Op een zonnige donderdagavond namen René en ik online de tijd voor een gesprek over buitenplaatsen, het belang van behoud, en waarom plekken als Wester‑Amstel vandaag de dag relevanter zijn dan ooit.

René is kunsthistoricus, was lange tijd een cultureel-ondernemer en richtte in 2014 stichting Kastelen, (Historische) Buitenplaatsen en Landgoederen op. En hij is al jaren vriend van Wester‑Amstel.

Ga met ons mee in dit gesprek en krijg inzicht in het perspectief van een man wiens passie het is ervoor te zorgen dat de Nederlandse kastelen, historische buitenplaatsen en landgoederen net zo’n wezenlijk onderdeel blijven van de toekomst van ons land als ze dat in het verleden altijd zijn geweest.

Taylor Blades: René, zou je jezelf om te beginnen aan onze lezers kunnen voorstellen?

René Dessing: Mijn naam is René Dessing. Ik ben kunsthistoricus en heb een lang deel van mijn leven als cultureel-ondernemer gewerkt. Ik bouwde vanuit mijn eigen creativiteit mijn ondernemingen op en heb eigenlijk nooit een traditionele baan gehad.

Twintig jaar lang, van 1988 tot 2006, leidde ik cultureel organisatiebureau Artifex, dat in Amsterdam was gevestigd. Samen met een team van tien tot twaalf kunsthistorici organiseerden we culturele programma’s en dagexcursies door heel Nederland. Dit deden wij voor tijdschriften, congressen en bedrijven met een interesse in kunst, architectuur of cultuur.

In 2006 verkocht ik Artifex en verhuisde ik tegelijkertijd naar de prachtige historische buitenplaats Huis te Manpad in Heemstede. Ik noem Huis te Manpad graag een Amsterdamse buitenplaats, omdat de oorsprong ervan nauw verbonden is met de welvaart van de Amsterdamse koopmanselite in de zeventiende en achttiende eeuw. Vele van deze kooplieden kochten grote stukken land rond Amsterdam en legden daar hun lusthoven aan. Wester‑Amstel is daarvan een goed voorbeeld.

Taylor: Naast het feit dat je zelf op een buitenplaats woont, waar komt jouw liefde voor buitenplaatsen vandaan? Wat maakt ze voor jou zo belangrijk?

René: In de zeventiende en achttiende eeuw waren er in Nederland waarschijnlijk duizenden buitenplaatsen. Vandaag de dag zijn daar nog maar zo’n 545 goed of gaaf bewaarde voorbeelden van over. En met “goed bewaard” bedoel ik plaatsen waar huis, tuin, groenstructuur, landgoed en bijgebouwen samen nog steeds één samenhangend geheel vormen.

Tijdens mijn jaren in Heemstede werd het mij bijzonder duidelijk dat veel Nederlanders niet meer goed wisten wat het woord ‘buitenplaats’ eigenlijk betekent. Dat gebrek aan kennis leidde ook steeds vaker tot misverstanden tussen eigenaren enerzijds en de samenleving en overheden anderzijds.

En juist omdat ik zelf op een buitenplaats woonde, ontwikkelde ik een heldere kijk op de bedoeling van Nederlandse buitenplaatsen. Namelijk dat het plekken zijn om de seizoenen te beleven, te genieten van het buitenleven, de wisselende seizoenen en van de schoonheid van de natuur. Dat is iets wat ik graag met anderen wilde delen.

Taylor: Is dat wat heeft geleid tot het Jaar van de Historische Buitenplaats?

René: Precies. In 2012 heb ik samen met anderen het Jaar van de Historische Buitenplaats geïnitieerd om deze plekken weer op de publieke agenda te zetten. Søren vervulde de rol van penningmeester tijdens deze campagne. Ik was voorzitter van de stichting en samen met andere bestuursleden en talrijke vrijwilligers hebben wij ervoor gezorgd dat het jaar goed verliep.

Het jaar bleek zeer succesvol. Verschillende provincies begonnen beleid en subsidieregelingen te ontwikkelen voor het behoud van deze buitenplaatsen. De behoeften van buitenplaatsen in het hele land werden meer erkend en er kwam daadwerkelijk beweging en vooruitgang op gang.

Taylor: En is stichting Kastelen, Historische Buitenplaatsen en Landgoederen (sKBL) uit deze beweging voortgekomen?

René: Ja. In februari 2014 heb ik sKBL opgericht. Een van onze eerste acties was het opzetten van een centrale website waarop zo veel mogelijk buitenplaatsen digitaal werden samengebracht.

Want hoewel ik samen met Jan Holwerda De Nationale gids Historische Buitenplaatsen heb samengesteld, waarin alle buitenplaatsen zijn opgenomen, was er online simpelweg niets te vinden.

