Afgelopen vrijdag kwam er een eind aan de Amstel Vogezenweek. We kunnen ook dit jaar weer terugkijken op een prachtige week, mooie onderlinge strijd en een uitstekende standplaats. De renners zijn weer thuis, wij gaan nog een keer naar Kruth terug.

Twee etappes op één dag, in de Vogezen (Alpen)week is het al jaren een vast onderdeel. Op donderdag een zeer korte explosieve tijdrit, gevolgd door een omloop van 50 kilometer. Om 9.30 stond de eerste renner aan de start voor nog geen 3 kilometer knallen. Een dalende aanloop gevolgd door stevig vals plat dat overging in 300 meter à 7 procent. Omdat een klein uur na de finish de omloop al begon kon je het slim spelen: all out in de tijdrit, of een plan in de omloop? Voor Laurent geen vraag: hij is er voor gemaakt. 1 seconde voor Lars, Tim op zeven seconden. Marcel eerste bij de 45+.

(Winnaar Laurent in de slotmeters van de tijdrit)

Ondertussen was het behoorlijk opgewarmd bij de start van de omloop. Vertrek weer vanaf de camping, gelijk naar Col d’Oderen gevolgd door een lange afdaling naar Cornimont. Daarna Col du Brabant (vol in de zon, 33 graden) en Col de la Vierge (bos!). Terug naar beneden via de Bramont en het Gilbertklimmetje naar de stuwdam achter de camping. Zat de winnaar in een vroege startgroep?

Joos en Auke hielden er samen goed de vaart in. In La Bresse werd en passant een stukje begraafplaats meegenomen alvorens de juiste afslag te nemen – Joos kwam via een hek weer op het juiste parcours. Daarna zo hard mogelijk de laatste steile col op – Joos moest Auke laten gaan, en de duik terug richting camping. Het zou secondenwerk worden. In de laatste meters was het toch Taco die een ultieme verdappering kende en Auke passeerde. Tim werd derde. Opvallend: Lars eindigde op 2 minuten. In het klassement staat hij nog ruim aan de leiding. Bij de 45+ nog steeds Caspar met (op niet onoverbrugbare) Marcel en Simon. De slotdag moest het verschil gaan maken.

De warmte overdag en ‘s nachts werd gaandeweg de week steeds meer een sluipmoordenaar. ‘s Avonds koelde het nauwelijks af en de huisjes werden steeds warmer – niet bevorderlijk voor je nachtrust. De organisatie besloot de laatste etappe in te korten met ruim 20 kilometer. Praktisch betekende dit geen Petit Ballon in het parcours. De finish – met weer start vanaf de camping – bleef wel op de Platzerwasel/Breitfirst. De donderdagrit had bewezen dat een kortere etappe ook heel attractief kan zijn. En voor het klassement bleven er genoeg mogelijkheden over. Enkele huisjes hadden donderdagavond nog eens goed naar de standen gekeken. Vooruit, Lars was alleen na pech te kloppen, maar in het 45+-klassement en de podiumplekken waren best nog wat verschuivingen mogelijk. Plannen werden gesmeed en uitgevoerd.

De eerste aanval kwam van Roel, hij ging direct los vanuit het vertrek en bleef daarna gaan. Pierre was toen al met een ziek gevoel omgedraaid – hij zou zich verdienstelijk maken tijdens de verzorging met Ingeborg & kids. In de groep die streed voor het klassement 45+ was het Tim die vanuit het vertrek op de pedalen ging staan. Caspar moest eraf, wachtte op de groep achter hem, maar misrekende zich: die groep vertrok 16(!) minuten later. Tot overmaat gaf Taco op met een blessure, en moest Finn het doen zonder di2. Zodoende konden Tim, Simon en Marcel strijden voor de ritzege, klassement 45+ en podiumplaatsen. Maar ze vergaten Roel. Hij was ontketend en hield op de streep een minuut over op de Tim, Simon en Marcel, die daarmee het klassement 45+ naar zich toetrok.
Helaas een vervelende valpartij van Laurent in een afdaling. Gelukkig niet al te erg – schaafwonden – hij kon door en de jury verrekende zijn verloren tijd.

Pierre, Bejor & Mels staan klaar bij de verzorgingspost met Lars, Koos en Laurent.

