De ILT heeft drie luchtvaartmaatschappijen een last onder dwangsom opgelegd omdat zij het verbod op nachtvluchten met lawaaiige toestellen simpelweg aan hun laars lappen.
Schiphol zit op het dossier stikstof muurvast. Juridisch gezien is er geen enkele kans dat het vliegveld op de huidige schaal kan blijven voortbestaan. Want de 'zuiniger' toestellen van Marjan Rintel veroorzaken juist veel meer stikstofuitstoot.
Minister Jaimie van Essen (D66) schreef op 24 augustus een brief aan de Tweede Kamer waarin hij probeert goed te praten dat de luchtvaartsector in 2026 simpelweg zonder natuurvergunningen opereert. Het is niet meer dan juridische acrobatiek, wachtend op een ongeluk.
Het toetsingsadvies van de Commissie m.e.r. (CieMER) over het milieueffectrapport (MER) van Rotterdam The Hague Airport is de ontmaskering van een door-en-door-verrot dossier. Het vliegveld presenteert zijn MER als een zorgvuldig opgebouwd fundament voor een nieuw luchthavenbesluit, maar de commissie trekt de pijlers nu in één beweging weg.
Een nieuwe Amerikaanse studie schreeuwt om politieke actie. De studie stelt vast dat de prijs van woningen daalt als gevolg van vliegherrie. Het luchtvaartbeleid blijkt op grote schaal vermogen van burgers te vernietigen.
De Maatschappelijke Raad Schiphol werd opgezet als het nieuwe geweten van de luchtvaart. Een wettelijk orgaan dat eindelijk de leefomgeving zou beschermen, maar het eigen bestuursreglement van de MRS geeft de getergde burger weinig hoop.
De derde voortgangsrapportage over de 'transitie' van Maastricht Aachen Airport is niets minder dan een aanklacht tegen de gedeputeerde die de Provinciale Staten onvolledig heeft geïnformeerd, de structurele problemen wegpoetste en de financiële afspraken heeft laten uithollen.
Het nieuwste rapport van NLR - in opdracht van het ministerie van Infrastructuur - over wereldwijde luchtvaartinnovatie is een mooi voorbeeld van technocratisch wensdromen. De inhoud heeft echter weinig op met de realiteit in de sector.
In een achtergrondartikel in Het Parool probeert economieredacteur Herman Stil de crisis binnen de Maatschappelijke Raad Schiphol (MRS) te ontrafelen. Maar in plaats van de vinger op de zere plek te leggen — het structurele faillissement van de Schiphol-polder — kiest de journalist voor een beproefde tactiek: schieten op de boodschapper.
Het is een publiek geheim dat de cijfers rondom Schiphol zelden de volledige waarheid vertellen. Maar uit Woo-documenten van 6 juli 2026 – een berg van meer dan 1500 pagina’s aan interne memo’s, rapporten en mailwisselingen – ontstaat een ontluisterend beeld. Het is geen kwestie van onkunde, maar van bewuste systeemkeuzes.
De balanced approach werd verkocht als een rationele, Europese procedure die Schiphol moest dwingen tot minder geluid. Een pakket van maatregelen, zorgvuldig afgewogen, zogenaamd gebaseerd op feiten en modellen. In de dagelijkse praktijk faalt deze aanpak.
In Groot‑Brittannië heeft het ministerie van Transport een groot rapport laten maken over de economische waarde van nachtvluchten. De stukken laten ongewild mooi zien wat er in ons land allemaal misgaat met die vluchten.
Voorzitter Alfred Blokhuizen van SchipholWatch schreef een brief aan het ministerie van Infrastructuur met de vraag waarom de vliegindustrie zoveel makkelijker toegang heeft tot minister en ambtenaren dan bewoners. Het ministerie reageerde uitgebreid.
Recente schriftelijke vragen van Ja21 zijn een rechtstreeks doorgeefluik van Delta Air Lines, KLM en Schiphol. De vliegindustrie levert het frame, Kamerlid Maarten Goudzwaard schrijft het braaf op.
De rechter heeft uitgesproken dat luchthavens een natuurvergunning moeten hebben, maar handhaving blijft uit. Hier wordt een economisch delict gepleegd. En zo’n delict hoort niet in de bestuurlijke coulissen te verdwijnen, maar in de strafrechtelijke arena te worden beoordeeld. De Wet op de economische delicten (WED) is ondubbelzinnig. Wie een vergunningplichtige activiteit uitvoert zonder de […]
De Miljoenennota is uit en voor wie hoopte op een krachtig signaal tegen de ongebreidelde groei van de luchtvaart, is de boodschap bitter: de sector blijft stevig in het zadel zitten als de meest bevoorrechte industrie van Nederland.
Miljoenen reizigers worden elk jaar bewust omgevlogen. Omdat het verdienmodel van netwerkmaatschappijen draait op omwegen. Extra kilometers, extra starts, extra uitstoot — allemaal zorgvuldig ingebouwd in het systeem. Dat is nu wetenschappelijk bevestigd.
De officiële bekendmaking WSB‑2026‑20372 en een bijbehorende bodemrapportage tonen een inmiddels klassiek gevalletje schiphollen: de ingreep wordt gepresenteerd als “groot onderhoud”, maar er blijkt een ernstige PFAS‑verontreiniging te liggen die men liever niet benoemt, niet onderzoekt en vooral niet oplost.
De beantwoording van Kamervragen over het Luchthavenbesluit Rotterdam is een goed voorbeeld van hoe minister Vincent Karremans (VVD) een besluit verdedigt dat op alle fronten rammelt. Hij schrijft pagina’s vol vage taal, maar wat we lezen is vooral een bewindsman die koste wat kost het groei‑besluit door wil drukken.
Korte vluchten verbieden zou niets opleveren, reizigers blijven toch vliegen, de trein is slechts een romantisch alternatief voor idealisten. Maar cijfers uit Oostenrijk en Frankrijk maken dit frame van de vliegindustrie met de grond gelijk.
Log in