volgende generatie. Ambitie zonder realisme werkt niet. Maar gebrek aan ambitie zet ons in de achteruit. D66 wil van Amstelveen geen gouden kooi maken, maar haar doorgeven
Met ambitie én realisme.
Floor Gordon
Lijsttrekker D66 Amstelveen
The post Opiniestuk Floor Wonen appeared first on D66 Amstelveen.
Op de negende dag van de oorlog in het Midden-Oosten lijken de aanvallen op Iran onverminderd door te gaan. Landen in de regio, zoals Libanon, Koeweit en Bahrein zijn hard getroffen. Ook zou Iran een nieuwe opperste leider hebben gekozen.
Een naam is nog niet genoemd, maar het gaat naar verluidt om de 56-jarige Mojtaba Khamenei, de zoon van de gedode ayatollah Ali Khamenei. Het Israëlische leger schreef vandaag op X dat het elke opvolger van Khamenei op zijn dodenlijst zal zetten.
In dit artikel zetten we de ontwikkelingen van vandaag op een rij. Alle updates over de oorlog vind je in ons liveblog.
Israël heeft opnieuw bombardementen uitgevoerd op de Iraanse hoofdstad Teheran. Volgens het Israëlische leger zijn tientallen munitiedepots verwoest. Bij een brandstofopslagplaats in het noordoosten van de stad brak een grote brand uit. Iran heeft als vergelding raketten gelanceerd, onduidelijk is of die inmiddels onderschept zijn.
Ook zijn Iraanse aanvallen gemeld in Bahrein en Koeweit. In Bahrein werd een ontziltingsinstallatie aangevallen en ook een universiteitsgebouw in de stad Muharrag raakte beschadigd door brokstukken van een raket, zeggen de autoriteiten. Iran stelt dat het alleen militaire installaties van de VS en Israël aanvalt in de regio.
Een overheidsgebouw in het centrum van Koeweit-Stad werd getroffen door een droneaanval. Er zouden geen gewonden zijn gevallen. Ook zijn brandstoftanks op de internationale luchthaven van Koeweit aangevallen.
In Saudi-Arabië kwamen twee mensen om het leven. Dat zijn de eerste oorlogsdoden in Saudi-Arabië. Volgens de Saudische autoriteiten kwam een militair projectiel op een woonwijk terecht. Twaalf mensen raakten daarbij gewond.
De Libanese hoofdstad Beiroet werd ook vannacht weer aangevallen door Israël. Daar vielen vier doden en tien gewonden bij een aanval op een hotel in het centrum van de stad.
Correspondent Daisy Mohr, die in Beiroet woont, zegt dat er steeds meer onrust en paniek in de stad heerst. "Honderdduizenden burgers zijn zuidelijke wijken en omliggende wijken ontvlucht. Dat resulteert in een groeiende humanitaire ramp, want er is gebrek aan opvanglocaties en hulp om deze mensen op te vangen."
Ze zegt dat veel van de gevluchte mensen, zij die het zich kunnen veroorloven, vluchten naar hotels. Maar na de aanval op het hotel groeit voor velen de zorg van waar zij nog veilig zijn.
Inmiddels staat het dodental in Libanon op 394, onder wie 83 kinderen. Volgens Mohr gaan de aanvallen op het land constant door. "Er vliegen onafgebroken drones hier over Beiroet. Vervolgens gevechtsvliegtuigen en dan met een zekere regelmaat een harde doffe knal. Niets hier duidt erop dat dit binnenkort voorbij is."
Israël heeft Libanon de afgelopen dagen zwaar getroffen, met name het zuiden van het land. Volgens Israël is dat nodig omdat Hezbollah zich er zou schuilhouden.
Ook kwamen in het zuiden van Libanon twee Israëlische militairen om. Het Israëlische leger zegt dat zij zijn gedood door Hezbollah.
Israël meldde een gerichte luchtaanval te hebben uitgevoerd op belangrijke commandanten van de Iraanse Revolutionaire Garde in Beiroet. Of het gaat om de luchtaanval op het hotel van de stad, heeft het leger niet expliciet bekendgemaakt. Ook is niet duidelijk of de commandanten de aanslag hebben overleefd.
Vertegenwoordigers van de Arabische Liga kwamen virtueel samen om te praten over de Iraanse aanvallen op lidstaten, zoals op Qatar, Saudi-Arabië en de Verenigde Arabische Emiraten. Bij de organisatie zijn 22 landen aangesloten, Iran is geen lid.
De secretaris-generaal van de Arabische Liga, Ahmed Abouel Gheit, veroordeelde de Iraanse aanvallen op landen in de Golfregio. Hij sprak van een "roekeloze Iraanse escalatie tegen burgerdoelwitten en vitale infrastructuur".