Daarom heb ik verschillende vrijwilligers van sKBL gevraagd om mee te helpen. Binnen negen maanden lanceerden we onze website, met zo’n 350 buitenplaatsen. Dat was de eerste keer dat zo’n digitaal overzicht in Nederland bestond, en daarmee een historisch moment.

Vandaag de dag werkt sKBL op landelijk niveau. We zetten ons niet in voor één enkele plek, maar ondersteunen buitenplaatsen en landgoederen in het hele land.

Taylor: Waar streeft sKBL naar?

René: Tegenwoordig worden vele buitenplaatsen geconfronteerd met uiteenlopende uitdagingen: klimaatverandering, infrastructurele druk en een gebrek aan begrip bij overheden en maatschappelijke vooroordelen ten aanzien van deze plekken. Veel mensen zien buitenplaatsen nog steeds als ‘plekken voor de rijken’, en dat zorgt ervoor dat zij hun interesse verliezen.

Maar als je een buitenplaats bekijkt als een kunstwerk, ervaar je haar op een heel andere manier. In werkelijkheid zijn buitenplaatsen plekken van duurzaamheid, schoonheid en harmonie. Het zijn ware schatten, in een wereld die voortdurend in beweging is.

Vanuit die gedachte is het doel van sKBL in essentie om mensen te zeggen: kijk naar deze plekken, ontdek ze, heb er respect voor en help ze te behouden voor de toekomst. Wij willen het publieke bewustzijn vergroten en waardering creëren voor de toekomstige zorg voor deze buitenplaatsen. Ik vind het belangrijk dat mensen weten wat sKBL is en waar wij ons voor inzetten.

Daarom nodigen wij ook de vrienden van Wester‑Amstel van harte uit om onze website te bezoeken, zich aan te melden voor onze digitale nieuwsbrief, ons werk te volgen in de sociale media en, als zij zich aangesproken voelen, sKBL als particulier donateur te steunen.

Wie Wester‑Amstel waardeert, zal ook de andere buitenplaatsen waarderen, want ze zijn stuk voor stuk prachtig en rijk aan karakter en geschiedenis.

Taylor: Hoe werkt sKBL eraan om buitenplaatsen zichtbaarder en toegankelijker te maken?

René: We organiseren een scala aan activiteiten. Voor onze donateurs en vrienden houden we studiedagen en organiseren we zo nu en dan programma’s. Daarnaast publiceren we een digitale nieuwsbrief.

Ook geven we regelmatig boeken uit. Al zo’n elf jaar reiken we de sKBL Ithakaprijs uit: een prijs van €5.000 voor een publicatie over een kasteel, historische buitenplaats of landgoed of daaraan gelinkte onderwerpen. Zo won in 2022 Gerrit van Oosterom deze prijs voor zijn proefschrift Boeren op de Buitenplaats. Dit onderzoek betreft het gebied waartoe ook Wester-Amstel behoort.

Daarnaast kennen we nog een andere activiteit, waarbij we een schrijver of journalist uitnodigen om enkele dagen als writer‑in‑residence op een buitenplaats te verblijven. De ervaringen die daaruit voortkomen worden gedeeld via een krantenartikel, een interview of een andere publicatievorm.

Al deze initiatieven hebben één duidelijk doel: mensen bereiken en hen eraan herinneren dat we deze bijzondere en waardevolle plekken niet mogen vergeten en moeten behouden.

Taylor: Hoe beïnvloedt jouw achtergrond als kunsthistoricus de manier waarop jij naar buitenplaatsen kijkt?

René: Als kunsthistoricus begon ik natuurlijk bij de kunst zelf, maar na verloop van tijd zag ik steeds duidelijker hoeveel kunst eigenlijk geïnspireerd is op de natuur. Stillevens, bloemen, landschappen: veel is met de echte natuur verbonden. In de loop van mijn leven ben ik me gaan realiseren dat de natuur zelf de ware kunst is.

Zo kijk ik ook naar buitenplaatsen: als kunstwerken, maar niet uitsluitend gemaakt van materialen. Het zijn levende composities, gevormd door bomen, planten, paden, bankjes en vele andere elementen die samen iets harmonisch en moois creëren. Als Gesamtkunstwerke, totale kunstwerken, zijn ze ongelooflijk waardevol, maar tegelijk ook zeer kwetsbaar. Daarom ben ik ervan overtuigd dat we ze moeten beschermen en behouden voor toekomstige generaties.

Ik ben het gelukkigst wanneer ik eenvoudigweg deel uitmaak van de natuur, en dáár richt ik mijn energie op.

