Door: Arjen Vos. Het was voor de elfde keer dat een Aalsmeerse estafetteploeg het bevrijdingsvuur uit Wageningen ophaalde. Deze keer eindigden de lopers in Kudelstaart waar het laatste stukje een obstacle run leek vanwege herstelwerkzaamheden langs de Kudelstaartseweg. Voor de entree van het Dorpshuis werd de fakkel aangestoken waarna de lopers binnen door loco-burgemeester Bart Kabout en kinderburgemeester Marije weren toegesproken.
Onder applaus van familieleden en andere belangstellenden kwamen de zichtbaar vermoeide lopers het podium op. “Vrijheid is niet vanzelfsprekend, daar moet je actief iets voor doen: er met elkaar aandacht aan besteden door het vuur te dragen, aan te wakkeren en door te geven,” zo sprak Kabout. Marije gaf aan dat vrijheid betekent dat je jezelf mag zijn en dat je mag kiezen hoe je wilt leven.
Recordtijd
Teamcaptain Menno Glastra, docent Aardrijkskunde in het dagelijks leven, gaf aan ontzettend trots te zijn op zijn lopers en fietsers die de 85 kilometer in recordtijd hadden gelopen. Acht duo’s van twee lopers wisselen elkaar om de twee kilometer af terwijl de anderen tussendoor in de meerijdende bus kunnen rusten. Glastra die de hele nacht gefietst had met het vuur in een lantaarn op de bagagedrager, zette loper Willem Kikkert in het zonnetje die dit jaar voor de tiende keer meedeed. Daarbij verklapte hij dat de editie van volgend jaar de burgemeester deelneemt. Jammer is het voor liefhebbers die ook graag een keer mee willen doen want de teamsamenstelling ligt tamelijk vast.
Daarna was er gelegenheid tot natafelen. Er was nog soep en brood over van de vrijheidsmaaltijd die voorafgaande had plaatsgevonden maar de lopers gingen toch liever voor appeltaart.
Door: Arjen Vos. Bij de herdenking op het grasveld aan de Buismalaan in Aalsmeer-Oost ontbrak dit jaar Con Amore. De tijd was tekort gebleken om het onlangs opgeheven mannenkoor te kunnen vervangen door een ander gezelschap zodat gekozen was voor muziek op band. Trompettist Boet Kaaijk, net afgestudeerd aan het conservatorium, zorgde bij het Wilhelmus voor versterking.
Anjo van Staaveren spreekt namens het wijkbestuur.
Rondom het monument Hells Fury liep het richting half acht steeds voller. Voor de eerste keer maakten hier de scouts van WIOL en Willem Barendsz hun opwachting. Met tientallen leden waren zij in uniform gekomen om eer te betuigen aan de gevallenen en stil te staan bij vrede en vrijheid. Toespraken waren er van Anjo van Staaveren en Ronald Ganzeboom namens het wijkbestuur, wethouder Sybrand de Vries namens de gemeente en gedichten van kinderen en dorpsdichter Marcel Harting.
‘Alle beetjes goed voorkomt misschien wel fout’
Anjo van Staaveren stipte aan dat oorlog bij steeds minder mensen ‘van ons’ in het geheugen ligt maar dat er steeds meer mensen in ons land wonen die een recente oorlog hebben meegemaakt. Daarvan waren er ook bij deze herdenking enkelen aanwezig. Met name uit Oekraïne afkomstig. Ze vertelde verder dat de meeste Nederlanders 86 jaar geleden niet extreem goed of extreem fout waren maar ergens tussenin: stil, afwachtend en bang en in de veronderstelling dat het zo’n vaart niet zou lopen met die oorlog. Ze eindigde met het benadrukken van het belang om jezelf steeds af te vragen wat goed is en wat fout en hoe jezelf kan bijdragen aan goed. “Want alle beetjes goed voorkomt misschien wel fout.”
Taptoesignaal door Boet Kaaijk.
‘Het zit in de menselijke natuur’
Ronald Ganzeboom herinnerde in zijn toespraak aan zijn opa’s en oma’s in het oosten van het land die zowel de Eerste als de Tweede Wereldoorlog hadden meegemaakt. Hun nare ervaringen beletten hen niet om later reisjes langs de Rijn en Moesel te maken. “De moffen waren immers ook gewoon mensen…” zo luidde hun verklaring. Ganzeboom vroeg zich af hoe het mogelijk is geweest dat deze mensen in een periode van twaalf jaar zes miljoen joden vermoordden en een oorlog ontketenden die nog eens meer dan vijftig miljoen mensenlevens kostte. “Duitsers waren voor 1933 niet crimineler of slechter dan de gemiddelde Tsjech, Deen, Zwitser of Engelsman. Het antwoord is simpeler dan we denken: omdat ze mensen waren, het enige wezen dat onder bepaalde omstandigheden en onder bepaalde leiders in staat is genocide te plegen. Het zit in de menselijke natuur.” Volgens hem hoef je niet ver te kijken om daarvan bevestiging te krijgen: “Oorlog is geen verleden tijd.” De aanblik van de Oekraïense gasten op het terrein bewees zijn stelling.
Wethouder De Vries legde een krans met zijn moeder.
Het goede lot
Wethouder Sybrand de Vries refereerde aan een kunstwerk op zijn werkkamer, vervaardigd door een Oekraïense die de oorlog in haar land ontvluchtte. “Dit kunstwerk doet mij dagelijks herinneren aan het goede lot dat ons geschonken is door toevallig geboren te zijn in dit stukje vredige wereld. En aan de noodzakelijke inspanning die wij moeten verrichten om een minimum aan verlichting te bieden aan de noden in de rest van de wereld, hier én daar.”
Bij het ‘hier’ refereerde hij aan zijn eigen portefeuille met daarin de lokale opvang van Oekraïeners en statushouders. Net als Ganzeboom bracht ook hij zijn voorouders ter sprake. Moeder groeide op een steenworp afstand op van de plek waar de Hells Fury neerkwam, zes mannen het ultieme offer brachten en nu het monument staat. Het gezin had te maken met schaarste, mee-eters uit Amsterdam en ontsnappen aan razzia’s voor de Arbeiseinsatz. Dat hij na het Wilhelmus samen met zijn moeder een krans legde was een mooi gebaar.
Na het afsluitende defilé was het tijd voor koffie en ontmoeting en gingen bezoekers huiswaarts met het boekje ‘Oorlog Verandert Mensen’ onder de arm.
(Foto’s: Ton van Eenennaam, zie ook de galerij onder de advertentie van Kinderhulp Afrika)
Door: redactie. In Kudelstaart kwamen belangstellenden samen rond het welbekende monument De Propeller aan de Schweitzerstraat. Naast een toespraak van Dorpsraadvoorzitter Jaap Overbeek en gedichten van schoolkinderen sprak FlorAalsmeer fractievoorzitter Judith Keessen over de oorlog die vroeger bij haar thuis aanwezig was in stilte en emoties. Over haar ouders die elk op een eigen manier getuige waren geweest van oorlogsgruwelen. Vader die als kind de rookpluimen van Rotterdam zag, moeder die geconfronteerd werd met dode lichamen in de straten van Amsterdam. Een fragment uit haar toespraak, die ze zes jaar geleden had geschreven voor de herdenking in coronatijd die destijds niet doorging maar volgens haar één op één aansloot bij het huidige thema, ‘De geschiedenis leren begrijpen’:
Toespraak door Judith Keessen.
“Ik behoor tot de generatie die de oorlog niet heeft meegemaakt maar wel de schaduw ervan heeft leren kennen. En ik besef: ook die generatie verdwijnt langzaam en daarmee ook de stemmen, de gezichten en de persoonlijke herinneringen. Daarom moeten we blijven vertellen want oorlog is niet heroïsch, oorlog kent geen winnaars, alleen slachtoffers met mensen die sterven. De overlevenden worden nooit vrij van wat ze hebben gezien. Kinderen die hun jeugd verliezen en families die voorgoed getekend raken, dat is waarom wij herdenken, niet alleen door terug te kijken maar ook door ons af te vragen wat wij zelf doen als vrijheid onder druk komt te staan, als mensen worden uitgesloten, als haat, ontmenselijking en machtsmisbruik gewoon beginnen te lijken. Oorlog begint klein met wegkijken en ontmenselijken, het normaal maken van onrecht en zwijgen waar gesproken moet worden. Vrijheid is kwetsbaar en vrede is niet vanzelfsprekend maar een keuze en een opdracht die we elke dag opnieuw moeten bewaken.”
De muziek werd hier verzorgd door Flora. Na het Wilhelmus en de kranslegging konden mensen zelf bloemen neerleggen bij het monument.
(Foto’s: Ronald Pothoff, zie ook de galerij onder de advertentie van de Kudelstaartse veiling)
‘De oorlog begon niet met geweld maar met woorden’
(Update met speech van burgemeester) Door: Jan Dreschler. Terwijl Aalsmeers Harmonie onder begeleiding van Michel de Haas stemmige muziek speelde, vulde de Burgerzaal van het raadhuis zich voor de jaarlijkse 4 mei herdenking, tot zij overvol was. Even voor half acht werd er in verwachtingsvolle stilte gewacht op de dingen die komen gingen. Veteranen, afkomstig uit verschillende krijgsmachtonderdelen, bevonden zich voor in de zaal; scouts van Scouting Tiflo zaten op de zijbankjes en de estafetteploeg, in witte trainingspakken, op de voorste rijen.
Een overvolle Burgerzaal.
Gemeentevoorlichter Peter Maarsen heette iedereen welkom. “Een burgerzaal,” zo zei hij, “die uiting geeft aan de verhoudingen binnen een democratische rechtsstaat. Een zaal waarin de macht die in dit raadhuis zetelt goed te zien is, en waar de inwoners en burgers die macht ook in de gaten kunnen houden. Vrijheid gedijt het best in een democratische rechtsstaat. En vanavond staan we stil bij hen die vielen in de strijd voor die vrijheid.”
Het thema van deze herdenking was ‘geschiedenis leren begrijpen’. Kinderburgemeester Marije droeg een gedicht voor over geschiedenis: “Elke keer als ik leer, snap ik de wereld steeds een beetje meer.” Dit werd gevolgd door gedichten van leerlingen van groep 8 van de Jozefschool.