Dank
En zo kwam er een einde aan de derde Vogezenweek. We hebben volop strijd gezien, onderling en tegen de warmte. Niets was mogelijk geweest zonder de organisatie/jury en verzorging. Dus nogmaals alle dank naar Lars (parcours, dag- en avondprogramma), Roel (uitslagen), Koos (algemene zaken, logistiek), Ingeborg (verzorging, jury) en natuurlijk Bejor & Mels Kers (wereldkampioenen spelen) voor hun onvoorwaardelijke plezier in alles wat ze doen!

‘s Avonds onder de pizzamaaltijd (de bard was zijn gitaar vergeten) werd er terug gekeken op de week en sterke wielerverhalen verteld.

Eindstand

Je ziet hieronder wat minder namen dan genoemd. Alleen renners die geklasseerd zijn in alle etappes zijn in de einduitslag opgenomen.

De dagwinnaars: Roel en Simon

Het A-klassement en overall: Lars, Tim en Laurent

Het 45+-klassement. Met Marcel* (voor het eerst in de groene ATNMY leiderstrui), Simon en Caspar

(* de scherpe kijker zag het al: Marcel ging (dagelijks) blootvoets tijdens de recup. #geheimtip #ekgravel)

De warmte begint ook een stempel te drukken op de Vogezenweek. Scenario’s ontstaan met vroeger starten, aangepaste etappes en de verminderde staat van het fysiek van de renners. We kijken terug op de woensdag.

Een etappe met een hele lange aanloop: dal lichtjes naar beneden naar Cernay. Vanuit daar begon de lange klim naar de Grand Ballon, via Col Amic. Niet de allerzwaarste kant (op papier), waarschijnlijk wel de mooiste. Daarvoor moest eerst nog creatief afgerekend worden met verkeerslichten (gewoon de regels) en een omleiding (volg bordjes déviation en ga níet zelf al dan niet lopend een weg zoeken …)

Enkele zij-instromers waren toegevoegd aan de groep. Auke Broex – zou gedurende de dagen zijn betere benen terugvinden. Finn Joosten en Esmee Steijn, zo goed als okselfris na een bike pack door Italië en Zuid-Frankrijk. Esmee zou later besluiten haar koersambities om te zetten naar aanmoedigingen. Ook dát brengt ons door de warme dagen.

(Verzorgingspunt, powered by Ingeborg Kers. Waar is mijn bidon?)

Op de top van Gr Ballon, waar ook de verzorging was, had de eerst gestartte groep nog steeds zicht op een overwinning. Daarvoor moest wel vól gekoerst worden op de Route de Cretes richting achterzijde Bramont. Wie daar niet in een groep zat was afgeschreven. De laatste kilometers gingen nog gemeen steil omhoog, een kronkelig weggetje boven Wildenstein. Prachtige aankomst van onze routemeister Lars!

Het verdict: handen in de lucht voor Taco, onder goedkeuring van Lars. Michael kende hoegenaamd geen haperingen en legde beslag op plek 3. Daarachter onze ‘brommer’ Laurent, en Pierre die een uitstekende dag kende. In het klassement bij Lars aan de leiding, voor Laurents en Koos. Bij de 45+ nog steeds Caspar, maar direct gevolgd door Pierre, Marcel en Simon. Het kan daar nog alle kanten op.

Op donderdag een ITT en een omloop, vrijdag de slotetappe. Meer hierover later. Eerst moet het afkoelen!

De dagwinnaars op woensdag

Dinsdag stond de TTT op het programma tijdens de Vogezenweek. Traditiegetrouw een onderdeel waar Amstelrenners goed in zijn. In de Vogezen natuurlijk net even anders: 3 ploegen samengesteld met renners wisselend bovenaan en onderaan uit het klassement. Waren de wegwerkers ons gezind?

Het plan was 3 ronden van 11 kilometer over een licht geaccidenteerd terrein, op een dikke 25 kilometer dalafwaarts fietsen van de camping. De Tourorganisatie zou zeggen een vlakke rit. De verkenning echter zorgde voor wat onrust: werkzaamheden, route barré. De omleiding was ook geen alternatief met sluip door kruip door, fietshekken en betonblokken. Goede lakmoesproef voor de directie: hoe om te gaan met dit probleem? De boomers stonden erbij en keken ernaar. Ter plekke een nieuwe route gemaakt, in de app, downloaden en uploaden naar je Garmin. Een heen- en weerroute met een rotonde als keerpunt. Duidelijk? Jazeker.