Taylor: Wie zie je op dit moment als jullie belangrijkste publiek? Zijn jongere generaties geïnteresseerd in dit soort historisch erfgoed

René: Het merendeel van onze vrijwilligers, misschien wel zo’n 15.000 in heel Nederland, bestaat uit mensen van 65 of 70 jaar en ouder. Zij zijn degenen die al deze prachtige tuinen en historische huizen onderhouden.

Tegelijkertijd hoor je jongere generaties veel praten over natuurbescherming en duurzaamheid, maar zie je hen zelden op deze buitenplaatsen. Hoe komt dat? Waar gaat het mis? Waarom is er geen echte verbinding tussen jonge mensen en deze oude buitenplaatsen?

Misschien heeft het te maken met energie, of met levensfase, of spelen er toch ook vooroordelen mee. Je weet het eigenlijk niet.

Wat ik wél weet, is dat voor veel vrijwilligers één dag per week werken in een tuin, of simpelweg aanwezig zijn in zo’n omgeving, enorm veel plezier en voldoening geeft. Er zijn vandaag de dag veel mensen, jong en oud, die lijden onder een voortdurende stroom van emoties en gedachten. En weet je? Dat verdwijnt in plekken als Wester‑Amstel. Deze plaatsen helpen mensen om te vertragen en opnieuw rust te vinden.

Dat is iets heel krachtigs. En ik hoop dat interviews als deze ook jongere generaties kunnen inspireren om beter te kijken en zich meer met deze plaatsen te verbinden.

Taylor: Je hebt gesproken over de uitdagingen waar buitenplaatsen mee te maken hebben. Zijn die anders dan toen je net met sKBL begon?

René: Sommige uitdagingen zijn nieuw, andere niet zozeer. Klimaatverandering en waterbeheer staan momenteel zeer hoog op de agenda. Nieuwe woningbouw zorgt voor extra druk op het landschap, terwijl het erfgoedbeleid in Nederland sterk is gedecentraliseerd.

Buitenplaatsen hebben het relatief goed in provincies als Utrecht, Gelderland of Zuid‑Holland, maar elders kan het bewustzijn aanzienlijk lager zijn. Twaalf provincies, twaalf verschillende beleidslijnen… en dat is gevaarlijk. We hebben minder politiek nodig en meer gezond verstand.

Taylor: Als je terugkijkt op het Jaar van de Historische Buitenplaats en de jaren daarna, hoe staat het er nu voor?

René: Destijds was er sprake van een duidelijke, positieve omslag. Inmiddels zijn we twaalf jaar verder, en ik denk dat we eigenlijk opnieuw zo’n jaar nodig hebben. Er zijn nog altijd veel behoeften binnen de hele erfgoed‑ en monumentensector, en financiering blijft een terugkerend vraagstuk.

Dat gezegd hebbende, zijn buitenplaatsen in 2026 zeker beter zichtbaar en meer erkend dan voorheen. In veel gevallen is de kwaliteit van restauratie acceptabel. Maar onderschat niet hoeveel inspanning het kost om dat niveau te behouden, de inzet van vrijwilligers, eigenaren en de financiële middelen die daarvoor nodig zijn. Het is een voortdurende strijd om alles op peil te houden.

Tegelijkertijd is het politieke klimaat aan het veranderen. Er spelen veel zorgen in de wereld, en in die context worden kwesties rond tuinen en buitenplaatsen soms als ondergeschikt gezien. Maar juist in tijden als deze bieden deze plekken troost. Ze zijn diep rustgevend, en deze huizen en landschappen dragen dat gevoel in zich. En hoe groter de spanningen in de wereld, hoe groter hun waarde eigenlijk wordt.

Taylor: Op een meer persoonlijk niveau: wat valt je als eerste op wanneer je een buitenplaats bezoekt? En wat is jouw indruk van Wester‑Amstel?

René: Ik zie deze huizen, deze buitenplaatsen, altijd als ensembles. Ze vormen één geheel, één eenheid. Wat mij vaak als eerste opvalt, zijn de oude bomen, een zo belangrijk kenmerk van veel buitenplaatsen. Ik heb een grote liefde voor oude bomen.

Daarnaast waardeer ik vooral de relatie tussen de architectuur en het omliggende groen. Soms is er ook een rijk interieur dat mij aanspreekt. En ik voel me altijd aangetrokken tot volwassen planten, bloembedden en dat soort details.

Wat mij bij Wester‑Amstel bijzonder veel plezier geeft, is de sterke positieve of liefdevolle energie van de plek. Dat voel je meteen wanneer je er bent. Dat heeft natuurlijk te maken met het professionele beheer van Wester‑Amstel en de zorg en aandacht van alle vrijwilligers. Je merkt dat dit een plek is waar mensen echt van houden — een plek waar mensen graag komen omdat ze zich ermee verbonden voelen. Dat is een bijzondere sfeer die niet elke buitenplaats heeft.

