De Stichting Democratie Monitor publiceert deze week een rapport dat niet rept over Schiphol, geen enkele verwijzing bevat naar de luchtvaart, geen geluidsnorm, geen natuurvergunning, geen stikstof. En toch is het een anatomie van precies het bestuursmodel dat deze sector al decennialang gebruikt om buiten de rechtsstaat te opereren.
De Raad voor de leefomgeving en infrastructuur (Rli) publiceert een advies over systeemfalen in het leefomgevingsbeleid. Het rapport geeft een diagnose van wat er allemaal misgaat in het Nederlandse luchtvaartbeleid.
De luchtvaart komt in het rapport Wanneer modellen beleid dragen slechts op een paar plekken voorbij, maar deze passages vormen de kern van een veel groter probleem. Modellen in de luchtvaart zijn politiek zwaar gekleurd en onbetrouwbaar.
Het Planbureau voor de Leefomgeving laat in recente publicaties zien hoe groot de kloof is tussen wat de wetenschap noodzakelijk acht en wat de luchtvaartsector zichzelf blijft wijsmaken.
Een analyse van onderzoekers Harald Buijtendijk en Eke Eijgelaar laat weinig ruimte voor misverstanden: zolang verre vliegvakanties en cruises ongemoeid blijven, is rechtvaardig klimaatbeleid simpelweg onmogelijk.
Al decennialang klinkt in Nederland hetzelfde refrein: Schiphol moet groot blijven, anders gaat het mis met onze economie. Het is een boodschap die zo vaak is herhaald dat hij bijna vanzelfsprekend is geworden. Maar nooit is dit verhaal getoetst aan de feiten.
Een nieuw wetenschappelijk artikel van professor Stefan Gössling en zes collega‑onderzoekers legt de luchtvaartindustrie opnieuw bloot als een sector die vooral bezig is met het managen van percepties, niet met het reduceren van uitstoot.
Log in