Als je niet kunt verliezen, kun je ook niet winnen.
Het jaar zit er bijna op. En zoals elk jaar vraag je je af: hoe kan het toch zo snel gaan? Wat begon met de eerste trainingen, de nieuwe gezichten, de verwachtingen en de goede voornemens, blikken we nu alweer terug. Met exact 50 teams zijn er 1247 wedstrijden gespeeld, duizenden kilometers gereden en ontelbaar veel koppen koffie gedronken langs de lijn. Zoveel momenten die je soms pas later echt waardeert.
We begonnen het jaar met 823 leden en meer ambitie dan ooit. En na 10 maanden, zoveel wedstrijden en zoveel ontwikkelingen is het goed om met open vizier terug te blikken.
Natuurlijk waren er teleurstellingen. De degradatie van zowel ons eerste als ons tweede deed pijn. Waar het seizoen begon met grote verwachtingen en het geloof dat we op dat niveau thuishoren, liep het uiteindelijk anders dan gehoopt. Dat poets je niet weg met mooie woorden, degradatie voelt voor vele betrokkenen als een verlies dat je niet zomaar loslaat. Logisch ook, want als sportman of begeleider ga je voor het hoogste. Maar verliezen, tegenslag en weerstand horen bij voetbal. Ze horen bij het leven, al wordt dat helaas niet door iedereen geaccepteerd. En juist door dat te doorleven groei je: als speler, als team, als club. De blikken staan dan ook vol vooruit, en we weten wat we komend seizoen anders willen doen. Want dat is het mooie van een vereniging: waar de één de deur dichtslaat, staan anderen op. Nieuwe gezichten, vertrouwde namen, en mensen die blijven en juist een tandje harder willen werken om het volgend jaar beter te doen.
Ook het aankomende afscheid van onze hoofdsponsor voelt voor velen als het einde van een tijdperk, hun naam was zo verweven met die van ons. Maar het geeft ons tegelijk iets moois terug: de kans om onze eigen identiteit weer voluit te omarmen. En die identiteit heeft een naam die velen van ons al lang vertrouwd is: v.v. Amstelveen. De club is hierop voorbereid en we kunnen rustig kijken wat het beste bij onze vereniging past.
Met ontzettend veel trots en positiviteit kijk ik terug naar de volle breedte van de vereniging. We hadden weer ontzettend veel teams in de jeugd, allemaal voorzien van trainers en met een organisatie die zó stond dat vrijwel alle wedstrijden door konden gaan en er goed getraind werd. Ik geniet er van. Kinderen die voor het eerst leren dribbelen op onze velden, ouders die langs de lijn staan, trainers die de basis leggen voor een volgende generatie v.v. Amstelveen-spelers. Dát is waar een vereniging groot van wordt.
Het was ook een jaar vol mooie momenten naast de competitie. Het geweldige sixentoernooi, dat enkel kan bestaan dankzij vrijwilligers die zich geheel belangeloos dagenlang in het zweet werken. De voetbaldagen voor de jeugd in de herfstvakantie, die zó geslaagd waren dat ze zeker voor herhaling vatbaar zijn. Het altijd weer gezellige oliebollentoernooi. En een grootse eindejaarsafsluiting met de jeugd waarop we samen het jaar uitluidden. Stuk voor stuk momenten die laten zien dat we méér zijn dan alleen een plek om te voetballen.
Want dat is misschien wel het mooiste van dit jaar: de verbondenheid die we voelden. Trainers die samen trainen, die massaal opleidingen volgen, die investeren in zichzelf en daarmee in onze club. Mensen die opstaan wanneer anderen afhaken, die de handschoen oppakken, de groep bij elkaar houden, en de trainingen, wedstrijden en gezelligheid in de kantine mogelijk maken. Dat zijn de stille helden van onze vereniging. Onzichtbaar voor velen, onmisbaar voor ons allemaal.
Een voetbalvereniging met meer dan 800 leden is niet alleen een club, het is weer een gemeenschap gebleken. Een plek waar vriendschappen worden gesloten, karakters worden gevormd en herinneringen worden gemaakt. Dat mogen we nooit vergeten, ook niet als de uitslagen een keer tegenvallen of er andere weerstand wordt ervaren.
Namens het hele bestuur wens ik iedereen een heerlijke zomer toe. Tot in het nieuwe voetbalseizoen!
Henk Hoeksema
Voorzitter v.v. Amstelveen
Log in