Rianne: “De oorlog als trauma.”
Mila: “De oorlog gaat over ieders grenzen heen.”
Lisa: “Denken doen we allemaal, en op deze dag een beetje extra.”
Lisa: “Dus als je langs het oorlogsmonument loopt, blijf dan even staan en bedenk dat er mensen hebben gevochten voor de vrijheid en dood zijn gegaan.”
Krans op weg naar het monument.
‘Waar trekken wij een grens?’
Na muziek volgde de toespraak van burgemeester Gido Oude Kotte. Hij verbond het heden met het verleden en riep op tot waakzaamheid. “De Tweede Wereldoorlog leert ons te begrijpen hoe snel een samenleving kan afdrijven wanneer angst, wantrouwen en uiteindelijk onmenselijkheid ruimte krijgen. Het begon namelijk niet met geweld. Het begon met woorden. En die lessen van toen verplichten ons om alert te blijven. Om niet weg te kijken. Om niet te zwijgen wanneer de waardigheid van mensen wordt aangetast.”
Hij verbond dit ook met de actualiteit: “In de afgelopen week hebben we met eigen ogen reacties kunnen lezen over de problemen en zorgen die leven in onze tijd, zoals de opvang van vluchtelingen. En hoewel angst een slechte raadgever is, zijn uw zorgen wel menselijk en echt. Maar waar trekken wij gezamenlijk moreel een grens?”
Wethouder Sven Spaargaren en VVD-raadslid Marjanne Vleghaar bij de kranslegging.
Opdracht
Hij beschreef hoe negentig jaar geleden onze democratische rechtsstaat veranderde in een totalitair systeem, waarin geen vrijheid meer was. Vrijheid is gekoppeld aan democratie en misschien, zo stelde hij, moeten we ons daarvan wel extra bewust zijn in deze bijzondere burgerzaal, waar inwoners, zoals nu, in vrijheid bij elkaar kunnen komen. “Woorden doen ertoe. Wanneer woorden geen gesprek meer vormen, maar een veroordeling uitspreken; wanneer woorden niet meer beschrijven, maar beschuldigen, dan gaat het niet goed met onze gemeenschap.”
“En daarom,” besloot hij, “is herdenken niet alleen een traditie of een ritueel. Het is een opdracht, ingegeven door onze geschiedenis. Een opdracht om ervoor te waken dat we niet in herhaling vallen. Een opdracht om onze stem te laten horen wanneer anderen worden weggezet. Een opdracht om te kiezen voor menselijkheid.”
Nadat de taptoe was geblazen door Marcel Spaargaren, was het twee minuten stil, waarna de harmonie het eerste en zesde couplet van het Wilhelmus inzette, gevolgd door de kransleggingen bij het monument.
(Foto’s: Mariëlle Wegman, zie ook de galerij onder de advertentie van de Kudelstaartse veiling)
Speech van burgemeester Oude Kotte Vanavond staan wij even stil. Stil bij de namen die verdwenen. Stil bij de levens die werden afgebroken. Stil bij de mensen die nooit meer thuiskwamen. Vanavond herdenken wij -burgers en militairen- die in het Koninkrijk der Nederlanden of waar ook ter wereld zijn omgekomen of vermoord; zowel tijdens de Tweede Wereldoorlog en de koloniale oorlog in Indonesië als ook bij vredesoperaties daarna. Vanavond herdenken wij met elkaar. Maar herdenken is niet enkel terugkijken. Herdenken is ook een opdracht. Een opdracht waarin we volhardend moeten zijn. Vanavond wordt ons moreel kompas weer even opgepoetst, bijgesteld en afgestemd. Op elkaar, op het verleden. Zodat we met een heldere blik naar het heden en de toekomst kunnen kijken.
En hoewel in het verleden veel schoonheid verscholen zit, weet de geschiedenis goed te vertellen hoe immens groot verlies kan zijn. Een geschiedenis die we moeten leren begrijpen. De Tweede Wereldoorlog laat ons zien -leert ons te begrijpen- hoe snel een samenleving kan afdrijven wanneer angst, wantrouwen en uiteindelijk ontmenselijking ruimte krijgen.
Het begon namelijk niet met geweld. Het begon met woorden. Woorden die mensen uitsloten. Uitgesproken en geschreven woorden die groepen mensen aanwezen als anders, als verdacht, als minder waard. En hoewel de omstandigheden van toen niet hetzelfde zijn als nu, zijn er vandaag de dag toch ook ontwikkelingen die ons doen beseffen hoe belangrijk het is om alert te blijven. Helemaal als het gaat om ontwikkelingen die grote gelijkenis vertonen met toen.
Zo zien we hoe mensen opnieuw op de vlucht zijn voor oorlog, onderdrukking en honger — zoals zovelen dat in de jaren ’30 en ’40 waren. Toen betrof het veel joodse vluchtelingen. En nu zien we opnieuw hoe desinformatie en polarisatie samenlevingen onder druk zetten. Met social media heden ten dage nog veel eenvoudiger dan met de handgemaakte propaganda van toen. We zien opnieuw hoe antisemitisme, moslimhaat en discriminatie zichtbaar worden in Europa en zich razendsnel verspreidt. Hoe internationale spanningen oplopen, en hoe kwetsbaar vrede kan blijken. De lessen van toen verplichten ons dus om alert te blijven. Om niet weg te kijken. Om niet te zwijgen wanneer de waardigheid van mensen wordt aangetast.
In de afgelopen week hebben we met eigen ogen reacties kunnen lezen over de problemen en zorgen die leven in onze tijd. Zoals het opvangen van vluchtelingen. De een wat meer feitelijk onderbouwd dan de ander. De ander met meer gevoelens dan de een.
En ja, ik begrijp waar de boosheid vandaan komt. De zorgen die boven ons hoofd hangen, de frustratie dat er weinig verandert, de boosheid over onze onmacht. Van onbekendheid en onveiligheid. Allemaal waar en herkenbaar. En hoewel angst een slechte raadgever is — is zij wél menselijk en echt. Uw zorgen zijn echt. En hoor mij als ik u zeg: die zorgen heb ik ook.
Maar in het uiten van die zorgen, gingen sommigen best ver. Grimmig zelfs. Er volgden reacties als: “Dit is verraad naar het eigen volk.” “Landverraders.” “Het ontheemd zijn, wat zo zielig is, daar hebben ze zelf voor gekozen.”
Dit roept bij mij de vraag op: “Hoe staat ons moreel kompas nu eigenlijk afgesteld, indachtig de geschiedenis?” Zijn er ook grenzen in hoe we ons uiten? Want sommigen namen geen blad voor de mond, en gingen nog veel verder in hun bewoording. Met een andere lading en betekenis. Woorden als: “Vol is vol”, en “eigen volk eerst”. Letterlijk. Niet één keer, maar herhaald. Niet fluisterend, maar luid.
Mag ik u dan de vraag stellen? Waar trekken wij gezamenlijk moreel een grens? Wat mag je denken en zeggen? Schrijven en verspreiden? Valt dit tegenwoordig onder de vrijheid van meningsuiting? Vinden wij dat echt?
Eind jaren negentig nog sprak politicus Hans Janmaat bijvoorbeeld de woorden “Eigen volk eerst”, “Vol = vol”, “Nederland voor Nederlanders”. Voor die uitspraken werd hij destijds veroordeeld en bestraft. Omdat ze discriminerend waren en aanzetten tot haat.
Vijfentwintig jaar later duiken dezelfde woorden opnieuw op. Niet in pamfletten, maar op sociale media. Niet aan de randen van het debat, maar in het hart van onze samenleving. Hier, in onze Aalsmeerse samenleving. In onze gemeenschap. Niet fluisterend ergens aan de zijlijn, maar midden in onze dagelijkse gesprekken.
Beste mensen, mensen praten elkaar na. Zie dat. Doe daar niet aan mee. Velen van ons doen niet meer aan hoor en wederhoor, aan het op zoek gaan naar de echte feiten. Maar herhalen de veroordelingen. Ze worden gedachteloos herhaald en genormaliseerd onder het mom van “vrijheid van meningsuiting”. Maar beste mensen, vrijheid van meningsuiting kan nooit en mag nooit dienen als schild voor uitspraken die anderen hun menselijkheid ontzeggen. En precies daar -precies daar- tikt het verleden ons op de schouder. Want ook in de jaren dertig en veertig begon het niet met geweld. Maar met het gevoel van onmacht. Boosheid over de zorgen die boven hun hoofd hingen, de frustratie dat er weinig veranderde. Gevoelens van onbekendheid en onveiligheid.
En toen kwamen de woorden die langzaam maar zeker de grenzen van ons fatsoen verschoven. Woorden die groepen mensen aanwezen als probleem, als last, als gevaar.
Woorden die het giftige idee rechtvaardigden dat sommige levens minder waard zijn dan andere. Eigen volk eerst! Beste mensen, ‘eigen volk eerst’ was de kernpropaganda van de nazi’s en de NSB. Eén volk, één rijk. Eigen volk, een eigen land. Ons land. Onze problemen eerst. Dan de rest.
Het begon klein. Onschuldig, zo leek het. Misschien wel logisch zelfs. Maar het kwade vond ruimte en gehoor. En het groeide. En groeide.
De geschiedenis laat ons keer op keer zien hoe gevaarlijk het wordt wanneer woorden hun onschuld verliezen. Wanneer woorden geen gesprek meer vormen maar een veroordeling uitspreken. Wanneer woorden niet meer beschrijven, maar beschuldigen. Wanneer we angst aan een gezicht koppelen, en dat gezicht een vijand wordt. Wanneer mensen niet langer worden gezien als unieke waardevolle individuen, als mooie mensen, maar worden samengevouwen tot categorieën.
Dit is ernstig. Dit is niet normaal Het is gewoon niet in orde. En dat moet gezegd worden. Niet omdat kritiek niet mag bestaan. Niet omdat zorgen geen plek mogen hebben of niet geuit mogen worden. Maar omdat er een moment komt waarop woorden niet langer alleen woorden zijn — maar grenzen overschrijden die wij als samenleving vurig moeten bewaken.
