Van donderdag 3 tot en met zondag 6 september speelt het Zuidelijk Toneel – volgens het juryrapport van de Kring van Nederlandse Theatercritici “een van de spannendste theatergezelschappen van Nederland” – de voorstelling ‘Not Quichot!’ in het Bostheater.

Regisseur en artistiek directeur Sarah Moeremans en schrijver Joachim Robbrecht pakten de klassieker Don Quichot, knalden deze tegen de muur om vervolgens de sterkste elementen tussen de brokstukken vandaan te halen. Het resultaat? Not Quichot, een psychedelische vertelreis.

Zes vertellers

In Not Quichot herdenken zes vertellers hun goede vriend Q. Maar wie van hen was nou echt Q’s béste vriend? Door middel van bizarre verhalen nemen ze je mee op hun avonturen met Q. Door heel en half Europa, door bergen, bossen, langs boerenprotesten en brandende bibliotheken. Wat is waar en wat is fictie? Hoeveel onwaarschijnlijke events kan je in je eigen hoofd rechtbreien? Verder in deze Bospost: de films van Cinetree Forest Festival zijn bekend, nieuws over de premièrevoorstelling My Brother’s Keeper, het Bosfest-programma is aangevuld en nu compleet, er zijn extra voorstellingen voor de allerkleinsten bijgeboekt en we blikken terug op de vriendenavond.

Zes van de zeven openbare speelbadjes sluit de gemeente vandaag. Dat gebeurt op advies van de omgevingsdienst Noordzeekanaalgebied. Alleen het speelbadje in het Broersepark blijft open.

Dat voldoet volgens de gemeente aan de ‘strengere eisen’ van de Rijkspoverheid.

Zweminstallatie

Een van de nieuwe eisen is dat het speelbadje beschikt over een zwemwaterinstallatie. Die is bij dat in het Broersepark aanwezig. De gemeente zegt er alles aan te doen om de badjes weer open te krijgen. Het Rijk vindt dat aan speelbadjes vrijwel dezelfde eisen moeten worden gesteld als aan een zwembad.

De woorden ‘omvolken’ of ‘omvolking’ mag ik niet gebruiken, omdat het herinnert aan de nazitijd. Ik heb dat altijd gek gevonden, zeker in de internationale gemeente waarin ik leef, waarin je tegenwoordig in sommige winkels in het Engels wordt aangesproken. Ik heb personeelsleden in een plaatselijke supermarkt wel met eens elkaar horen communiceren. Zij spraken in een mij onbekende taal. Overigens hoor in mijn eigen flatgebouw alle talen spreken, behalve het Nederlands. Arabisch overheerst. Trouwens: om die taal worden, ook naast het Engels, worden gewoonlijk berichten doorgegeven door allerlei organisaties.

In de zestiger jaren kwam ik hier wonen, op aandrang van het toen nog bestaande Amstelveens Weekblad, een abonnementenblad met een dekking van tegen de negentig procent van de bevolking.

‘Leden van de raad’

Het was toen een vooral agrarische gemeente in leiding van burgemeester Rijnders, die de merkwaardige gewoonte tijdens de lang durende raadsvergaderingen tekeningen te maken. Als het hem, vaak ’s nachts, lang genoeg geduurd had keek hij op zijn horloge, begon meestal met alle ‘leden van de raad’ gelijk te geven en vervolgens de zin van het college door te drijven. Nu is de vroegere agrarische gemeente een internationale stad, waarvan ik op grasland de meeste wijken zag bouwen. Toen ik er kwam bestond Bankras slechts uit plannen. Ik sprak een zoon van een boer die daar zijn boerderij had. Daarna kwamen de wijken Groenelaan en Westwijk, om er maar enkele te noemen.

Politici, die de oorlog niet hebben meegemaakt, spreken nu over het verachtelijke van de Tweede Wereldoorlog vaak alsof ze die zelf hebben meegemaakt en niet, zoals de meerderheid van de bevolking destijds wegkeken; maximaal 5% zat bij het verzet en eenzelfde percentage was lid van de NSB.

Voorbeeld

Het omvolken is hoe dan ook begonnen. Lang voor deze column al. De gemeente lijkt trots te zijn op het internationale karakter van de stad, mede dankzij haar zelf door vele buitenlandse reizen om zoveel mogelijk internationale bedrijven hierheen te halen en daarmee expats. Daarmee heb ik het niet eens gehad over de gemeenteraad, waarin je die trend ook ziet. Sommige raadsleden zijn nadrukkelijk islamitisch, zoals een groot deel van de bevolking. Ook al om die reden begrijp ik niet waarom het woord omvolking niet meer mag gebruiken. Amstelveen is er een schoolvoorbeeld van.

Coalitieonderhandelingen stellen in Amstelveen weinig voor, blijkt uit zogeheten ‘zomercolumn’ op de website van haar partij laat D66-raadslid Mariska Wilschut, die met voorkeurstemmen werd gekozen. Na de campagnestrijd tussen de verschillende partijen, waarin men elkaar ideologisch afmaakt, keert men tot de vriendenkring, de gemeenteraad, terug. “Alsof je tijdens een familiediner eerst drie kwartier over de tafelschikking praat en daarna pas vraagt wie er eigenlijk honger heeft”, zegt Wilschut.

“En pas toen ik dacht dat we klaar waren, begon het echte onderhandelen. Niet over de toekomst van Amstelveen, maar over commissies. Portefeuilles. Wethouders. Wie waar kwam te zitten. Zelfs over de laptop.”

Geen ‘nachtwerk’

De coalitie, waarop het college van B en W steunt, bestaat uit PRO, VVD ben D66. Het kersverse raadslid voelde zich ook geen raadslid tijdens de beëdiging, maar bij een feliciterend (!) telefoontje van een bestuurslid. Over die totstandkoming van de coalitie had zij zich vurige debatten voorgesteld. Met nachtwerk. “Rode hoofden. Grote idealen die over tafel zouden vliegen.” De gemeentelijke politiek bleek tot haar verrassing anders. “In werkelijkheid keek ik naar iets anders. Naar mensen die elkaar aftastten. Piketpaaltjes die zorgvuldig werden neergezet. En pas toen ik dacht dat we klaar waren, begon het echte onderhandelen. Niet over de toekomst van Amstelveen, maar over commissies. Portefeuilles. Wethouders. Wie waar kwam te zitten. Zelfs over de laptop. Democratie is soms verrassend praktisch.”  (..) “Want achter iedere stoel zat iemand die oprecht dacht de stad daarmee beter te kunnen dienen. Dat zie je van buiten niet.”

Ambtelijk

Zij heeft nu al respect voor het ambtelijk apparaat. “Voor mensen die hun dossiers kennen tot achter de komma en ze vervolgens nog geduldig weten uit te leggen aan mensen die dat allemaal voor het eerst meemaken. Tegelijk blijft het een wonderlijk idee dat zo’n professionele organisatie uiteindelijk wordt bestuurd door gewone inwoners die zich verkiesbaar hebben gesteld. Misschien is dat wel de mooiste democratische gedachte die ik ken.”  De burgemeester vindt zij een bijzonder talent. “Waar je ook kijkt, hij lijkt daar nét geweest te zijn. Een hand hier. Een welkom daar. Een oog voor wie nog niemand gesproken heeft. En een geheugen waar menig raadslid jaloers op mag zijn. Misschien is protocol uiteindelijk gewoon een andere vorm van gastvrijheid.”