The post Vrienden van Wester-Amstel: René Dessing appeared first on Wester-Amstel.

Buitenplaats ‘OOSTERGEEST’ schoolvoorbeeld voor toekomstige generaties

‘En het werk is nooit af!’

LUCELLE LEEMANS VAN NISPEN TOT PANNERDEN

IN DE OP NIETS berustende veronderstelling dat buitenplaatsen vooral voorkomen in de bossen rond de Hoge Veluwe was ik verbaasd te horen dat er vlak achter de duinen een wal van buitens ligt, waarvan Oostergeest, de Parel van Warmond, een springlevend voorbeeld is. En dat leven huist vooral in de kersverse weduwe Lucelle Leemans – Van Nispen tot Pannerden, die ons met zwier rondleidt langs haar huizen, tuinen en priëlen; ze heeft zelfs een voetbalveld(je).

Nadat we van cake en koffie waren voorzien, vertelde Lucelle, met haar powerpoint-introductie in het tot ontvangstruimte omgebouwde koetshuis, over de eerste jaren van verslagenheid na de dood van haar man Joan Leemans. Ze hadden alles samen goed doorgenomen en voorbereid, maar toch: wat te doen met al die ruimte? Gelukkig wilde een neef het grote huis wel huren en zelf nam ze haar intrek in een aangebouwde woning.

Waar ze de rondleidingen gewend was samen met Joan te doen, werd ze nu ondersteund door onze eigen gidsen Clasien en Harold, die de kwetterende schare waar nodig bij de les hielden.

Strakke Engelse lanen wisselen elkaar af met frivole dreven. Aan de monumentale bomen kan je zien hoe oud Oostergeest is. Een gigantische beuk beheerst ondanks haar geteisterde stam de bosrand.

Toch heeft Oostergeest maar één tuinman, die tweemaal in de week langskomt; en dat met een oranjerie die van deur tot deur vol staat! Krijgt Lucelle hulp van tuinkabouters?

En dan sta je ineens tegenover een gezonde groep grazende Lakenvelders! De dierenwereld is hier op deze buitenplaats trouwens nooit ver weg. Want elk jaar is het enorme ooievaarsnest bezet, en boven de schouw van het koetshuis pronkt een stevige das, geflankeerd door een jaloerse vos, beiden al enige tijd overleden, maar toch…

Alleen jammer van die Bedelzwaan! (Voor wie er niet bij was: halverwege de wandeling dook er ineens een verblindend witte zwaan op die enige tijd bleef aankleven… ik had niet zo veel op met hem; en ja, het was ongetwijfeld een mannetje!).

Een van de sprankelende hoogtepunten van de tour toonde het gevoel voor pragmatisme en humor van het echtpaar Leemans. Nadat vorige bewoners contact met het dorp Warmond enigszins beperkten, onderhoudt de huidige (zesde) generatie Leemans een warme, maar vooral educatieve band met de lokale schooljeugd.

Die vonden de restanten van een Duitse bunker buitengewoon interessant. Een ideale plek voor verstoppertje spelen of serieuser kattekwaad. De stevige barricades, geplaatst door het echtpaar Leemans, vormden geen belet. Een op de toegangsdeur geschroefd bordje ‘VLEERMUISBUNKER, ZIEKTEGEVAAR!’ bleek een potente remedie tegen potentieel kattekwaad.

Bij de nazit die tevens als verlate nieuwjaarsborrel fungeert, laat ik me toelachen door een levensgrote foto van Sophia Loren. Ik heb niet de moed op kunnen brengen navraag te doen over haar functie ter plekke, maar ik vermoed dat Joan, met zijn voorliefde voor Italiaanse automobielen, daar meer van weet.

---

Tekst en Foto’s door: Ruud Vrielink, tenzij anders vermeld

The post Parel achter de duinen appeared first on Wester-Amstel.

Zondag 7 juni is het weer zover: Amstellanddag! Dit jaar is een bijzondere editie, want we vieren de 20ste keer dat dit geliefde evenement plaatsvindt. Een mooie mijlpaal om samen stil te staan bij alles wat het Amstelland zo bijzonder maakt.

Traditiegetrouw vindt de feestelijke opening plaats op Wester-Amstel. Vanaf 10:00 uur openen wij onze poort en heten wij u van harte welkom met koffie en thee, een heerlijk gebakje van Bakker Out en de opzwepende klanken van de Accu-band. Om 10:30 uur verzorgt wethouder Floor Gordon van de gemeente Amstelveen de officiële opening. Dan wordt ook de Amstelland-prijs 2026 uitgereikt.