Beste mensen, onze zorgen zijn echt. Maar dit is niet de manier waarop wij als gemeenschap het gesprek willen voeren. Vluchtelingen kunnen er niets aandoen. In jaren 30 en 40 niet. En nu ook niet. Dus pas op met woorden. Omdat woorden er toe doen. Woorden kunnen namelijk krachtig verbinden, maar ook genadeloos vergiftigen. Woorden kunnen liefdevol beschermen, maar ook onherstelbaar beschadigen. Woorden kunnen een samenleving dragen, maar haar ook verdelen en afbreken.
In de Tweede Wereldoorlog zagen we waartoe dit kan leiden. We zagen hoe buren elkaar niet meer herkenden — niet omdat zij andere mensen geworden waren, maar omdat de blik waarmee men naar elkaar keek was vergiftigd. We zagen hoe mensen werden uitgesloten, verraden, vervolgd, weggevoerd en vermoord. Niet alleen door de daden van enkelen, maar ook door het zwijgen van velen. Misschien gerechtvaardigd door het eigen geweten. Van “Ach, het zal zo’n vaart niet lopen.” Misschien was de werkelijkheid te groot en te gruwelijk om onder ogen te zien. Misschien was er de angst om buiten de groep te vallen, en veroorzaakte wegkijken minder ongemak.
Maar misschien ook wel omdat woorden die anderen uitsloten, voor sommigen een onverwachte opluchting boden. Omdat die woorden hun boosheid verwoordden, hun onmacht een stem gaven — zelfs wanneer zij het er inhoudelijk eigenlijk helemaal niet mee eens waren. Omdat het leek alsof eindelijk iemand iets nuttigs zei, zich uitsprak, over de onvrede die zij al zo lang voelden.
Toch leert de geschiedenis ons dat we waakzaam moeten zijn voor de woorden die we gebruiken. Kritisch moeten zijn op veroordelende woorden van anderen. En vooral dat we ondanks alle problemen en zorgen, elkaar moeten blijven zien als mens. Moeten toespreken als mens. Een mens die liefheeft, om andere mensen geeft. Mensen met een eigen naam, een eigen gezicht en ook een eigen verhaal. En daarom is herdenken niet alleen een traditie of enkel een ritueel. Het is een opdracht, gegeven door onze geschiedenis. Een opdracht om ervoor te waken dat we in herhaling vallen. Een opdracht om onze stem te laten horen wanneer anderen worden weggezet. Een opdracht om te kiezen voor menselijkheid — juist wanneer dat moed en ongemak vraagt.
Wij kunnen het verleden niet veranderen. Maar wij bepalen wel hoe wij het heden vormgeven. Wij bepalen welke woorden wij laten klinken. Waar we de grens trekken en bewaken. Wij bepalen welke waarden wij doorgeven aan onze kinderen. Dat is onze opdracht. Van u, maar ook zeker van mij. En daarom herdenken wij vanavond in twee minuten stilte, overal in Nederland het verlies van toen. Met elkaar, en bovenal voor elkaar.
(Gemeentelijk persbericht) Ook dit jaar kunnen kinderen uit groepen 7 en 8, die wonen in Aalsmeer en Kudelstaart, kinderburgemeester worden. Of lid worden van de kinderraad. Ook als je in een andere gemeente op school zit, maar woont in Aalsmeer of Kudelstaart ben je welkom om je aan te melden.
Als kinderburgemeester ga je vaak op pad met de burgemeester. Je ontvangt Sinterklaas, deelt prijzen uit bij sporttoernooien, spreekt bij herdenkingen en vieringen en opent allerlei evenementen. Voor één schooljaar ben jij het gezicht van de kinderen van Aalsmeer en Kudelstaart en mag je met jouw belangrijkste thema aan de slag. Ook ben je voorzitter van de kinderraad.
Kinderraad Als je geen kinderburgemeester wordt of wilt worden, kun je lid worden van de kinderraad. De kinderraad praat over allerlei zelfgekozen onderwerpen en bedenkt en organiseert acties om die onderwerpen te ondersteunen. De raad organiseert bijvoorbeeld elk jaar de Inclusieve Buitenspeeldag. Dit jaar richtte de kinderraad zich extra op de thema’s eenzaamheid en speeltuinen. In de afgelopen jaren heeft de kinderraad bovendien gezorgd voor veel zwaaitegels tegen eenzaamheid op verschillende plekken in Aalsmeer en Kudelstaart.
Opgeven tot en met vrijdag 5 juni Opgeven kan tot en met vrijdag 5 juni. Uiterlijk maandag 15 juni krijg je bericht of je bent uitgenodigd voor de selectiedag op 22 juni. Tijdens die dag speel je een kinderraadvergadering na en presenteer je jezelf voor een jury als je kinderburgemeester wilt worden. Om je op te geven stuur je een kort filmpje waarin je jezelf en je plannen voorstelt naar: kinderburgemeester@aalsmeer.nl.
De gemiddelde Nederlander fietst ongeveer 1.065 kilometer per jaar. Met meer dan 140 fietsroutes in Aalsmeer en omgeving, wordt er ook hier veel gefietst. Niet alleen om op het werk te komen en voor praktische doelen, maar ook voor het verkennen van de natuur. Voor inwoners van Noord-Holland en Zuid-Holland wordt fietsen echter nog leuker, dankzij de fietsen reparatie aan huis. In dit artikel bekijken we de kleine dingen die je zelf kunt doen om je fiets en/of fatbike te onderhouden en delen we meer informatie over deze handige reparatieoplossing.
Hoe onderhoud je zelf het beste je fiets? Voorkomen is altijd beter dan genezen. En hoewel de beste fiets (of fatbike) af en toe een platte band heeft of er iets anders gerepareerd moet worden, is het goed om je fiets zelf zo goed mogelijk te onderhouden.
Het belang van de juiste bandenspanning Een van de belangrijke dingen die je zelf kunt bijhouden, is het controleren van de bandenspanning. Zo slijten je fietsbanden minder snel en het is ook comfortabeler rijden met de juiste bandenspanning. Dit geldt ook voor de fatbike, waarbij je de spanning kunt afstellen op het gebruik. Denk aan verhard of onverhard rijden.
Het voorkomen van roestvorming Iets anders om zelf op te letten is het voorkomen van roest. Dit doe je door je fiets of fatbike af en toe te reinigen (niet met de hoge drukspuit) en daarna goed te laten drogen. Zet je tweewieler daarna in het zonnetje of droog hem af met een zachte doek. Zet je fiets of fatbike na gebruik (indien mogelijk) in een schuurtje of op een andere droge plek. Als je toch roestvorming ziet, is het verstandig om dit op tijd aan te pakken. Iets dat je uiteraard ook kunt overlaten aan een mobiele fietsenmaker.
Het gemak van een mobiele fietsenmaker aan huis Je hoeft niet langer met je kapotte fiets of fatbike langs de fietsenmaker voor een reparatie. Tegenwoordig kun je namelijk eenvoudig online (of via Whatsapp) een afspraak maken voor een fiets of fatbike reparatie aan huis. Dit heeft een aantal voordelen, waarvan dit de belangrijkste zijn:
geen gesleep met een kapotte fiets of fatbike
het kost minder tijd, want je hoeft zelf niet te reizen. De fietsenmaker komt naar je woning in Aalsmeer of omgeving
een afspraak maken is zowel doordeweeks als in het weekend mogelijk. In sommige gevallen zelfs op de dag zelf
duidelijke prijzen, zodat je precies weet waar je aan toe bent
geschikt voor allerlei soorten reparaties, inclusief het vervangen van onderdelen
Mogelijke reparaties bij de Mobiele Fietsenmaker Bij de Mobiele Fietsenmaker zijn erg veel reparaties mogelijk. Een greep uit de mogelijkheden is: het plakken van de binnenband, het vervangen van de achterband, het repareren van zadelpennen, remblokken, pedalen, spatborden en de derailleur. Naast reparaties is het ook mogelijk om onderdelen te bestellen zonder montage, als je bepaalde zaken zelf kunt of wilt doen.
Wat betreft de fatbike kun je eveneens de prijzen van de losse onderdelen inzien op de site van de Mobiele Fietsenmaker, evenals die voor montage. Hierbij kan worden gedacht aan de rem en/of de remset, verlichting, velgen, tandwielen, enzovoort. Je kunt de fietsenmaker ook vragen om langs te komen voor het uitvoeren van een controle, om een probleem (vroegtijdig) op te sporen.
Door: Arjen Vos. Actievoerder Ben Steenstra stopt met zijn dagelijkse aanwezigheid op het Raadhuisplein waarmee hij protesteert tegen de opvang van nareizigers in hotel De Jonge Heertjes. Dat maakte hij gisteravond op zijn Facebookpagina bekend:
“Ik stond vandaag om 19:00 ‘alleen’ op het plein. Niet zielig, maar strijdbaar. Zeg dat het aan mij of mijn manier van communicatie kan liggen. Dat mag. Zeg dat het aan Aalsmeerders ligt. Prima dat mag. Zeg dat het aan de lafheid van burgers in NL ligt. Dat mag ook. Maar ik stop hiermee. Het volk/de gemeente/de inwoners krijgen waar het voor kiest.”
Na de demonstratie vorige week dinsdag riep hij medestanders op elke avond om 19 uur samen te komen op het plein om zo een statement tegen de gang van zaken te maken. De animo om daar dagelijks te gaan staan was nihil. Voor gisteren had hij een dialoog gepland waarbij hij de enige aanwezige was. Daaruit trok hij de conclusie dat verder verzet op deze manier geen zin heeft.
Door: Jan Dreschler. Zondagmiddag werd in de Doopsgezinde kerk in de Zijdstraat een vrijheidsconcert georganiseerd door de Stichting 4 en 5 mei Aalsmeer, KCA en het Flower Art Museum. Het optreden werd verzorgd door het Amstel Gospel Choir uit Amstelveen, door gastvrouw Ulla Eurich één van de beste gospelkoren uit Nederland genoemd. En dat maakten ze waar.
Acht mannen en elf vrouwen zongen de sterren van de hemel en je werd er helemaal blij van. Vanaf het eerste vingerknippen van dirigent Vladimir Pairel zat de sfeer erin en werd het een swingend geheel waarbij door een bijna volle kerk volop meegeklapt en gezongen werd. Af en toe was er een vertraging voor een wat ernstiger lied.
Dirigent Vladimir Pairel wil ook de zaal meekrijgen.