De Iraanse president Pezeshkian kwam vandaag terug op een opvallende uitspraak van gisteren. Hij zei toen dat Iran onder voorwaarden stopt met aanvallen op buurlanden en bood zelfs zijn excuses aan. Vandaag zei hij dat hij verkeerd was begrepen. Hij benadrukte dat als landen de VS een platform bieden om aanvallen uit te voeren op zijn land, dan zijn dat wel potentiële doelwitten van Iran.
De eerste groep in Qatar gestrande Nederlanders kwam vandaag aan op Schiphol. Aan boord zaten onder anderen 268 Nederlanders die niet weg konden uit Doha vanwege de oorlog. De vlucht van Qatar Airways was onderdeel van een voorzichtige herstart van het vliegverkeer vanaf Hamad International Airport.
In totaal hebben 589 Nederlanders in Qatar zich bij de overheid gemeld via de crisiscommunicatielijst, schrijft Midden-Oosten correspondent David Poort. Hij sprak met Nederlanders die het land konden verlaten, velen beschreven hun vertrek als onverwacht, chaotisch en surrealistisch.
Morgen staat volgens lokale media opnieuw een vlucht van Doha naar Schiphol op het schema, afhankelijk van de veiligheidssituatie.
In Nederland sprak het NOS Jeugdjournaal met kinderen die familie hebben in het Midden-Oosten. Ook zij houden zich veel bezig met de oorlog daar:
Amstelveen, 5 maart 2026 – D66 wil dat het college onderzoekt of een nieuwe sporthal in Amstelveen kan worden gerealiseerd in de omgeving van het MBO College. Dit naar aanleiding van het verzoek van enkele sportverenigingen om in Amstelveen een nieuwe sporthal te bouwen.
Beeld: D66
Volgens enkele sportverenigingen is de druk op sporthallen groot en zal die de komende jaren verder toenemen. D66 staat positief tegenover de bouw van een nieuwe sporthal.
Daarbij wil de fractie nadrukkelijk ook kijken naar de behoeften van het onderwijs. Verschillende basisscholen, maar ook de internationale school Amity en het MBO College, geven al langer aan behoefte te hebben aan meer sportcapaciteit in hun directe omgeving.
Daarom wil de fractie dat het college onderzoekt of een sporthal in de omgeving van het MBO College mogelijk is, waar zowel scholen als sportverenigingen gebruik van kunnen maken.
Driss Aarabi, raadslid voor D66 en woordvoerder Sport: “De afgelopen jaren hebben we veel gesprekken gevoerd met het MBO College, met docenten en met studenten. Daar horen we steeds hetzelfde: de behoefte aan goede sportvoorzieningen is groot. Studenten verdienen gewoon een volwaardige sportplek bij hun school. Het wordt tijd dat daar serieus werk van wordt gemaakt.”
Naast een verkenning naar een sporthal bij het MBO college, wil D66 dat de gemeente een beter beeld krijgt van de toekomstige vraag naar binnensportaccommodaties.
De partij pleit voor een langjarig plan, vergelijkbaar met het Integraal Huisvestingsplan voor onderwijs, zodat tijdig kan worden ingespeeld op de groei van de stad en de behoefte aan sportvoorzieningen.
1. Herkent u het beeld dat er in Amstelveen sprake is van een structureel tekort aan binnensportcapaciteit? Kan het college inzicht geven in de huidige bezettingsgraad van de binnensportaccommodaties en aangeven welke knelpunten sportverenigingen daarbij ervaren?
2. Welke rol speelt AmstelveenSport bij het plannen, verdelen en optimaal benutten van de beschikbare binnensportaccommodaties? Hoe beoordeelt u de inzet van AmstelveenSport op dit vlak? Hoe beoordelen sportverenigingen volgens u de inzet van AmstelveenSport? Kan de inzet worden verbeterd? Zo ja, op welke manier?
3. Hoe verwacht u dat de vraag naar binnensportaccommodaties zich de komende tien jaar ontwikkelt? Bent u bereid hiervoor, naar het voorbeeld van het Integraal Huisvestingsplan voor onderwijs, een langjarig beeld en plan op te stellen? Kan de gemeenteraad dit plan nog dit jaar ontvangen?
Verschillende basisscholen, maar bijvoorbeeld ook Amity en het MBO College, geven al langer aan behoefte te hebben aan meer sportcapaciteit in hun directe omgeving. Bent u bereid om, in
het plan genoemd onder vraag 2 of in de uitwerking van het verzoek van de vier sportverenigingen, ook een mogelijke locatie voor een sporthal in de omgeving van het MBO College te verkennen? Kan daarbij worden gekeken naar optie waar ook basisscholen goed
gebruik van kunnen maken?