Na de opening is er van alles te beleven. Op het terrein vindt u een keur aan stalletjes, waar dit jaar ook volop lokale etenswaren te proeven zijn. Een mooie gelegenheid om kennis te maken met smaken uit de streek.

Om 11:30 uur opent in de parkzaal een bijzondere expositie over 20 jaar verandering in het Amstelland – een terugblik die laat zien hoe het landschap en zijn gebruik zich in de loop der jaren hebben ontwikkeld.

Wilt u Wester-Amstel beter leren kennen? Sluit dan aan bij een van de rondleidingen om 12:30 of 14:00 uur. Onze vrijwilligers nemen u mee langs de rijke historie en bijzondere natuur van het landgoed.

Om 14:00 uur staat een geliefde traditie op het programma: onze schapen worden uit hun winterjas geholpen. Altijd een levendig en vermakelijk moment voor jong en oud.

Joep Grotendorst Quartet
We sluiten de dag om 15:00 uur feestelijk af met een vrij toegankelijk buitenconcert van het Joep Grotendorst Quartet. De 21-jarige Joep, afkomstig uit Amstelveen, leidt een talentvol jazzensemble dat in december 2025 de eerste prijs won bij het Prinses Christina Jazz Concours. De kracht zit in het collectieve samenspel, vier vrienden die samen hun muzikale verhaal vertellen.

Kortom, er is de hele dag door van alles te zien, te doen en te beleven. Meer weten over Amstellanddag en het programma op andere locaties? Raadpleeg dan de website van Beschermers Amstelland: www.beschermersamstelland.nl/.

Wij hopen u te zien op Wester-Amstel!

Tekst door: Søren Ludvig Movig

The post Amstellanddag 2026 – viert u het jubileum met ons mee? appeared first on Wester-Amstel.

ILLUSTRATIE (Jan Kops, ca 1800): De Gestreepte Witbol voelt zich in bijna elk biotoop thuis

en kan daarom met recht een invasieve plant worden genoemd. Dus kijk uit voor haar schattige pluimpjes!

Gras is méér dan groen…

Op het niveau van de bodembedekkers heerst een schaamteloze oorlog

DE MEESTE MENSEN kennen gras alleen van het gazonnetje onder de boom van die tante en die oom in Laren of – ander uiterste – van het Olifantengras waarin Meryl Streep zich poogt te verstoppen in de broeierige film ‘Out of Africa.’

Én er is een generatie (zoals die van mij) die niet beter weet dan dat je het spul vooral moet roken. Maar nooit gedacht dat ik door een highbrow spel als Croquet – een soort golf voor de motorisch-beperkten – op de website van ‘Pollennieuws’ naar de Gestreepte Witbol (Holcus lanatus) zou zoeken. Of mij zou verwonderen over de diversiteit van gras op Wester-Amstel.

Het veldje waar het ‘1st Wester-Amstel Croquet Tournament’ zich heeft afgespeeld, werd namelijk vooraf stevig ingezaaid met Advanta Ravot. Niet te verwarren met Advanta Tredvast, dat op een obscuur stukje grond bij onze toegangspoort is ingezaaid, of Advanta Highway B3, te vinden op ‘the more sunny parts of the Boomgaardlaan’ – yes, we are bilingual.

Rijst de vraag of deze zaai-mengels al jaren bij ons in gebruik waren of dat er een nieuwe ‘Green Deal’ aan ten grondslag ligt. In dat laatste geval houd ik mijn hart vast. Waar we ons al jaren suf schoffelen om het gras uit het grind van de middenlaan te weren, stel ik mij voor dat we binnenkort door deze ‘reseeding’ een weg naar het huis moeten kappen.

Tekst door: Ruud Vrielink

The post Gras is méér dan groen… appeared first on Wester-Amstel.

2025 was voor Wester-Amstel een jaar om met tevredenheid op terug te kijken. Het jaarverslag laat zien hoe onze buitenplaats opnieuw tot leven kwam dankzij de inzet van vrijwilligers, de vele bezoekers, de activiteiten in park en tuin en een reeks goed bezochte evenementen.

Wester-Amstel bewees opnieuw wat ons motto betekent: Wij, Wester-Amstel. Vrijwilligers, vrienden, bezoekers en gebruikers worden verbonden door hun gedeelde plezier en inzet voor Wester-Amstel.

Meer bezoekers
Na het natte, voorgaande jaar herstelde het bezoek aan park en tuinen zich goed. Het aantal bezoekers lag naar schatting tussen de 10.000 en 12.000, met een opvallend goede opkomst tijdens Amstellanddag.