‘Vrijheid stopt niet bij herdenken’
De liederen waren gekozen vanwege hun relatie met het thema vrijheid. Daarbij werd ook gedacht aan de plekken waar mensen die vrijheid verloren hebben. Zoals koorlid Hans in een van de korte woordjes tussendoor zei: “plekken waar mensen zichzelf niet mogen zijn en hun stem niet mogen laten horen. Waar mensen ook verdrukt worden. Vrijheid stopt niet bij herdenken, het vraagt iets van ons allemaal. Juist vandaag, maar ook daarna.”
Traditioneler
Er was veel troost te vinden in de liederen, zoals ‘Let our love shine a light in every corner of our hearts’, ‘You are not alone’ en hoe waardeer je je leven: in 525600 minuten per jaar of in het aantal zonsopgangen? Na de pauze waren de liederen wat traditioneler, zoals ‘Amazing Grace’, ‘The Lord bless you and keep you’ en het legendarische ‘Amen’. De uitsmijter was ‘O happy day’, waarna een langdurig applaus klonk.
Programma rond herdenken en bevrijding
Ulla, voorzitter van de Stichting 4 en 5 mei Aalsmeer begon haar dankwoord met te zeggen dat ze speechless was, maar dat viel uiteindelijk wel mee. Na het koor bedankt te hebben, vroeg ze nog uitgebreid aandacht voor de rest van het programma op 4 en 5 mei. Deze maandag is om 20 uur de herdenking op drie plaatsen, namelijk het gemeentehuis, Aalsmeer-Oost en Kudelstaart. Overal zullen veteranen een erewacht vormen.
Ook stipte ze het herdenkingsmagazine ‘Oorlog verandert mensen’ aan, dat gratis wordt uitgedeeld na afloop van de drie herdenkingen. Het vrijheidsvuur wordt in de nacht van maandag op dinsdag vanuit Wageningen naar Aalsmeer gebracht, een estafetteloop van 85 km, waarna het in de ochtend aankomt bij het Dorpshuis in Kudelstaart. Daar zal om 10 uur de vrijheidsmaaltijd beginnen. Tot slot wees ze op de indrukwekkende tentoonstelling in het Oude Raadhuis, waar Oekraïense kunstenaars laten zien hoe het is om onvrij te zijn.
Kortom, dit vrijheidsconcert was de opmaat naar enkele intensieve dagen waarin we ons mogen bezinnen op verlies en op de onvrijheid die er is in de wereld, maar ook met elkaar feest mogen vieren vanwege het feit dat we hier in vrijheid mogen leven.
Door: Jaap Maars. De returnwedstrijd tussen de handbalrivalen Royal Flora Holland Aalsmeer en Kras/Volendam was niet te vergelijken met de harde strijd die vorig weekend in Volendam gespeeld werd. Het werd een vrij matte wedstrijd en ook de sfeer in de matig bezette Bloemhof kon niet tippen aan die van de ambiance in de heenwedstrijd.
Volendam kwam goed uit de startblokken nadat Donny Vink voor de openingstreffer gezorgd had en nam al snel een voorsprong: 1-4.Pas bij 6-6 kwamen de Aalsmeerders voor het eerst via Don Hartog (Man of the Match) op een 7-6 voorsprong. Hierna een gelijk opgaande strijd tot 10-10 waarna de thuisploeg uitliep naar een 15-12 ruststand.
Ongelukkig
Na de pauze continu een marge van drie a vier goals in het voordeel van Aalsmeer dat zich gesterkt voelde door het verschil van vijf goals die de ploeg in Volendam had opgebouwd met als gevolg dat het team van Wai Wong niet sterk meer aandrong en de Volendammers zelfs konden terugkomen tot 27-27. Adam El Bishri werd tot zijn verbazing door het arbitrale duo Geraets/Geraets met rood van het veld gestuurd en Vaidas Trainavicius moest eveneens naar de kant met een schouderblessure na een harde botsing met Jordy Bayens. Twee ongelukkige incidenten bij een sportieve strijd.
Laatste keer was 2009
Martijn de Jong schoot de 29-28 achter de Volendamse doelman Craig McClelland waarna Collin Koning de gelijkmaker, tevens de eindstand, voor zijn rekening nam. Door dit resultaat reist RFH Aalsmeer het komend weekend naar Geleen om de Final Four te gaan spelen. Ook Achilles Bocholt heeft zich ten koste van Visé geplaatst evenals Humby Bevo dat tegen Hubo als winnaar uit de strijd kwam. De vierde ploeg die zich bij de finalisten voegde was Sporting Pelt dat Hurry Up versloeg. Twee Belgische en twee Nederlandse ploegen gaan uitmaken wie zich ‘kampioen van de lage landen’ mag noemen. Voor Aalsmeer wordt het wel weer eens tijd dat het deze beker in de wacht sleept. De enige keer dat dit lukte was in 2009.
Na de wedstrijd werd bekend gemaakt dat Martijn de Jong zijn contract bij de club met een jaar verlengd heeft.
Doelpunten Aalsmeer:
Donny Vink 10
Vaidas Trainavicius 2
Martijn de Jong 5
Don Hartog 6
Tim Bottinga 3
Armando Besseling 3
(Foto’s: Jaap Maars, zie ook de galerij onder de advertentie van )
Door: Pierre Tuning. Wat is ‘vrijheid’? Wat wordt er gevierd op ‘Bevrijdingsdag’? Waar hebben ‘wij’ voor gevochten, in ‘de oorlog’? Jan Terlouw schreef een gedicht over wat en wie ‘de vijand’ was:
Dictatuur
Domheid en macht, doodenge vrienden,
aartsvijanden van rede en recht.
Grote hekel aan openbaarheid,
want die verdraagt onwaarheden slecht.
Domheid en macht, eenmaal tezamen,
is het een kracht die je moeilijk doorbreekt.
Die, dat is zo dikwijls gebleken,
continu onrechtvaardigheid kweekt.
Zorg dat die twee elkaar niet omarmen,
en bewaak met veel energie,
met alle middelen die je kunt vinden,
de rechtsstaat, de grondwet, de democratie.
Er zijn steeds meer mensen die het vertrouwen in de overheid hebben verloren. De politicoloog Catherine de Vries schrijft in haar boek De symfonie van onvrede: ‘De opeenstapeling van crises in de laatste jaren heeft Nederland veranderd. De toeslagenaffaire, de aardbevingsschade in Groningen, de stikstofimpasse en de toenemende woningnood hebben naast politieke ook emotionele gevolgen gehad. Ze hebben het vertrouwen ondermijnd in iets wat ooit vanzelfsprekend was: dat de overheid er is om te beschermen. Waar de staat ooit nabijheid bood, rest nu afstand. Nederland heeft zijn politieke identiteit lang gebouwd op vertrouwen en redelijkheid. De staat was nooit heroïsch, maar wel aanwezig; er was een overheid die werkte, die bereikbaar was, die beloftes nakwam zonder veel woorden. Juist die stille vanzelfsprekendheid is de voorbije decennia langzaam verdwenen.
Het gevaar van de ‘emocratie’
Het sluipende verlies van nabijheid heeft niet alleen burgers geraakt, maar het hele democratische weefsel. De Nederlandse democratie functioneert nog steeds, al is de manier waarop burgers haar beleven, wezenlijk veranderd. De politiek is minder een gespreksomgeving geworden en meer een emotionele arena. Vertrouwen, verontwaardiging en wantrouwen vormen de grondtoon van het publieke debat. We zijn beland in een ‘emocratie’: een democratie waarin emoties, meer dan argumenten, bepalen wat politiek overtuigt. In dat klimaat floreren rechts-radicale leiders. Zij hebben niet de oorzaak van het verlies geschapen, maar wel het vermogen om het te vertalen. Waar bestuurders spreken over procedures en verantwoordelijkheden, spreekt radicaal-rechts over gevoel, over ‘oneerlijkheid’, ‘verraad’ en ‘de gewone Nederlander die vergeten is’.
Dat is de kracht én het gevaar van de emocratie. De politiek wordt niet meer beoordeeld op de juistheid van beleid, maar op de intensiteit van gevoel. Bestuurders die redelijkheid en nuance nastreven, lijken kil tegenover leiders die boosheid durven te belichamen. Toch is het ongenoegen niet louter irrationeel. De verlieservaringen zijn echt. Het zijn de ouders die vastlopen in de bureaucratie van toeslagen, de Groningers die jaren wachten op herstel, de ouderen die verdwalen in digitale loketten. De woede over al deze zaken wordt steeds uitvergroot voor politiek gewin en daarmee niet opgelost, maar enkel versterkt.
Politiek van leegte
Wilders is de Nederlandse dirigent van onvrede. Hij zet gevoelens van verlies om in spektakel en schijnbare daadkracht: politiek als performance. De kracht van die stijl ligt niet in wat hij doet, maar in wat hij oproept: het gevoel dat er eindelijk iemand luistert, dat iemand woorden geeft aan het ongenoegen. De wilderiaanse politiek is een politiek van leegte. Een theater waarin gevoelens van vervreemding en afbraak worden uitvergroot en herschreven tot een moreel verhaal van ‘eigen volk eerst’. De ervaring van verschraling wordt niet verklaard door bezuinigingsbeleid of bestuurlijke keuzes, maar door de aanwezigheid van de ander. Die dynamiek maakt Nederland gevoelig voor democratische erosie. De staat blijft bestaan, maar verliest aan betekenis. Dat gat wordt niet gevuld met beleid, maar met sentiment. Radicaal-rechtse partijen floreren in dat vacuüm, niet door het vertrouwen dat verloren ging te herstellen, maar door het te exploiteren.’
Vrijheid
Als je vrij bent lijkt het vanzelfsprekend.
Je mist het pas als je het ontbeert,
en wie het je ontnam propageert
dat vrijheid gehoorzaamheid betekent.
Wie ademhaalt vindt dat niet bijzonder.
Bij ademnood ga je het pas waarderen,
het zuurstofapparaat kan het je leren.
Ongehinderd ademen dat is een wonder.
Wie vrijheid kent en koestert en behoedt,
die ademt waarlijk met gezonde longen.
De vreugde van de wet worde bezongen,
want vrijheid in gebondenheid is goed.
Je bent echt vrij wanneer je ongedwongen
naar eigen keuze doen kunt wat je moet.