4. Hoe weegt u het verzoek van de sportverenigingen voor een nieuwe sporthal bij De Meerkamp in verhouding tot andere ruimtelijke opgaven in de stad, zoals woningbouw? Deelt u de opvatting van D66 dat het verstandig is om bij een eventuele locatiekeuze te kijken naar
plekken waar minder andere functies mogelijk zijn?
The post Persbericht – nieuwe sporthal appeared first on D66 Amstelveen.
Ziekenhuis Amstelland presenteert met trots het strategisch beleidsplan 2026–2030. In dit plan beschrijft het ziekenhuis de koers voor de komende jaren, met behoud van de menselijke maat, sterke regionale verankering en gastvrije zorg. Tegelijkertijd zet het ziekenhuis een duidelijke beweging neer: DichterBij. “Dichter bij onze kernwaarden, samenwerkingspartners en bovenal: nog dichter bij de patiënt”, zegt Mieke Möller-van den Heuvel, Raad van Bestuur Ziekenhuis Amstelland.
De zorgvraag in de regio groeit en wordt complexer, terwijl de beschikbaarheid van personeel en middelen onder druk staat. Voor Ziekenhuis Amstelland betekent dit dat hun rol samen met de (regionale) zorgpartners belangrijker wordt dan ooit. De behoefte aan samenhangende zorg in de keten is namelijk onmiskenbaar groot. “Ziekenhuis Amstelland is een ziekenhuis waar wij elkaar, onze patiënten, onze collega’s en zorgverleners in de buurt echt kennen” zegt Bert Wibbens, gynaecoloog en voorzitter van het Medisch Specialistisch Bedrijf.
De koers richting 2030 wordt vormgegeven langs vijf strategische thema’s:
In het Strategisch Beleidsplan wordt per thema beschreven welke ambities Ziekenhuis Amstelland heeft voor 2030 en welke stappen daarvoor nodig zijn.
Een gezonde financiële basis is daarbij essentieel. De komende jaren investeert Ziekenhuis Amstelland in nieuwbouw, digitalisering en verdere samenwerking in de regio, zodat goede zorg ook in de toekomst dichtbij huis beschikbaar blijft.
Met deze aangescherpte koers bouwt Ziekenhuis Amstelland voort op wat het ziekenhuis sterk maakt en kijkt het met ambitie vooruit. Samen met patiënten, medewerkers en samenwerkingspartners blijft het ziekenhuis werken aan zorg die voelbaar goed is, nu en in de toekomst.
Neem voor interviewverzoeken contact op met communicatieadviseur a.i. Djoeke Barkey, tel: 06-18581824 of mail: [email protected]
Cornelia Maria Lissone. Een naam die nauwelijks nog klinkt, maar zonder wie Wester-Amstel niet had bestaan zoals het nu is. Ze leidde in stilte het eerste Nederlandse reisbureau, maar in de geschiedenisboeken ontbreekt haar naam. Wie was deze vrouw?
Een vroege roeping
Cornelia Maria Lissone werd op 14 augustus 1871 geboren in Delfshaven als dochter van Catherina Schlegers en Jacobus Lissone. Jacobus Lissone, die ooit een reisje naar Londen organiseerde als gunst voor een vriend, zag dit uitgroeien tot een wervelende onderneming: Lissone & Zoon, het eerste Nederlandse reisbureau ooit.
Al vroeg draaide Cornelia mee in de zaak van haar vader, samen met haar moeder, broers Jacques en Franciscus, en haar zus Johanna. Het was een hecht familiebedrijf. Haar moeder verzorgde de administratie en financiën, en vermoed wordt dat Cornelia als jonge vrouw dezelfde taken op zich nam: ze hield toezicht op de inkomsten en uitgaven. Later werd ze ingewijd in de verkoop van reizen.
Tegen de stroom in
Wat velen niet weten, en wat ook niet terug te vinden is in boeken of artikelen, is dat na het overlijden van hun vader in 1907 niet de oudste zoon Jacques, maar Cornelia het bedrijf overnam: zij werd directrice van het eerste reisbureau van Nederland.
Een vrouw als directrice van een bedrijf? Dat zag je nauwelijks in die tijd, maar Cornelia trotseerde met liefde vele regels en vooroordelen. En daar waren er nogal wat van.
In Cornelia’s tijd werkten alleen vrouwen uit de lagere klassen, puur uit noodzaak, als onderwijzeres, telefoniste, naaister of fabrieksarbeider. Behoorde je tot de midden- of hogere klasse zoals Cornelia? Dan stond betaald werk gelijk aan armoede en schaamte. Bovendien bekleedden alleen mannen hoge posities. Een vrouw als directrice was onvoorstelbaar en daarom bleef het geheim. “Lissone & Dochter” zou klanten hebben afgeschrikt. Een vrouw aan het roer kon immers alleen maar misgaan.