Ook het aantal rondleidingen groeide sterk: van 2 in het jaar ervoor naar 7 in 2025. Daarnaast ontvingen we een keur aan gezelschappen. Daarmee bood onze buitenplaats wederom een decor voor een diversiteit aan ontmoetingen en belevingen.

Vrijwilligers als hart
De vrijwilligers zijn het kloppend hart van Wester-Amstel. Hun aantal groeide in 2025 naar 39, met nieuwe aanwas in zowel de tuin- als de parkgroep.

Dankzij hun inzet werd de poort geopend voor het publiek, werden park en tuinen tuin verzorgd en liepen de evenementen op rolletjes. Ook vonden er diverse vrijwilligersactiviteiten plaats, zoals het eerste Wester-Amstel Croquet Tournament en een bezoek van de tuingroep aan Slot Oud-Zuyl.

Wester-Amstel weer mooier
Wester-Amstel werd weer mooier. Zo kreeg het prieel een fraaie tegelvloer, werd de stinzentuin verder uitgebreid en werd het taxusveld in de hoogzomer strak gemaaid en geschikt gemaakt voor het croquet-toernooi. Door onderhoud en slimme ingrepen, zoals het afsluiten van een deel van de Middellaan voor autoverkeer, kreeg het park bovendien een nog fraaier aanzien.

Concerten en ontmoetingen
Het programma van 2025 kende opnieuw een succesvolle reeks concerten onder het thema Jazz op Wester-Amstel. De concerten trokken veel publiek en waren vrijwel allemaal uitverkocht.

Daarnaast was er de jaarlijkse Amstellanddag, dit keer met water als thema. Daarmee werd Wester-Amstel niet alleen een plek voor rust en natuur, maar ook voor muziek, ontmoeting en speelse competitie.

Financieel gezond
Het jaar sloot af met een positief resultaat van 1.514 euro. Dat was beter dan begroot en vooral te danken aan uitgestelde uitgaven aan een verbetering van de website.

Ook al daalde het aantal vrienden licht, de stichting bleef financieel gezond. Het bestuur spreekt daarom zijn grote dank uit aan alle vrienden, vrijwilligers, eigenaresse Stichting J.Ph.J.F. Lissone en huurder MKB Fonds voor hun steun en prettige samenwerking.

Meer weten?
U kunt ons jaarverslag hier terug lezen.

Tekst door: Søren Ludvig Movig

The post Achter de schermen – we blikken terug op een goed 2025 appeared first on Wester-Amstel.

Met enige spijt, maar ook met begrip, willen wij u informeren over een aantal veranderingen bij Wester-Amstel.

Vanaf 1 juli aanstaande zal de parkzaal niet langer beschikbaar zijn voor de Vrienden van Wester-Amstel. Daarmee hebben we geen binnenruimte meer voor onze concerten en andere publieksbijeenkomsten. Dat valt ons niet licht. Deze activiteiten hebben de afgelopen jaren veel betekend voor de sfeer en ontmoetingen op onze buitenplaats.

De aanleiding voor deze stap is de groei van onze huurder, het MKB Fonds. Zij hebben behoefte aan meer werkplekken, en het is goed dat het zo voorspoedig met hen gaat. Die ontwikkeling draagt bij aan een gezonde toekomst voor Wester-Amstel.

Eigenaresse Stichting Lissone en MKB Fonds hebben verschillende mogelijkheden besproken om meer ruimte te scheppen. Daarbij lag de keuze tussen het ombouwen van historische ruimtes in het voorhuis of het benutten van de parkzaal. Dat de keuze uiteindelijk op de parkzaal is gevallen, werd vergemakkelijkt door het feit dat wij nog op zoek waren naar een opvolger voor Herma de Heer, onze grote organisator áchter de schermen. De voortzetting van de concerten was daardoor al enige tijd onzeker. Aan die onzekerheid is nu een einde gekomen.

Graag spreken we onze grote dank uit aan alle vrijwilligers die de concerten de afgelopen vier seizoenen mogelijk hebben gemaakt. We noemen in alfabetische volgorde Abhishek, Anke, Bibi, Carla, Herma, Joke, Larry, Ruud, en onze – in geen enkel stramien passende – grote voorvrouwe Fleurine. Dankzij hun inzet, betrokkenheid en enthousiasme hebben wij samen kunnen genieten van vele bijzondere muzikale momenten.

We zijn blij dat er tegelijkertijd goede afspraken zijn gemaakt, waardoor onze vrijwilligers gebruik kunnen blijven maken van faciliteiten in het huis.