De ‘vrijheid’ waar Jan Terlouw over schrijft, is niet de ‘vrijheid’ van de Partij voor de Vrijheid van Wilders. Zijn radicaal-rechtse aanhang heeft de overtuiging dat je pas echt vrij bent als je de macht hebt die aan andere mensen te ontzeggen.
Door: Arjen Vos. Als redactie stonden we voor een dilemma welke foto we vandaag zouden inzetten voor het wekelijkse stukje luchtigheid. De tegenstellingen op het Raadhuisplein waren met Koningsdag en de daaropvolgende demonstratie tegen de komst van zogenoemde nareizigers in hotel De Jonge Heertjes zo groot dat we onze en uw vingers niet wilden branden met een foto die, hoe mooi ook, gevoelig kan liggen. Jammer eigenlijk dat onze vrijheid daarin beperkt wordt.
Vandaar een veilige keuze van een verzameling autobanden die op de vrijmarkt te koop werd aangeboden. Tussen de bergen speel/snoepgoed en snuisterijen een opmerkelijke stapel handelswaar waarvan we ons afvragen of deze banden een nieuwe eigenaar hebben gevonden.
(Foto: Arjen Vos)
Wat betreft de vorige opgave; de werkzaamheden op het Surfeiland zorgden voor talrijke denkrichtingen. Van dat soort creativiteit worden wij op de redactie altijd erg blij en hopelijk u als trouwe volger/lezer ook. De meest opvallende kwam wat ons betreft van Christiaan Alderden met een out-of-the-boxgedachte: ‘Aanleg drempels op Surfeiland van start…’ Heel origineel Christiaan, de Broodjes van de Zaak zijn deze keer voor jou. De bevestiging om ze te verzilveren volgt binnenkort.
Nieuwe ronde, nieuwe kansen, het woord is weer aan u.
Door: Paul Bras. Misschien heeft u ook gekeken naar het tv programma ‘Wakker in Paraguay’. Een groep Nederlanders die zich in Paraguay willen vestigen om verschillende redenen, maar de voornaamste is toch wel dat het in Nederland domweg niet meer uit te houden valt. Teveel regelgeving, te hoge belastingdruk en vooral ook de niet te vertrouwen overheid die altijd over je schouder meekijkt. Ik zag twee categorieën Nederlanders die graag naar Paraguay willen emigreren. Enerzijds de slimme en ‘handige’ jongens die hun niet al te frisse ondernemersgeest in Nederland niet verder konden ontplooien, anderzijds de, in mijn ogen, naïeve geesten in Nederland die hier de nodige complotten ontwaren. Eenmaal in Paraguay aangekomen bleek dat ook daar de overheid wetten uitvaardigt en naleeft. Zo bleek dat ook daar de lockdown lang heeft geduurd, iets wat op voorhand anders was voorgespiegeld. Had iemand niet eens iets gezegd over het gras bij de buurman dat er altijd groener uitziet?
Over gras gesproken, het groenonderhoud binnen onze gemeente wordt piekfijn verzorgd. Ik kijk altijd met bewondering hoe de mannen (het zijn nooit vrouwen) op die forse grasmaaimachines met ware doodsverachting de grasveldjes om onze flat bijhouden. Ze slalommen routineus om de bomen heen, beurtelings een van de maaiers van de machine op het laatste moment optillend. In de lente komen ze bijna wekelijks de boel bijhouden. Wat heeft dat met Paraguay te maken hoor ik u denken, hou nog even vol.
Het oud papier in Kudelstaart werd altijd door de vrijwilligers van SSK opgehaald totdat het niet meer haalbaar bleek in verband met beperkingen vanuit de rijtijdenwet en de sportieve verplichtingen van de vrijwilligers in het weekend. Nu haalt Meerlanden het papier op.
Er zijn talloze ‘vanzelfsprekende zaken’ die de gemeente uitvoert waar wij niet dagelijks bij stilstaan. Dat ons water schoon blijft, dat de wegen worden onderhouden (herinrichting Bilderdammerweg), dat we kunnen sporten op sportvelden en in sporthallen en dat de jeugd in onze gemeente niet ontspoort enzovoort en zo verder. Daar betalen we belastingen voor. En wij kunnen als burger invloed uitoefenen op de besluiten waar belastinggeld voor wordt aangewend via de gemeenteraadsverkiezingen, maar ook door te participeren in bijvoorbeeld de Dorpsraad Kudelstaart.
Kom daar in Paraguay maar eens om.
Misschien is het zo vanzelfsprekend dat al die zaken worden geregeld dat wij de connectie met het betalen van belastingen niet meer leggen. Het heeft me altijd verbaasd dat het vooral de superrijken zijn die als eerste de wijk naar een buitenland nemen met een gunstig belastingklimaat. Natuurlijk begrijp ik dat ze procentueel meer belasting betalen dan de minder bedeelden. Als rooie rakker juich ik dat toe, ik zie dat als de breedste schouders die de zwaarste lasten dragen. Dit principe raakt helaas steeds meer in onbruik.
Overigens, die mooie witte houten bruggen over de slootjes in onze wijk verkeren in slechte staat. De brugleuningen vallen bijna uit elkaar. In dit natte landje misschien een brug te ver. Misschien is dit een mooi onderwerp om aandacht voor te vragen.
Paul Bras is een geboren en getogen Amsterdammer die nooit gedacht had ooit een Kudelstaarter te worden. Totdat zijn woonplaats een café kreeg, toen was hij om. Zou zelfs van de daken kunnen schreeuwen dat hij daar ‘groos’ mee is. Muzikaal talent maar dat schreeuwt hij dan weer niet van de daken. Bescheiden en zachtmoedig.
Of je nu in een bruisende stad of een rustig dorp woont, de kans is groot dat je de afgelopen jaren hebt gemerkt dat het drukker wordt op de weg. Meer auto’s, fietsers, bezorgdiensten en voetgangers strijden om dezelfde ruimte. Deze groeiende mobiliteit brengt uitdagingen met zich mee op het gebied van doorstroming, veiligheid en leefbaarheid. Gelukkig zijn er slimme en moderne manieren om deze uitdagingen aan te gaan.
Een proactieve aanpak is hierbij van groot belang. In plaats van te wachten tot er knelpunten ontstaan, kunnen gemeenten investeren in oplossingen die het verkeer niet alleen vandaag, maar ook in de toekomst in goede banen leiden. Het doel is een omgeving te creëren waarin iedereen zich vlot, veilig en prettig kan verplaatsen.
De rol van moderne techniek Technologie speelt een steeds grotere rol in het optimaliseren van verkeersstromen. Denk bijvoorbeeld aan slimme verkeerslichten die zich aanpassen aan de actuele verkeersdrukte, of aan sensoren die vrije parkeerplekken detecteren en automobilisten daar direct naartoe leiden. Deze systemen verzamelen waardevolle data die gebruikt kan worden om patronen te herkennen en de infrastructuur continu te verbeteren.
Door de inzet van geavanceerde verkeerstechniek kunnen we de bestaande wegen veel efficiënter benutten. Dit leidt niet alleen tot minder files en kortere reistijden, maar draagt ook bij aan een lagere uitstoot van schadelijke stoffen. Data-analyse helpt bovendien om gevaarlijke situaties te identificeren en preventieve maatregelen te nemen voordat er ongelukken gebeuren.
Doordacht plan fundament voor succes Technologie alleen is echter niet de oplossing. Een succesvolle aanpak begint altijd met een heldere visie en een strategisch plan. Zonder een goed doordachte strategie kunnen losse maatregelen elkaar tegenwerken of onbedoelde neveneffecten hebben. Een integrale benadering zorgt ervoor dat alle aspecten van mobiliteit in samenhang worden bekeken.
Een goed opgesteld verkeersplan fungeert als een routekaart voor de toekomst. Het beschrijft niet alleen de huidige situatie en de gewenste doelen, maar ook de concrete stappen die nodig zijn om die doelen te bereiken. Dit biedt duidelijkheid en houvast voor zowel beleidsmakers als bewoners en bedrijven.
Wat staat er in een effectief verkeersplan? Een sterk verkeersplan omvat verschillende onderdelen die samen een compleet beeld geven van de mobiliteitsuitdagingen en -oplossingen. Denk hierbij aan:
Analyse van huidige verkeersstromen en knelpunten: Waar en wanneer is het druk? Waar ontstaan onveilige situaties?
Veiligheidsaudits voor kwetsbare weggebruikers: Speciale aandacht voor de veiligheid van voetgangers, fietsers en kinderen op schoolroutes.
Integratie van openbaar vervoer en duurzame mobiliteitsopties: Hoe maken we de bus, trein en deelfietsen een aantrekkelijker alternatief voor de auto?
Plannen voor tijdelijke verkeersmaatregelen: Een draaiboek voor omleidingen bij wegwerkzaamheden, evenementen of calamiteiten.
Toekomstvisie op parkeerbeleid en laadinfrastructuur: Vooruitkijken naar de opkomst van elektrische auto’s en veranderende parkeerbehoeften.
Voordelen voor bewoners en bezoekers Wanneer een gemeente investeert in slim verkeersbeheer, plukken bewoners en bezoekers daar direct de vruchten van. Minder tijd in de file staan betekent meer tijd voor werk, gezin of ontspanning. Een veiligere schoolomgeving geeft ouders en kinderen gemoedsrust. En straten waar fietsers en voetgangers de ruimte krijgen, nodigen uit tot beweging en ontmoeting.
Daarnaast verbetert een goede doorstroming de luchtkwaliteit en vermindert het geluidsoverlast, wat de algehele leefbaarheid ten goede komt. Een goed bereikbare en veilige gemeente is bovendien aantrekkelijker voor ondernemers en toeristen, wat de lokale economie stimuleert.
Klaar voor mobiliteit van morgen De manier waarop we ons verplaatsen is constant in beweging. Door nu te investeren in een slimme combinatie van technologie en strategische planning, zorgen we ervoor dat onze steden en dorpen ook in de toekomst prettige, veilige en bereikbare plaatsen blijven. Het is een investering in de kwaliteit van onze leefomgeving.
Een professionele aanpak van verkeersmanagement is geen luxe, maar een noodzaak voor elke toekomstgerichte gemeenschap. Door hierover het gesprek aan te gaan en te kiezen voor doordachte oplossingen, bouwen we samen aan de mobiliteit van morgen.