Reizen voor iedereen
De praktijk was anders. Onder leiding van Cornelia groeide en bloeide het bedrijf. Ze had creatieve ideeën. Zo gaf zij opdracht aan de Spijker-autofabriek om een grote auto te bouwen waarmee een groep mensen kon reizen. Spijker kroop achter zijn tekentafel en in 1914 werd ‘Het Rode Gevaarte’ geboren: de eerste touringcar van Nederland. Tochtjes naar bollenvelden en kersenboomgaarden werden razend populair; mensen stonden in de rij.
Ook solo reizen voor vrouwen – eveneens ongebruikelijk – werden mogelijk gemaakt door Lissone & Zoon. Vrouwen mochten in die tijd nauwelijks zonder gezelschap de deur uit, laat staan alleen reizen. Toch wist het bedrijf klanten te overtuigen: onder hun leiding zouden de reizen niet te zwaar zijn, en er werd bescherming geboden. Op foto’s uit die tijd is te zien dat veel buitenlandse reizen bestonden uit groepjes vrouwen.
Liefde en strijd
Niet dat het Cornelia allemaal kwam aanwaaien. Ze moest vechten voor wat ze wilde, en vechten deed ze.
In 1897 werd ze tijdens een reis naar het noorden verliefd op Severin Ludvig Movig. Severin, een Noor en zoon van een scheepsreder. Hij begeleidde voor Lissone & Zoon reisgezelschappen in Noorwegen. Ze wilden trouwen, maar Cornelia’s ouders wilden er niets van weten. Zou Cornelia trouwen, dan zou ze volgens de wet handelingsonbekwaam worden, en zou haar man de leiding over het bedrijf krijgen. Dat moest worden voorkomen. Ze verhinderden het huwelijk door een stuiting.
Maar Cornelia legde zich er niet bij neer. Het paar zette door en enkele maanden later bleek Cornelia zwanger te zijn van haar eerste (en enige) kind, Ludvig Emil Movig. Daarmee zette ze haar ouders voor het blok die niet anders konden dan zwichten.
Maar daarmee waren de problemen niet opgelost. Severin mocht niet de baas van het succesvolle Lissone & Zoon worden. Cornelia moest dus onder de wettelijke beperkingen uit zien te komen. Na speurwerk vond de familie een uitweg in het Burgerlijk Wetboek van 1837: daarin stond één uitzondering op de regel van handelingsonbekwaamheid – de positie van openbare koopvrouw. Als Cornelia zich liet inschrijven als openbare koopvrouw, mocht zij zelfstandig rechtshandelingen blijven verrichten.
Ze kreeg het voor elkaar. In 1898 stond Cornelia hoogzwanger voor het altaar en zette haar werkzaamheden in het bedrijf van haar vader voort als openbare koopvrouw. Daarmee was ze de absolute uitzondering op de regels van haar tijd.
Die speciale positie leverde haar niet alleen voordelen op. Johanna Lissone, zonder geluk in de liefde en zonder de bijzondere status van Cornelia, keek met afgunst naar het succes van haar zus. Die jaloezie zou haar uiteindelijk tot een vreselijke daad aanzetten.
Nieuwe tijden, oude pijn
Ondanks de gewonnen strijd kon Severin Ludvig niet aarden in Nederland. Hij keerde in 1902 terug naar Noorwegen. Sommigen beweerden dat het vanwege zijn astma was, anderen dat hij een dependance van het reisbureau zou starten. Zeker is dat de slechte verstandhouding met Cornelia’s broers en zus Johanna een rol speelde. Cornelia schreef hem brieven, maar toen ze geen antwoord kreeg, gaf ze het op.
Jaren gingen voorbij. Haar vader overleed, zij nam de zaak over, en het ene succes volgde het andere op – tot de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Er volgden magere jaren. In 1921 werd het reisbureau samengevoegd met Lindeman en in de tweede helft van de jaren twintig volledig verkocht. Cornelia droeg de leiding over en richtte zich op Wester-Amstel, de buitenplaats waar zij, haar moeder en haar zussen Johanna en Catherina sinds 1901 woonden.
De prijs van behoud
Ze was verknocht aan het huis. Tijdens de oorlogsjaren had Wester-Amstel voor hen gezorgd: in een tijd van schaarste beschikten zij over iets wat zeldzaam en gewild was – hout. De vele bomen in het park rond het huis waren goud waard en dankzij dat hout stonden er ’s avonds vlees en aardappelen op tafel. Maar, zo schreef zij in haar eerste brief na de oorlog aan haar zoon, de laanbomen bleven behouden.