En we kijken vooruit. Onze plannen voor een grote oranjerie, ter vervanging van de huidige berging krijgt weer importantie. Daarmee hopen we u – als vriend van Wester-Amstel – in de toekomst ook weer binnen te kunnen ontvangen.

Tekst door: Søren Ludvig Movig

The post Adieu parkzaal, adieu concerten appeared first on Wester-Amstel.

Vrijwilligers halen vooroorlogs balspel uit de vergetelheid

‘2nd Wester-Amstel Croquet Tournament’

al geprogrammeerd voor volgend jaar

ER KLINKT BESCHAAFD GEKLAP bij elke geslaagde alsook minder geslaagde shot. Het ‘1st Wester- Amstel Croquet Tournament’ is on its way’. Want we zijn natuurlijk wel ‘bilingual’ op deze oudste buitenplaats (1662) aan de Amstel. Samen met enkele bevrinde buitenplaatsen is hier in no time een affiniteit met het belegen balspel ontstaan. Een fanatieke groep vrijwillgers, onder leiding van de als-Brit-geboren Ben Silburn, heeft de Taxus Lawn geannexeerd en voor ons leken als no-go-area bestempeld. Hoe dit alles in zo’n korte tijd heeft kunnen gebeuren is anybody’s guess.

But here we are. Ben heeft de grasmat tot het laatst met een nagelschaartje bewerkt en zijn zelfgemaakte en door ons leken in extenso geteste Cucumber Sandwiches en het curieuze drankje Pimm’s al klaargezet. Persoonlijk kom ik vooral voor dat laatste en ben ik mijn almost verplichte hoedje vergeten, maar daar ik hier The Press vertegenwoordig zit ik net als de rest op het puntje van mijn klapstoel en klap vrolijk mee.

Croquet komt mij voor als speciaal ontwikkeld voor de eigenaren van die Engelse landhuizen met te veel matig rokende schoorstenen. Vaak hebben ze een expat-achtergrond in The Dominions, vandaar het tropenwit van de outfits. Die bestaat voor de heren uit – lijkt mij – te warme tweed en linnen en frilly things in booties voor de dames. En allemaal met een hoedje… Let’s not forget the hats!

En daar komen de prettig zwiepende, veelal korstloze sandwiches! Ze hebben een soort blakende witheid die mij zo nu en dan bijzonder aanstaat. Maar die Pimm’s… staat de witte wijn al koud?

Het geklap krijgt inmiddels wat meer volume. Ik heb de spelregels vooraf niet ingezien om de sfeer ongefilterd te kunnen ondergaan. Nu blijkt dat we al in de tweede (of derde) helft zijn beland. Voor zover de deelnemers als paren zijn gekomen en daarna zijn gemixt, tekent zich nu toch wel de scheiding tussen een hoger echelon en de bankzitters af. Vooral de ‘losers’ beginnen zich met de leiding te bemoeien, maar Master Ben is correct en onverbiddelijk.

Waar het uitzetten van het parcours geruisloos door een groepje insiders is gepleegd gaat het bij de telling wat heftiger toe; iedereen blijkt de scores wel degelijk te hebben bijgehouden. Voor mij blijft het een ondoorgrondelijk geheel. Gelukkig is men het uiteindelijk helemaal eens en gaat de winnaar naar huis met een verzilverde suikerstrooier… ofwel de wisselbokaal.

Want het ‘2nd Wester-Amstel Croquet Tournament’ voor volgend jaar ligt al in de planning. Croquet is here to stay!

… De hoofdrolspelers vlnr: winnaar Wim Dröge van Huis Landfort, Master of Croquet Ben Silburn, prijsuitreiker Caroline Greve van buitenplaats Berg en Vaart, land- en gastheer Søren Ludvig Movig, finalisten Frits Roest en  Arjen Valstar, alledrie  van Wester-Amstel …

Tekst door: Ruud Vrielink
Foto’s door: Rinke van Zanden

The post Wester-Amstel verslingerd aan CROQUET appeared first on Wester-Amstel.

Afgelopen zomer zat ik met mijn verjaardag gedwongen thuis vanwege een fikse hersenschudding. Een oude vriend kwam langs, en ik kreeg van hem een prachtige tekening cadeau. Tot mijn verbazing had hij deze gemaakt op Wester-Amstel, waar ik sinds vorig jaar als vrijwilliger in de tuin werk. Ik herkende de plek meteen: op het randje van het landgoed, bij het bankje waar je uitkijkt over de polder. Enorm verrast en vereerd door het mooie cadeau vond ik het ook heel bijzonder dat we, zonder dat ik het wist, allebei de rust en stilte van Wester-Amstel opzoeken om ons even te onttrekken aan de dagelijkse drukte en het stadsgedruis.