Bijna dan, want de eerste groep vond op de rotonde vijf afslagen wat veel en ging voor de vier. Resulterend in een blokje om – gelijk de eigen straftijd soldaat gemaakt. De andere ploegen lachten echter te vroeg. Zij (lees een wijsvingertje) hadden geduwd! De Russische waaier, en dat mocht niet. (Ik wist het niet was geen argument.) Toch was het nog beste gezellig hoor, lekker heel hard beuken over 17 kilometer. Het klassement kwam zo weer wat dichter bij elkaar.

Woensdag wachtte wederom een warme bergrit – daarover later meer. Maar eerst ging de bbq aan, met beleid uiteraard.

Onder: de winnende ploeg met Koos, Simon, JanB, Tim en Marcel

De maandagetappe is traditiegetrouw een proeve van bekwaamheid voor het (geheime) algoritme van de startvolgorde van de groepjes. We kunnen nu al zeggen dat deze oorkonde behaald is – zo goed als iedereen kwam binnen op een zakdoek in de laatste kilometer van de Grand Ballon!

Niet te lang, 70 km, net genoeg hoogtemeters, 1800, en met een temperatuur onder de 30 graden ook nog eens een meevaller. Start vanuit de camping naar de Col de Bramont, afdaling naar La Bresse, vals plat omlaag naar Cornimont. Vervolgens naar Col d’Oderen, slinger de slanger naar beneden terug naar Kruth. Aldaar verzorging, lees bidons en aangelegenheden om de laatste stijgende kilometers naar Le Markstein en Grand Ballon te overbruggen.

Michael en Joos meldden zich al vroeg aan het vertrek. Zou hun voorsprong voldoende zijn om stand te houden tot de finishstreep? Daarachter drie groepen die dachten ook voor de winst te gaan. Als laatste vertrok Lars, alleen. Een unicum sinds 2016 toen Sander Boerkamp moederziel alleen mocht jagen vanuit Bourg d’Oisans naar Le Vaujany en de Croix de Fer.

Op Le Markstein haalden Pierre en JanH het startduo in, Michael sloot aan, het was nú zijn kans! Helaas te vroeg gegokt, daar kwam Lars al vanuit de achtergrond in zijn gekende stijl. Nog wat aanmoedigingen en hup er voorbij. Tot overmaat kwam in de laatste drie kilometer ook nog Laurent aansluiten voor de strijd om de ereplaatsen. Etappe voor de sprinters: na Lars werd Laurent tweede, Michael zo goed als in het wiel derde. Even later gevolgd door Pierre en Jan. Caspar op een ruime minuut daarachter, goede zaken gedaan voor zijn klassement bij de 45+. Taco kende een goed begin maar kwam daarna in de moeilijkheden. Joos zijn dag komt nog en lang solo rijden van JanB was in een etappe als deze killing.

In het algemeen klassement zien we Lars met ruime voorsprong op Laurent en Koos. Bij de 45+ is het nog steeds Caspar aan de leiding met Marcel op overbrugbare achterstand. Voor de Stravalogen onder ons: er wordt al stiekem après course bijgetraind door de heren.

Dinsdag een TTT, waarvan we inmiddels weten dat daarover nagepraat gaat worden aan tafel.

Michael en Lars waren blij met de dagprijzen

Zes dagen hard labeur in de Vogezen. Maar ook veel ontspanning, huisjesgeluk, lekker (gezamenlijk) eten en gezelligheid. Dat is het concept voor de Vogezenweek! Zondag zijn ze eraan begonnen. Vanuit standplaats Kruth houden we jullie op de hoogte.

Na een uitstapje naar Gérardmer in 2024 had de organisatie nog eens goed alle voors en tegens op een rij gezet en kwam tot de conclusie dat we weer terug moesten naar camping Le Schlossberg, bij Kruth, waar de Vogezenweek in 2022 begon (de jaren dáárvoor was het de Alpenweek vanuit Bourg d’Oisans.) Het grootste pluspunt van deze locatie is dat alle grote beklimmingen binnen handbereik liggen, de start meestal vanuit de camping is, en na de finish is alleen afdalen meestal voldoende om weer thuis te komen. De directie is in vertrouwde handen van Lars Ruizendaal, Roel Mouris, Koos Jeroen en Ingeborg Kers (logistiek en registratie).

Dit jaar een wat kleinere groep dan we gewend waren. Wel enkele nieuwe en teruggekeerde gezichten. De koers werd er niet minder zwaar door.