Wester-Amstel moest behouden blijven voor de familie. Bovenal wilde Cornelia dat haar zoon, het enige kleinkind van haar vader, het zou erven. Daarom besloot ze haar broers en zussen voor hun erfdeel van Wester-Amstel uit te kopen.
Het was een kostbare beslissing. Door de grote hap uit haar vermogen kon ze haar zoon, die inmiddels met zijn vrouw naar Indië was verhuisd, niet bezoeken. Hun contact beperkte zich tot brieven. Brieven die ze elkaar trouw bleven schrijven, week in week uit, jaar na jaar. Tot ze elkaar in 1947, ruim twee decennia later, weer in de ogen konden kijken toen Ludvig definitief terugkeerde naar Nederland.
Een gestolen verleden
In het oorlogsjaar 1944 overleed Johanna, de jongere zus van Cornelia. Toen Cornelia haar spullen opruimde, deed ze een vreselijke ontdekking: in een geheime lade van Johanna’s bureau vond ze een stapel brieven. Brieven van haar man Severin, geschreven als antwoord op haar eigen berichten – Johanna had ze onderschept en verzwegen. Jarenlang.
Cornelia hervatte in 1945 daarop de correspondentie met haar man en bezocht hem in 1948 in Noorwegen. De liefde bloeide weer op. Op de vraag van Severin waarom ze gestopt was met schrijven kon zij slechts zwijgen.
Terugkeer en afscheid
Ondanks haar hereniging met haar man keerde Cornelia terug naar haar geliefde Wester-Amstel. Daar bleef ze tot haar dood in 1955 wonen. Tot het laatste moment hield ze vast aan haar doel: Wester-Amstel moest in de familie blijven. Op haar sterfbed liet ze haar zoon Ludvig beloven dat hij hetzelfde zou doen. Hij hield woord.
Cornelia Maria Lissone. Een bijzondere en sterke vrouw, die wist wat ze wilde en vasthield aan haar doelen. Zij stond voor het behoud van Wester-Amstel en gaf het door aan haar enige nakomeling. Daardoor bleef Wester-Amstel niet alleen voor de familie behouden, maar is het nu ook toegankelijk voor u, als bezoeker.
Door: Karen Netscher
The post Brieven, bomen en beloftes – Het leven van Cornelia Lissone op Wester-Amstel appeared first on Wester-Amstel.
Het CDA Amstelveen is er voor iedere Amstelvener. Samen maken we Amstelveen. Daarom willen wij samenwerken met inwoners, maatschappelijke instellingen, de gemeentelijke overheid en met andere politieke partijen. Het CDA Amstelveen staat voor een fatsoenlijk, betrokken en realistisch beleid. Solide gemeentefinanciën vormen de basis.
Daarom zetten wij ons in voor een eerlijke en evenwichtige woningmarkt. Bij nieuwbouwprojecten willen we minsten 30% van de woningen voor sociale huur. Daarnaast stimuleren we doorstroming, waardoor er meer mogelijkheden ontstaan voor starters en jonge gezinnen.
Goede zorg is dichtbij. Amstelveners moeten kunnen rekenen op een huisarts in de buurt, een luisterend oor en hulp als het nodig is. Voor ouderen willen we dat deze zo lang mogelijk zelfstandig kunnen blijven wonen met passende woningen en zorgvoorzieningen. Ook het welzijn van de jeugd is zeer belangrijk. Daarom wil het CDA investeren in sportvoorzieningen, culturele activiteiten en ontmoetingsplekken.
Voor start-ups en scale-ups wil het CDA ruimte creëren om te groeien. Het CDA staat voor rentmeesterschap, daarom zetten we in op een economie die niet alleen winstgevend is, maar ook duurzaam en sociaal verantwoord is.
Het CDA Amstelveen ziet sport en bewegen niet alleen als ontspanning, maar als een krachtig middel om gezondheid, ontmoeting en gemeenschapszin te versterken. Iedere Amstelvener moet kunnen sporten, ongeacht leeftijd, beperking of inkomen.
Amstelveen is een stad met 146 nationaliteiten; iedereen moet mee kunnen doen ongeacht afkomst, leeftijd of beperking. Integratie is belangrijk en dat gaat beter als iedereen de Nederlandse taal goed spreekt en begrijpt. Het mede door het CDA georganiseerde P60 Lunchcafé biedt mensen met een afstand tot de arbeidsmarkt de mogelijkheid om werkervaring op te doen.
Amstelveen groeit en het CDA wil dat de stad veilig, leefbaar en bereikbaar blijft. Meer ruimte voor voetgangers en fietsers. Rondom scholen moeten er veilige oversteekplaatsen en verkeersremmende maatregelen komen. Het openbaar vervoer (o.a. lijn 25) moet betrouwbaar zijn om frustraties bij reizigers te voorkomen. Belangrijke bestemmingen zoals zorginstellingen en bedrijventerreinen dienen ook ’s nachts goed bereikbaar te zijn.