Door: redactie. Vandaag maakt de VVD bekend dat ze samen met CDA en D66 de bestaande coalitie voort willen zetten. Volgens verkenner Dirk van der Zwaag hebben deze partijen de afgelopen periode een ‘overwegend goede samenwerking’ ervaren die een goede en stabiele basis biedt voor de komende vier jaar. Geadviseerd wordt op korte termijn een formateur aan te stellen om samen met VVD, CDA en D66 een nieuw coalitieakkoord te schrijven. Ook wordt door de verkenner aangestuurd op vier wethouders waarbij verkiezingswinnaar VVD er twee mag leveren.
De drie partijen kunnen zich vinden in het advies van de verkenner en dragen Sven Spaargaren en Bart Kabout als formateurs voor. Binnenkort zullen deze de drie partijen uitnodigen voor de coalitieonderhandelingen en het schrijven van een coalitieakkoord.
Lees hieronder het eindverslag dat de verkenner op 22 april naar de gemeenteraad en de burgemeester is gestuurd.
Aanpak verkenning
De gesprekken met twee vertegenwoordigers van elke raadsfractie hebben vertrouwelijk en besloten plaatsgevonden. De gesprekken werden gevoerd aan de hand van door de verkenner voorbereide vragen, zodat elke fractie dezelfde vragen voorgelegd heeft gekregen en daar haar visie op kon geven.
De gesprekken zijn gehouden op woensdag 8 april 2026 (FA, D66, CDA en AA) en vrijdag 10 april 2026 (GL/PvdA en VVD). Met behulp van ambtelijke ondersteuning is er van elk gesprek een schriftelijke weergave gemaakt. Deze gespreksverslagen zijn in week 16 naar de desbetreffende fracties gestuurd om de juistheid van de weergave te checken. De gespreksverslagen zijn vertrouwelijk.
Sfeer verkennende gesprekken
De sfeer van de verkennende gesprekken was positief, goed en constructief. Alle partijen hebben verklaard de komende vier jaar opbouwend bij te willen dragen aan een stabiel en constructief gemeentebestuur in Aalsmeer, ook als dat vanuit een oppositierol plaatsvindt.
Naast de verkenning van een mogelijke coalitie en de aanpak daarvoor zijn ook mogelijke onderwerpen geïnventariseerd voor aanpassingen in bestaand beleid en uitvoering, nieuwe wensen en ambities en de betaalbaarheid daarvan. Op die manier is er een eerste snelle opzet mogelijk van een nieuw bestuursakkoord op hoofdlijnen.
Voorkeur aanpak bestuursakkoord
Alle fracties, met één uitzondering, hebben aangegeven dat een coalitieprogramma, met daarna afgewogen inbreng van de andere fracties, een praktisch en goed startpunt is. Dit programma kan later door het nieuwe college worden uitgewerkt in een College Uitvoeringsprogramma (CUP). Op basis van het coalitieprogramma, dat in principe leidt tot een coalitieakkoord, kan het voordragen van wethouders plaatsvinden.
Voorkeurscoalitie
VVD, CDA en D66 hebben uitgesproken de bestaande coalitie voort te willen zetten. Deze coalitie werkt, naar de mening van deze coalitiepartners, overwegend goed samen, is stabiel qua ervaring met elkaar en vormt daarmee een goede en stabiele basis voor het gemeentebestuur de komende vier jaar. De partijen vertegenwoordigen 15 van de 23 zetels in de gemeenteraad en vormen daarmee naar verwachting een stabiele meerderheidscoalitie. Overigens is D66 daarin reëel en realiseert zich dat VVD en CDA samen ook een meerderheid in de gemeenteraad vertegenwoordigen, maar D66 draagt graag bij aan de coalitie vanuit de met elkaar opgedane ervaringen. Vermeldenswaardig is ook dat de huidige coalitie per saldo één zetel heeft gewonnen bij de gemeenteraadsverkiezingen, hetgeen ook kan worden beschouwd als steuntje in de rug voor deze coalitie.
GroenLinks-PvdA realiseert zich dat zij programmatisch minder goed aansluit bij VVD, CDA en D66 en derhalve waarschijnlijk geen onderdeel zal zijn van de coalitie, maar wel haar inbreng kan hebben in een op te stellen coalitieprogramma. Vanuit GroenLinks-PvdA lijkt het redelijk dat eerst VVD en FlorAalsmeer met elkaar in gesprek gaan, maar dat de combinatie VVD en CDA samen een meerderheid heeft.
FlorAalsmeer mag, naast de VVD, worden beschouwd als één van de twee winnaars van de gemeenteraadsverkiezingen. FlorAalsmeer heeft echter een voorkeurscoalitie, weliswaar met de VVD, die verder echter fundamenteel afwijkt van de coalitie van VVD, CDA en D66. Deze voorkeur is meer links georiënteerd en waarbij het CDA en D66 buiten de door hen gewenste coalitie zou vallen. FlorAalsmeer heeft echter ook geen andere voorkeursvariant. Deze coalitiesamenstelling zou voor de VVD een hoge mate van experiment zijn waarbij de stabiliteit van de huidige coalitie wordt doorbroken en het de vraag is hoe de door FlorAalsmeer gewenste coalitie stabiliteit kan bieden in de komende vier jaar. Daarnaast hebben de kiezers het signaal afgegeven dat een coalitie over rechts de voorkeur heeft in Aalsmeer.
De voorbereiding van FlorAalsmeer op de verkenning was echter verrassend en getuigt van lef en een frisse kijk op diverse activiteiten en zaken. Het zou zonde zijn als dat niet op enige wijze wordt benut. Daarmee roep ik de voorkeurscoalitie van VVD, CDA en D66 op om ook, weliswaar in tweede instantie, zeker inhoudelijk het gesprek aan de gaan met FlorAalsmeer. Om zo na te gaan hoe FlorAalsmeer kan bijdragen aan een mogelijke coalitie en hoe ze daarbij stabiliteit in het gemeentebestuur kunnen waarborgen. Op deze manier krijgt FlorAalsmeer een bijzondere positie in het vervolgproces van coalitievorming.
De fractie van Absoluut Aalsmeer is voorstander van een raadsbrede coalitie met eenzelfde brede vertegenwoordiging in het college, waarbij de VVD en FlorAalsmeer als eerste met elkaar in gesprek gaan als winnaars van de verkiezingen. De visie van Absoluut Aalsmeer lijkt gelijk aan de visie van 2022, die helaas in de praktijk een beperkte houdbaarheid bleek te hebben en die uiteindelijk geen basis bleek te zijn voor een stabiele coalitie. Als smallere variant noemt Absoluut Aalsmeer een coalitie van VVD en CDA. Absoluut Aalsmeer is bij de gemeenteraadsverkiezingen gehalveerd ten opzichte van vier jaar geleden. Het is daarom aan te bevelen hen vanuit een oppositierol gelegenheid te geven vanuit hun visie constructieve inbreng te leveren aan een coalitieprogramma en aan de stabiliteit van het gemeentebestuur.
Het is belangrijk om te vermelden dat circa 50 procent van de gemeenteraad nieuw is. Dit legt een belangrijke verantwoordelijkheid bij elk van de fractievoorzitters om te zorgen voor stabiliteit en een constructieve houding en gedrag bij alle fractieleden. Tegelijk ligt er een grote verantwoordelijkheid bij de gezamenlijke fractievoorzitters om te zorgen voor stabiliteit in de gemeenteraad als geheel.
Samenstelling college
Ook is tijdens de verkenning gesproken over de samenstelling van het college. Diverse fracties achten de samenstelling van een college met burgemeester en drie tot vier wethouders, mede gezien het takenpakket, verdedigbaar. Hierbij is enerzijds wel aangegeven dat de inzet van parttime wethouders mogelijk moet zijn, maar tegelijkertijd is, op basis van ervaringen eerder, gesteld dat dat niet realistisch is. Een wethouder is namelijk in beginsel 24/7 beschikbaar en parttime inzet is moeilijk te organiseren.
Verder is door vrijwel alle fracties aangegeven dat, gezien zowel de winst van de VVD als het aantal zetels in de gemeenteraad, de VVD in de gelegenheid moet worden gesteld om twee wethouders te leveren aan het nieuwe college.
Tot slot
Maandag 20 april 2026 zijn alle gesprekspartners uit de fracties met wie de verkenning heeft plaatsgevonden door mij persoonlijk telefonisch geïnformeerd over het uit te brengen advies. Slechts in 1 geval was iemand door omstandigheden niet bereikbaar, maar hij heeft wel laten weten dat hij met zijn collega-gesprekspartner contact heeft gehad over het uit te brengen advies. Alle gesprekspartners zijn in de gelegenheid gesteld nadere vragen te stellen, maar daarvan is geen gebruik gemaakt.
Advies verkenner vervolgstappen
1) Zo spoedig mogelijk een formateur aanstellen die met VVD, CDA en D66 start met het schrijven van een concept coalitieprogramma.
2) Het concept coalitieprogramma wordt besproken met FlorAalsmeer, waarbij FlorAalsmeer gevraagd wordt of ze bereid zijn deel te nemen aan de coalitie. Indien zij hiertoe bereid zijn, en ook VVD, CDA en D66 daartoe bereid zijn, worden ze uitgenodigd om het concept programma aan te vullen.
3) Hierna worden de overige partijen gevraagd om inbreng te leveren voor het concept coalitieprogramma, waarbij de coalitie gemotiveerd aangeeft waarom iets wel of niet wordt overgenomen.
4) Het uiteindelijk vastgestelde coalitieprogramma is het uitgangspunt voor het door het nieuwe college op te stellen College Uitvoerings Programma (CUP) 2026-2030.
5) Uitgangspunt bij het samenstellen van het college, is dat het college gaat bestaan uit burgemeester en vier wethouders, waarbij er door de VVD twee wethouders worden geleverd.
Door: Arjen Vos. Na de uitreiking van de eerste ‘gezonde heldtrofee’ aan Jeffrey Hausel in oktober vorig jaar, is de tweede recent overhandigd aan huisarts Tilly Groot. Initiator van de trofee is Elise Meijerink van Team Sportservice die de onderscheiding uitreikte bij het fitnesspark aan het waterfront. Een toepasselijke plek want de huisarts maakt zich in Aalsmeer sterk voor een gezonde jeugd, onder meer als pleitbezorger voor een aantrekkelijke buitenruimte.