Etappe 1: Col du Haag – Grand Ballon

Om tot een goede verdeling van de startgroepen voor de volgende dagen te te komen (handicaptijden met een geheim algoritme dat altijd uitkomt) was het nodig inzicht in ieders klimcapaciteiten te krijgen. Waar kon dat beter dan op de steile Col du Haag met verlenging naar de Grand Ballon. Een kleine 13 kilometer over mooi asfalt met wisselende percentages tot max 12 procent, inclusief stukje afdaling. Wie goed had opgelet tijdens de laatste Tour de France was in het voordeel. De ochtendhitte van 30+ graden viel niet iedereen welgevallig, we moesten het ermee doen. Vanuit het vertrek in Saint Amarin was het gelijk de gashendel open op de steile stroken, niet iedereen trok dat even goed.

Dat Lars de winnaar werd was geen verrassing. Net niet de KOM en met ruim vijf minuten op Koos bewees hij wel over de beste papieren te beschikken. Dat belooft wat voor zijn handicaptijd deze week! Achter Koos zagen we Taco Keijzer, youngster en compaan van Lars. Laurent Molenaar is nieuw in de gelederen en gaf direct zijn visitekaartje af. Klimmen is vermogens trappen vertelde Adrie van der Poel onlangs. Woorden die Laurent als muziek in de oren klonken. Roel Mouris is flink gestegen op de klimladder, meest door wat minder de bonuskaart af te tikken. Tim Schreurs op zes, allround sterk. Eerste Master werd Caspar Hermans, powerklimmer die zo’n proloog goed aankan. Simon Polstra riep in de eerste meters ze gaan te hard, maar wist daarna toch op te schuiven. Samen met Marcel Witte als 8 en 9 over de streep. Marcel laat ons nooit in de steek, zijn nieuwe fiets helpt een handje. Pierre Deen wilde rustig beginnen, ging rekenen en besloot te versnellen. Op 10, en bleef daarmee Jan van Herwijnen op zichtafstand voor – die zich afvroeg waarom het om 11 uur ‘s ochtends al 30 graden was. Voor Jan Buisman op 12 was het stijgingspercentage net wat te veel van het goede – op achterstand, maar schrijf ‘m nooit af. Michael Breedt kende fysiek niet de beste dag. Ondanks minder training zien we hem nog wel een paar keer uitblinken deze week (spoiler). Joos Francke sloot zich aan bij Michael op 14. Conditioneel misschien wat minder, maar wel oud-winnaar in Amstelveen, zodoende nooit uit te vlakken.

Uiteraard waren er weer leiderstruien te verdelen, met dank aan Atnmy Amsterdam van Michael. Lars overall en Caspar eerste 45+.

Maandag een nieuwe dag. We komen terug.

De 8e Amstelweek staat dit jaar op de planning, in de Vogezen. De data zijn eerder al gedeeld:  9 -15 augustus 2026. Je kunt je nu inschrijven!

Er wordt momenteel nog gekeken of er een NOG betere locatie te vinden dan de vorige keer, dus de exacte locatie maken we op een later tijdstip bekend. Camping de Ramberchamp dingt ook gewoon weer mee. De regio blijft sowieso hetzelfde en dus blijft de optie open om de Super Planche mee te pakken. De handicapformule blijft gehandhaafd, net als de gegarandeerde gezelligheid.

Zoals gewoonlijk het verzoek om zo snel mogelijk in te schrijven indien je graag meegaat, zodat we snel een beeld hebben van het benodigde aantal huisjes. Er is plek voor 40 deelnemers, zoals gewoonlijk wie het eerst komt wie het eerst maalt.

Aanmelden kan via een mail naar amstelalpenweek@gmail.com mocht je nog een partner, kind, huisdier etc. mee willen nemen laat dat dan ook even zeker (zeker als deze +1 beschikbaar is voor hand- en spandiensten zoals tijdswaarneming of verzorging onderweg).

De volgorde van betaling is bepalend voor de volgorde van inschrijving. Het is dus handig om het inschrijfgeld z.s.m. over te maken naar:
NL90RABO0141976365 t.n.v. WV de Amstel o.v.v. AVW2026 en je naam.
De bedragen zijn dit keer lichtelijk geïndexeerd:
€ 90 voor Amstel-leden
€ 70 voor U23 (nog geen 23 op 15-08-2026)

Hopelijk tot ziens in augustus!
Het organisatiecomité