Voor het CDA is dit erfgoed geen bevroren monument, maar een levend deel van onze gemeenschap. We zetten ons in voor het behoud én de beleving van geschiedenis via wandelroutes, fietstochten en rondleidingen.
Onze parken, waterpartijen en het polderlandschap geven Amstelveen ademruimte en natuurwaarde. Als rentmeesters willen we dit groene karakter voor toekomstige generaties versterken. Er dient duurzaam gebouwd te worden en door klimaatverandering krijgt goed waterbeheer urgentie. Participatie van Amstelveners is van zeer groot belang voor het slagen van het groenbeleid.
Schiphol is belangrijk voor de economische ontwikkeling van de regio. Echter, de overlast in de vorm van geluidsoverlast, fijnstof en luchtvervuiling raakt de gezondheid en welzijn van de Amstelveners. Deze overlast moet teruggedrongen worden. De grenzen van de groei zijn bereikt. Veel minder (nacht)vluchten is onze inzet. Het CDA maakt zich sterk om landelijk (waar het Schipholbeleid wordt gemaakt) de stemmen van Amstelveners krachtig te laten horen.
The post Het CDA-verkiezingsprogramma 2026 voor Amstelveen in kernpunten first appeared on CDA Amstelveen.
Amstelveen, 17 januari 2026
D66 Amstelveen lanceert het verkiezingsprogramma en trapt daarmee de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen af met een duidelijke boodschap: het kan wél. De partij presenteert concrete plannen om de stad vooruit te brengen. Zo wil D66 10.000 nieuwe woningen bouwen, investeren in de beste kansen voor leerlingen en studenten, ondernemers meer ruimte geven en de wijken van Amstelveen groener, schoner en leefbaarder maken. Met dit programma (Verkiezingsprogramma 2026-2030) kiest D66 duidelijk voor vrijheid, verbinding en vooruitgang in Amstelveen.
Tijdens een goed bezochte ledenvergadering en nieuwjaarsreceptie gaf D66 Amstelveen in een positieve en energieke sfeer het startsein voor de campagne voor de gemeenteraadsverkiezingen. Met een optimistisch verhaal en duidelijke plannen laat D66 zien dat vooruitgang mogelijk is. Niet door problemen uit te vergroten, maar door te kiezen voor oplossingen.
D66 wil 10.000 nieuwe woningen bouwen. Vooral binnen de stad, zodat het groen behouden blijft. Starters, jongeren, ouderen en mensen met een belangrijk beroep krijgen meer kansen op een woning. Leegstaande gebouwen worden aangepakt en de partij trekt alles uit de kast om wanneer dit kan, bestaande gebouwen te benutten voor (meer) woningen. huizen zijn bedoeld om in te wonen, niet om aan te verdienen. Een huis is geen luxe, maar een basis voor een goed leven. Verder wil de partij woningbouw in Nes versnellen om zo de vitaliteit van het drop te versterken. Hierbij ligt de prioriteit bij starterswoningen voor jongeren die in Nes willen blijven wonen.
D66 zet onderwijs op één. De partij zet in op goede schoolgebouwen, groene schoolpleinen en genoeg goede leraren voor de klas. Ook is er aandacht voor welzijn, kunst, cultuur, muziek en sport op school en wil de partij het leerlingenvervoer verbeteren. Scholen krijgen ondersteuning bij de uitdagingen van internationalisering en de zorgteams op scholen worden versterkt, zodat onderwijs en ondersteuning goed op elkaar aansluiten. Amstelveen is ook een stad voor studenten. D66 wil meer betaalbare studentenwoningen en aandacht voor mentaal welzijn. Studenten moeten hier kunnen studeren, wonen en meedoen. Hun ideeën en stem horen bij de toekomst van de stad.
D66 wil een stad waar groen en gezondheid hand in hand gaan. De partij investeert in meer bomen en parken dichtbij huis, groene schoolpleinen en extra vergroening van versteende wijken, om Amstelveen zo koeler en leefbaarder te maken. Ook presenteert D66 plannen om woningen versneld te isoleren, duurzame energie lokaal op te wekken en schone mobiliteit te stimuleren.