Hoe krijg je de jeugd in beweging? En vooral: hoe krijg je ze van het scherm af? Tilly Groot heeft er wel ideeën over: “Geef ze tot hun twaalfde jaar geen telefoon, laat ze weer hutten bouwen en in verbinding komen met elkaar.”
Elise Meijerink van Team Sportservice overhandigt Tilly de trofee.
In bewegen en ontmoeten zit gezondheidswinst De GGD jeugdgezondheidsartsen bevestigen volgens Tilly het weinig rooskleurige beeld rondom jongeren tot en met achttien jaar: “Ze hebben cijfers waarop te zien is dat het er helaas niet heel goed uitziet.”
Ze noemt ‘kinderen en beweging’ haar stokpaardje en laat geen gelegenheid onbenut om het onderwerp aan te snijden. Onder meer tijdens het regelmatige huisartsenoverleg en in gesprekken met de gemeente. “In bewegen en ontmoeten zit de gezondheidswinst. Kinderen hebben voor hun ontwikkeling veel beweging nodig, daarom promoot ik bij de gemeente de aanleg van speeltuinen, klimbossen, het schoolzwemmen en meer van dat soort dingen. Daarin investeren loont qua preventie maar helpt ook om ze van het scherm af te krijgen.”
Tilly vindt dat de gemeente goed op weg is. Als voorbeelden noemt ze het speeltuintje bij de Baccarastraat, de speel- en sportvoorzieningen bij De Waterlelie en de watertoren.
Op de vraag hoe kinderen van het scherm af te krijgen zijn, hoeft ze geen seconde na te denken. “Gewoon verbieden. Ik zie kinderen van een jaar in een buggy met een i-Pad in hun handen, dat is echt heel slecht voor de ontwikkeling van het kinderbrein. En dan een ouder erachter die ook met een telefoon bezig is. Als ik dat zie word ik heel boos.”
Vervelen activeert je brein
Dat het telefoongebruik op Nederlandse scholen aan banden is gelegd, vindt ze goed maar wel een beetje laat. De ontwikkeling van een brein door verbinding met elkaar te maken is volgens de huisarts zó belangrijk dat het van hogerhand verboden moet worden. “Uit onszelf kunnen we dat niet. Kinderen moeten hutten bouwen, leren hoe je vuur maakt en ervaren hoe het is om je te vervelen. Dat is het allerbelangrijkste van leven zonder scherm want als je je verveelt worden delen van je brein geactiveerd zodat je wat nieuws gaat proberen. Die ontwikkeling leg je helemaal plat door continue op je scherm te zitten.”
Tilly krijgt ze met regelmaat (“elke dag”) in de spreekkamer: patiënten met klachten van een overspannen stresssysteem. Symptomen zijn slecht slapen, moeilijk dingen kunnen onthouden vanwege een ‘brokkelbrein’ en continue gespannen zijn.
Hoe gaat ze zelf met haar schermtijd om? “Heel bewust. Ik doe aan yoga, hardlopen en wandel met de hond. Scrollen door een tijdlijn doe ik niet want ik zit niet op de socials. Als huisarts moet je dat ook vooral niet doen.”
Jong en oud samen bewegen
Als het gaat om de genoemde aspecten preventie en verbinden heeft de huisarts nog wel ideeën: “Het lijkt mij mooi om jeugd en ouderen samen te laten sporten. Bijvoorbeeld dat een jongere de burpees doet en gecoacht worden door een oudere. Ga vanuit de sportscholen een keer in de week naar een zorgcentrum en neem de mensen mee naar buiten om samen te sporten. Dat kan hier want er is een beweegtuin bij Zorgcentrum Aelsmeer. Op dat gebied zijn er al veel positieve ervaringen in het land.”
Op zaterdag 9 mei is het weer zover: de jaarlijkse Veiling Kudelstaart voor Kudelstaart. In Dorpshuis ’t Podium wordt het opnieuw een gezellige en drukbezochte avond, waar het dorp samenkomt voor een goed doel. Al meer dan twintig jaar zet de veiling zich in voor het lokale verenigingsleven. De volledige opbrengst gaat naar clubs, verenigingen en stichtingen uit Kudelstaart, van de roeivereniging tot de voetbal en de keezenavond tot de korfbal.
Ook dit jaar gaan er zo’n 250 kavels onder de hamer. Het aanbod is zoals altijd breed: van praktische dingen tot leuke uitjes en van bijzondere ervaringen tot originele cadeaus. Ideaal als je nog iets zoekt voor Moederdag, want de veiling is precies de dag ervoor. Nog nooit geweest? Dan is dit een mooie kans om het eens mee te maken. De sfeer, het bieden en de betrokkenheid van het dorp maken het een unieke avond. De Kudelstaartse Kavelkrant is inmiddels huis-aan-huis bezorgd en ligt ook bij verschillende winkels in het dorp. Daarin vind je een overzicht van alle kavels. Liever online kijken? Op veilingkudelstaart.nl staat de volledige lijst, inclusief foto’s.
Bijzonder kavel: de burgemeester Een van de opvallende kavels dit jaar is die van de burgemeester. Hij stelt een dagdeel van zijn tijd beschikbaar voor de hoogste bieder. Wat je gaat doen, mag je zelf invullen, binnen het redelijke natuurlijk. Heb je geen idee? Dan neemt hij je mee op excursie naar de Eerste en Tweede Kamer, inclusief ontmoetingen met Kamerleden. Dit kavel wordt rond 22:30 geveild en belooft een bijzonder moment van de avond te worden.
Opbrengst voor het dorp Vorig jaar bracht de veiling ruim 50.000 euro op. Dat bedrag is verdeeld onder verschillende verenigingen en stichtingen in Kudelstaart. Ook dit jaar kunnen organisaties weer een aanvraag indienen, tot uiterlijk 9 mei.
Kudelkoffer en loterij Tijdens de avond zijn er ook extra verrassingen. Elke keer dat er 5000 euro aan opbrengst wordt bereikt, gaat er een bel en komt er een extra prijs bij de kavel: de zogenaamde Kudelkoffer. Wat erin zit? Denk aan een heerlijke KudelTaart, twee tickets voor de Ambachtsroute met een pondje paling, twaalf Tony Chocolonely repen, tien consumpties voor de veilingavond of andere leuke extra’s. Aan het einde van de avond is er ook nog een loterij met mooie prijzen, zoals een slowcooker, een houten keezenspel en een campinggasstel. Je biednummer is automatisch je lotnummer, dus ook zonder te bieden maak je kans op een prijs.
Kom langs De veiling start om 19:30 in Dorpshuis ’t Podium. Een avond voor en door Kudelstaarters, met als doel om samen iets terug te doen voor het dorp.
AalsmeerVandaag geeft wekelijks een podium aan ondernemers die betrokken zijn bij de BusinessClub van FC Aalsmeer. In een kort interview vertellen deze ondernemers wie ze zijn en wat hun motivatie is en geven ze een inkijkje achter de schermen van hun bedrijf. Deze keer is het de beurt aan Nara Vardanyan van Nara’s Cake, een speciaalzaak voor taarten.
“Wij creëren unieke taarten, gemaakt met aandacht en hoogwaardige ingrediënten, perfect afgestemd op persoonlijke voorkeuren en gelegenheden. Met een breed scala aan smaken en een focus op design, zorgen we ervoor dat elke creatie een genot is voor het oog en de smaakpapillen. Wij bieden leveringen en proefsessies aan, zodat klanten de perfecte smaken kunnen selecteren.”
Nara Vardanyan is woonachtig in Mijdrecht en is met haar bedrijf is gevestigd in Ter Aar. Halverwege 2025 startte ze haar onderneming. “Eerder deed ik het kleinschalig vanuit huis maar dit was gezien de benodigde ruimte, koeling etcetera niet meer haalbaar. Inmiddels ben ik circa acht jaar bezig in deze branche waar ik hobbymatig in terechtkwam. Vervolgens heb ik veel trainingen, cursussen en workshops gevolgd van professionals.”
Missie en Visie Bij Nara’s Cake wordt er naar gestreefd om heerlijke, op maat gemaakte taarten te leveren die passen bij elke gelegenheid. “We geloven in het gebruik van kwaliteitsingrediënten en het bieden van een persoonlijke benadering aan onze klanten om hun dromen in taart te realiseren. Alles vanuit de kernwaarden kwaliteit, creativiteit en klantgerichtheid. Wij geloven in het maken van onvergetelijke ervaringen door middel van unieke taartcreaties, waarbij we altijd de wensen en behoeften van onze klanten vooropstellen.”
Uniek en uitdagingen “We onderscheiden ons met name met de custom made aanpak. Samen met de potentiële klant ontwerpen we gezamenlijk de taart. Wij noemen het dan ook ‘smaakvolle kunst’. Wanneer het ontwerp klaar is wordt de taart zorgvuldig gekoeld vervoerd naar de locatie naar wens in Nederland of België. We hebben ook vele voorbeelden waaruit gekozen kan worden. Of het nu een bruidstaart of een themataart betreft; wij maken hem. Geen feest is ons te gek,” aldus Nara die in te huren is om de taart op een professionele manier aan te snijden.
Om de taart exact te krijgen zoals deze is ontworpen blijft volgens Nara iedere keer weer een uitdaging. De klantverwachting overtreffen is haar doel en vanuit deze kracht komen vaak regelmatig nieuwe orders binnen.
Lidmaatschap Businessclub “Wij zijn bij de businessclub gekomen om onze naamsbekendheid verder uit te bouwen. De Businessclub heeft een zeer groot en gevarieerd netwerk en biedt daar mogelijkheden voor. Daarnaast is het gezellig en leerzaam om met collega ondernemers te sparren over bepaalde onderwerpen.”
Vier de vrijheid met muziek die raakt! Op zondagmiddag 3 mei organiseert Stichting 4 en 5 mei Aalsmeer in samenwerking met Stichting Kunst en Cultuur Aalsmeer en het Flower Art Museum een bijzonder Vrijheidsconcert in de Doopsgezinde kerk in Aalsmeer.