D66 wil dat Amstelveners zich veilig, snel en duurzaam kunnen verplaatsen. In het verkiezingsprogramma geeft de partij voorrang aan lopen, fietsen en schoon vervoer. D66 investeert in betere en veiligere fietspaden, meer mogelijkheden om (deel)auto’s en elektrische (bak-)fietsen op te laden en in verkeersveilige woonwijken met lagere snelheden. Ook het openbaar vervoer wordt verbeterd: D66 wil het busstation vernieuwen met betere overstapmogelijkheden en meer comfort, en tramlijn 5 doortrekken naar het busstation zodat overstappen eenvoudiger wordt. Daarnaast zet D66 in op deelmobiliteit, mobiliteitshubs en goede fietsparkeerplekken, zodat Amstelveen bereikbaar blijft zonder extra drukte op straat.
Ondernemers zijn het hart van Amstelveen. D66 wil ondernemers ruimte geven om te doen waar ze goed in zijn. Dat betekent minder regels, snellere vergunningen en een gemeente die meedenkt. D66 wil ruimte voor groei in het Stadshart en in de wijken, meer flexibiliteit voor terrassen en winkels en ondersteuning bij digitalisering. Tegelijk pakt D66 knelpunten aan zoals volle elektriciteitsnetten, zodat bedrijven kunnen blijven ondernemen en investeren. Zo zorgt D66 voor banen, innovatie en een levendige stad.
“D66 kiest voor vrijheid, verbinding en vooruitgang in Amstelveen. Voor een gemeente waarin je veilig bent. Waarin je vrij bent om jezelf te zijn en je eigen keuzes kunt maken. Een gemeente die luistert naar inwoners en mensen betrekt bij besluiten. Amstelveen kan vooruit als we durven kiezen. Voor wonen, onderwijs, ondernemers en studenten. Met vertrouwen in elkaar. Dan kan het wél.”
“D66 gelooft in mensen. In hun ideeën, hun veerkracht en hun ambitie. Deze campagne gaat over vertrouwen: dat we samen meer kunnen dan we denken. Niet vastlopen in wat niet kan, maar bouwen aan wat wél kan.”
The post Persbericht verkiezingsprogramma appeared first on D66 Amstelveen.
Amstelveen, 20 november 2025 – Frisse gezichten, stevige ervaring en een positieve toekomstvisie: D66 presenteert kandidatenlijst voor gemeenteraadsverkiezingen Amstelveen 2026.
D66 Amstelveen presenteert met trots de kandidatenlijst voor de gemeenteraadsverkiezingen van 2026. De lijst typeert zich door een gezonde balans van ervaring en nieuwe energie, met een oog op de toekomst. Tevens hebben de kandidaten verschillende persoonlijke en professionele achtergronden en heeft de lijst een vrijwel gelijke verdeling qua gender en evenwichtige verdeling qua leeftijd, waarbij ook veel jongeren zijn vertegenwoordigd.
Zij vertolken de stem van de vele studenten, scholieren en jongeren in de stad en brengen frisse perspectieven op inclusie, wonen en leefbaarheid. Volgens ons precies wat Amstelveen nodig heeft om de lokale uitdagingen nu en in de toekomst tegemoet te treden.
Beeld: D66
“Onze gebalanceerde lijst laat zien dat D66 Amstelveen klaar is voor de toekomst. Ervaren raadsleden en nieuw talent trekken samen op om ervoor te zorgen dat onze gemeente niet alleen nu, maar ook in de toekomst één van de beste in Nederland is om in te leven, te wonen en te werken.
Met deze kandidaten hebben we de kennis en kunde, maar ook de kracht en energie om Amstelveen verder vooruit te brengen.”
De top van de lijst weerspiegelt de brede talenten en ruime ervaring binnen D66 Amstelveen.
Floor Gordon (46) op de 1e plaats is reeds in een eerder stadium door de afdeling tot lijsttrekker verkozen. Zij is de huidige wethouder van o.a. ruimtelijke ordening en duurzaamheid, na eerder raadslid geweest te zijn namens D66 in Amstelveen.
Op nummer 2 staat Saloua Chaara (38), vicefractievoorzitter, ervaren raadslid en woordvoerder o.a. onderwijs, jeugd en zorg in de gemeenteraad, daarnaast werkzaam bij het ministerie van Sociale Zaken en Werkgelegenheid.
Zij wordt gevolgd op nummer 3 door Maarten de Haan (50), projectmanager duurzaamheid in de landbouwsector en als zittend raadslid al geruime tijd pleitbezorger voor een duurzame en toekomstbestendige groene stad.
De daaropvolgende kandidaten zijn allen student en nieuw op de lijst. Lois van Putten (22) is op plaats 4 is de hoogste nieuwe binnenkomer en naast student Bestuurskunde ook de voormalig voorzitter van de bewonersvereniging Uilenstede.
Jochem Bart (21) is de nummer 5, de jongste kandidaat en afgestudeerd in Economie. Hij studeert nu bestuurs- en organisatiewetenschappen en heeft daarvoor ook in Amstelveen op school gezeten.
Aziza Filal (25) eveneens en zij was voorheen de voorzitter van de ASVA studentenvakbond, is eerder bestuurslid van D66 Amstelveen geweest en staat op de 6e plaats.
Op plaats 7 staat Youssef Ben Idder (45), ervaren raadslid en lang betrokken bij mobiliteitsvraagstukken en in het dagelijks leven werkzaam als klantreisexpert in de financiële sector.
Mariska Wilschut (54) is een professional met ruime ervaring in de creatieve en communicatiesector en is daarnaast mantelzorger en nieuw op de lijst op plaats 8.
Ook nieuw op nummer 9 is Antje Scholten-Scheepstra (26), een geboren en getogen Amstelveense. Zij is een jonge ondernemer in de verzekeringsbranche en werkzaam als vrijwilliger in de Amstelveense bibliotheek.
Driss Aarabi (45) op plaats 10 is zittend raadslid met o.a. de portefeuilles financiën en sport. Hij is beleidsmedewerker bij de Belastingdienst en vrijwilliger bij het Rialto filmtheater.
Op plaats 11 wederom een nieuw gezicht in de persoon van Wende Hulsteijn (45), bestuurslid communicatie bij Transvisie, voor toegankelijke transgenderzorg en daarnaast manager Creative bij WE Fashion.
Paul van Roermund (65) op plaats 12, de nestor op de lijst, maar nog volop bezig met de toekomst. Hij is jarenlang burgerlid geweest en nog altijd werkzaam als beleidsadviseur.
Op de 13e plaats staat nieuwkomer Mireille Nascimento (57), ervaren manager Financiën bij een gemeente in het Gooi met diverse andere bestuurlijke functies en een breed scala aan hobby’s in Amstelveen.
“Onze kandidaten staan midden in de samenleving en vertegenwoordigen heel Amstelveen – van Randwijck tot Westwijk en van Groenelaan tot Uilenstede.
Dit team brengt frisse gezichten én stevige ervaring. Ik ben trots op onze lijst. Samen kiezen we voor vrijheid om jezelf te zijn, veilig te wonen en mee te doen.
Voor vooruitgang in duurzaamheid, onderwijs en wonen. En voor verbinding tussen mensen, generaties en buurten. Zo bouwen we aan een Amstelveen waar iedereen zich thuis voelt en waar we samen werken aan een duurzame toekomst voor onze mooie gemeente.”
Raadsleden Harmen van der Steenhoven, Tawros Aslanjan en Robert Zuidbroek zijn niet meer verkiesbaar na drie perioden, conform het huishoudelijk reglement van D66.
Wel blijven zij zich allen inzetten om de toekomstige fractie te ondersteunen en zullen zij als lijstduwer terug te vinden zijn.
Frank Berkhout, wethouder in het huidige college, zal eveneens de lijst ondersteunen, samen met andere leden die de partij een warm hart toedragen.
“De lijst is een resultaat van de gehele afdeling en is tot stand gekomen na een zorgvuldig democratisch proces.
Na kandidaatstelling en voorselectie op o.a. integriteit, motivatie en beschikbaarheid, heeft een lijstadviescommissie, bestaande uit vijf personen, voormalig Tweede Kamerlid en gemeenteraadslid Hülya Kat en voormalig gemeenteraadslid en de huidige fractievoorzitter van de Eerste Kamer namens D66, Paul van Meenen, een advies opgesteld over de volgorde van de kandidaten.
De leden hebben vervolgens via digitale stemming hun voorkeur uitgesproken over de kandidaten.”
De lijst wordt verder opgevuld door lijstondersteuners die middels hun betrokkenheid, ervaring of netwerk een positieve bijdrage willen leveren aan een goed verkiezingsresultaat.
1. Floor Gordon
2. Saloua Chaara
3. Maarten de Haan
4. Lois van Putten
5. Jochem Bart
6. Aziza Filal
7. Youssef Ben Idder
8. Mariska Wilschut
9. Antje Scholten-Scheepstra
10. Driss Aarabi
11. Wende Hulsteijn
12. Paul van Roermund
13. Mireille Nascimento
14. Harmen van der Steenhoven
15. Robert Zuidbroek
16. Tawros Aslanjan
17. Frank Berkhout
18. Heidy Knol
19. Diego Tolen
20. Marieke Klingers
21. Francoise Oud
22. Marco Frikkee
23. Lex Hendriksen
24. Anne-Mieke van der Vet-Babeliowsky
25. Rien Alink
26. Ineke Prevoo-van der Genugten
27. Ton Louhenapessy
28. Hugo van der Kooij
29. Barbarella Janus
30. Shivan Bhoendie
The post Persbericht kandidatenlijst 2026 appeared first on D66 Amstelveen.
Log in