Het Amstel Gospel Choir – één van de meest swingende gospelkoren van Nederland – heeft voor die middag een inspirerend programma samengesteld rond thema’s als verlies, hoop, liefde, veerkracht, verbondenheid en vertrouwen. Met hun krachtige stemmen en aanstekelijke enthousiasme weten zij elk publiek te raken.
Kijk voor meer informatie en kaartverkoop op de website van KCA.
(Gemeentelijk persbericht) Op 4 mei wordt in Aalsmeer en Kudelstaart zoals elk jaar stil gestaan bij de gevallenen in de Tweede Wereldoorlog. In Kudelstaart gebeurt dat bij het monument ‘De Propeller’ aan de Schweitzerstraat. In Aalsmeer-Oost is de herdenking bij het monument ‘Hell’s Fury’ in de H. Buismalaan. In Aalsmeer Centrum wordt de herdenking gehouden in de Burgerzaal in het raadhuis aan het Raadhuisplein. Het jaarthema is ‘De geschiedenis leren begrijpen’.
Scouts van WIOL en Willem Barendsz bij het monument in centrum.
Aalsmeer-Centrum In de Burgerzaal in het raadhuis begint de herdenkingsplechtigheid om 19.30 uur. De Burgerzaal is open vanaf 19 uur. Burgemeester Gido Oude Kotte houdt een toespraak en er worden gedichten voorgedragen door leerlingen van de Jozefschool en kinderburgemeester Marije van Dijk. De muziek wordt verzorgd door Aalsmeers Harmonie, onder leiding van Michel de Haas. Na de taptoe, die wordt geblazen door trompettist Marcel Spaargaren, wordt twee minuten stilte gehouden, gevolgd door het zingen van het Wilhelmus. Daarna volgt de kranslegging bij het oorlogsmonument in de gevel van het raadhuis. Deze kranslegging is voor de aanwezigen in de Burgerzaal op grote schermen te volgen. Tot slot kan iedereen vanuit de zaal langs de kransen lopen en zelf desgewenst bloemen leggen. De ceremonie in en buiten het raadhuis wordt uitgezonden op het tv-kanaal van Radio Aalsmeer.
Kudelstaart De herdenking in Kudelstaart begint om 19.30 uur bij het monument ‘De Propeller’ aan de Schweitzerstraat. Jaap Overbeek van Dorpsraad Kudelstaart leidt de herdenking op deze plaats. Het monument is een herinnering aan de in 1942 in de Westeinder neergestorte Short Stirling bommenwerper. Het doet stilstaan bij iedereen die gevochten heeft voor de vrede in Nederland, of waar ook in de wereld is uitgezonden geweest voor een vredesmissie. Kinderen van de drie basisscholen in Kudelstaart leveren een bijdrage met gedichten.
Herdenking bij de Propeller
Judith Keessen houdt namens het gemeentebestuur een toespraak. Enkele veteranen brengen een militaire groet en leggen een krans. De herdenking wordt muzikaal omlijst door Muziekvereniging Flora onder leiding van Michiel de Boer. De taptoe wordt gespeeld door Jessica van der Meulen-Tuinhout. Na de twee minuten stilte, gevolgd door het Wilhelmus worden de kransleggingen gedaan.
Aalsmeer-Oost In Aalsmeer-Oost is de herdenking bij het monument ‘Hell’s Fury’ aan de H. Buismalaan. Vanaf 19:20 wordt er muziek gespeeld. Om 19.30 uur heet Anjo van Staaveren van het Wijkbestuur u welkom en geeft wethouder Sybrand de Vries een toespraak, namens het gemeentebestuur. Dorpsdichter Marcel Harting en jongeren dragen een gedicht voor. Ronald Ganzeboom geeft een toespraak namens het Wijkbestuur. De Taptoe wordt geblazen door Boet Kaaijk. Na de twee minuten stilte volg het Wilhelmus en worden kransen, onder begeleiding van Scouting Wiol en Willem Barendsz, gelegd namens de Stichting 4-5 mei Aalsmeer, namens het gemeentebestuur, namens het wijkbestuur en namens de kerk. Daarna is er een defilé langs het monument en wordt er afgesloten met koffie, thee of limonade en een koekje.
Door: Joop Kok. (Beschouwing) Wat is dat toch dat wanneer partijen de grootste worden, ze door overmoed worden overvallen en minder fatsoenlijk optreden. In de vorige raadsperiode Absoluut Aalsmeer en nu weer de VVD. Nauwelijks was de inkt van de raadsbrief over de opvang van statushouders/nareizigers in Hotel de Jonge Heertjes opgedroogd, of er werd door de VVD een ontstemd persbericht rondgestuurd. “Het hotel ligt in het centrum van Aalsmeer en vervult, aldus de VVD, een belangrijke functie voor toeristen en zakelijke bezoekers. Het structureel inzetten van het hotel voor COA doeleinden past daar niet bij. Men zal vragen stellen aan het college over de besluitvorming, de communicatie, de kosten en de gevolgen voor de leefbaarheid en de lokale economie.”
Nu is één van de drie wethouders een VVD’er: Sven Spaargaren. Die is mede verantwoordelijk voor het beleid van het college waar zijn partij op tegen is. Normalerwijs kan een dergelijk meningsverschil tot een conflict leiden en zelfs tot een wegsturen van de wethouder. Toch zie ik dat hier in Aalsmeer niet gebeuren. Of FlorAalsmeer moet het hoog op gaan spelen want ook die partij had een vragenlijst opgesteld richting het college.
Aalsmeer in verzet
Een paar dagen later verscheen een pamflet met als titel: ‘Aalsmeer in Verzet’ en daarmee een oproep om te protesteren tegen de opvang van 40 statushouders/nareizigers. Ik verwachtte van de VVD en ook van FlorAalsmeer ook nu een snelle reactie richting het college met vragen als: “Is de gemeente op de hoogte van het organiseren van een demonstratie, heeft men daar toestemming voor gegeven en hoe denkt men het uit de hand lopen, zoals in Loosdrecht, te voorkomen?” Niets van dat alles, het bleef stil. Blijkbaar had men meer vertrouwen in de organisatie van de protestbeweging dan in de eigen gemeentelijke organisatie.
In de donkerte van de schaduw Op de sportschool hoorde ik de volgende ochtend dat de Doopsgezinde Gemeente een tegendemonstratie zou houden. Kom kijken Joop en neem een bord ‘Welkom’ mee. Met een groep van zo’n 40-50 mensen liepen we vanaf de Doopsgezinde kerk via de Marktstraat richting raadhuis. In de buurt van Flora was er voldoende ruimte om lekker op een muurtje in de zon te zitten in afwachting van wat zou komen. Politici van VVD en FlorAalsmeer die niet ver bij ons vandaan zaten, stonden op en liepen richting Jonge Heertjes. Daar stonden ze, Sissi, Marjan, Judith, Afke, Lydia en Wilma te midden van vele niet Aalsmeerders in de donkerte van de schaduw van de Duitse supermarkt Lidl. Hoe anders dan wij met onze kleurrijke welkomstbordjes genietend in de zon. Willen jullie wat opschuiven, vroeg een ambtenaar, blijkbaar was hij bang dat wij zo midden in het licht de tegenstemmers op verkeerde gedachten zouden brengen.
Die verrijkt zichzelf
Een dag later hoorde ik op de video-opname van AalsmeerVandaag de organisator Ben Steenstra zeggen dat je pas moet gaan dweilen wanneer je weet waar het lek zit. Maar voor hem was dat allang duidelijk, dat was de uitbater van De Jonge Heertjes, “die verrijkt zichzelf ten koste van de veiligheid en rust die het heerlijke Aalsmeer zo’n fijne woonplaats maken.” Op de site lees ik dat hij niet tegen de opvang van mensen is die in hoge nood zitten, maar tegen de gemeente die dit toestaat, de uitbater die zijn zakken vult en het onrecht dat ons als burger wordt aangedaan.
Schamen En als je je aansluit bij iemand die op zo’n manier over een ondernemer spreekt en zo schampert over de lokale overheid, dan ben je volgens mij geen knip voor de neus waard als je je daar achter stelt. Dan begrijp je niet waar je verantwoordelijkheden liggen. Met acht zetels ben je geen toeschouwer maar een architect van het bestuur en kun je niet net doen alsof het je overkomt. Geef je in het gemeentehuis als grootste partij vorm aan het bestuur, dan kun je daarbuiten, op het Raadhuisplein geen enkele vorm van twijfel of wantrouwen uitspreken over datzelfde bestuur. Als grote fractie moet je, zeker in deze moeilijke tijden duidelijkheid en stabiliteit bieden. Van bestuurders mag je verwachten dat ze verantwoordelijkheid nemen voor keuzes die ingewikkeld zijn of waar je persoonlijk moeite mee hebt; dat laat zien of je wel of niet bestuurlijke waarde toevoegt. Acht zetels groot, volop aan het formeren en bestuurlijk naar buiten toe afwezig, daar zit mijn schaamte. Net als bij de wijze waarop over de uitbater wordt gesproken, die ondernemer heeft het al moeilijk genoeg en verdient alle steun van de VVD.
En wat betreft de gedachte dat statushouders ‘onze’ woningen innemen, wil ik er even op wijzen dat de VVD sinds oktober 2010 onafgebroken deel uitmaakt van de Nederlandse regering. Zij ging er vanuit dat de markt het wel zou oplossen. Het wordt tijd dat we met die gedachte breken en de woningbouw reorganiseren. Het zwartepieten richting de statushouders is unfair, niet correct en contraproductief.
Log in
Onder applaus van familieleden en andere belangstellenden kwamen de zichtbaar vermoeide lopers het podium op. “Vrijheid is niet vanzelfsprekend, daar moet je actief iets voor doen: er met elkaar aandacht aan besteden door het vuur te dragen, aan te wakkeren en door te geven,” zo sprak Kabout. Marije gaf aan dat vrijheid betekent dat je jezelf mag zijn en dat je mag kiezen hoe je wilt leven.
Paul Bras is een geboren en getogen Amsterdammer die nooit gedacht had ooit een Kudelstaarter te worden. Totdat zijn woonplaats een café kreeg, toen was hij om. Zou zelfs van de daken kunnen schreeuwen dat hij daar ‘groos’ mee is. Muzikaal talent maar dat schreeuwt hij dan weer niet van de daken. Bescheiden en zachtmoedig.