Mari Stoel (1978) kwam ik tegen in Haarlem toen ik een jaar of 17 was. Met een groep leeftijdsgenoten die allemaal creatief bezig waren richtten we een jongerenkunstcollectief op, genaamd ‘Buffer’. We organiseerden happenings en exposities, die we aankondigden op posters die we door de hele stad plakten. Met enige bravoure wilden we het wat tamme kunstklimaat in Haarlem opschudden, én een signaal afgeven naar de gemeente dat we behoefte hadden aan atelier- en presentatieruimtes.

Mari ging aan de Minerva Academie in Groningen studeren, gevolgd door een master aan de St. Joost School of Art & Design in Den Bosch. In 2013 was hij genomineerd voor de Koninklijke Prijs voor de Vrije Schilderkunst en in 2017 won hij de Gerrit van Houten Prijs. Naast de schilderkunst maakt hij gebruik van verschillende media, waaronder fotografie, installatie en textiel. Zijn werk wordt gekenmerkt door een spontane, speelse en tegelijk bedachtzame benadering, en heeft vaak een absurdistische ondertoon.

Mari: ‘Ik fiets veel en graag, als ik daar de tijd voor heb, en doe dan vaak een rondje Amstel, richting Ouderkerk en de Ronde Hoep.’ Omdat hij niet zomaar kan fietsen om het fietsen neemt hij altijd zijn tekengerei mee: oliepastel en tekenblok. ‘Als een excuus misschien, zodat ik niet met lege handen thuiskom. Zo is er een goede werk-gerelateerde reden om er op uit te trekken. Wester-Amstel was voor mij een ontdekking en een rustpunt om het gejaag van de stad te ontvluchten, te mogen mijmeren en mijn hoofd leeg te maken. Ik neem mij dan voor om wat te lezen, maar dat doe ik vaak niet eens. Voor me uitstaren is meer dan genoeg. Ik maak dan vaak een of twee tekeningen van het uitzicht dat het bankje mij biedt. Dit alles gebeurt ongedwongen, omdat ik niet aan het werk ben maar even vrij heb.’

U kunt meer van Mari’s kunst bekijken op zijn Instagram (@maristoel.landschap) of op zijn website (www.maristoel.nl).

Door: Fleur Poots

The post Mijmeren en tekenen appeared first on Wester-Amstel.

Op maandag 29 oktober 1900 kocht Jac Lissone de buitenplaats Wester-Amstel op een veiling in Frascati te Amsterdam. De buitenplaats werd omschreven als een ‘goed onderhouden HEERENHUIS annex Koetshuis, Stalling voor 3 paarden en Koetsierswoning, Moestuin, Bosch- en Weiland, tezamen groot 2 hectaren, 74 aren en 96 centiaren’. Hij had met 12.000 gulden het winnende bod. En daarmee maakte de familie Lissone haar entree op de toen bijna twee-en-een-halve eeuw oude buitenplaats. Nu, 125 jaar later, bestieren zijn nazaten deze nog steeds.

Wie was deze man, voluit Jacobus Philippus Johannes Franciscus geheten? Waar haalde hij zijn geld vandaan? Wat bewoog hem tot deze aankoop? En welke rol speelde zijn vrouw Catharina achter de schermen?

Al jong op eigen benen
Jacobus Lissone werd op 24 februari 1840 geboren in Rotterdam als oudste van vier kinderen. Zijn vader en grootvader Lissone waren Amsterdammer. Zijn overgrootvader was uit het Zwitsers-Italiaanse Bellinzona naar Amsterdam gekomen en werd in 1768 als burger (‘poorter’) ingeschreven, met als beroep koopman. Vermoedelijk handelde deze in zuidvruchten – sinaasappels, gekonfijte dadels enzovoort -, waarbij zijn Italiaanse contacten hem goed van pas kwamen.

Jac’s moeder, Cornelia Houtman, stierf toen hij zeven jaar oud was. Twee jaar eerder stierf zijn jongere broertje, zijn zusje volgde toen hij tien was. Zijn enige overgebleven broer zou hem op 25-jarige leeftijd ontvallen. Ongetwijfeld hebben deze gebeurtenissen hem gevormd.

Hij vertelde ooit aan zijn zoon Jacques dat hij vanaf zijn twaalfde in zijn eigen onderhoud had moeten voorzien. Waarschijnlijk ging hij in de leer bij zijn grootvader, in de handel van exotisch fruit. Uit advertenties blijkt dat hij als 20- en 21-jarige meermaals optrad als ‘huissier’ bij veilingen van failliete boedels. (Een ‘huissier’ was een soort van gerechtsdeurwaarder). Bij die boedels ging het telkens om exotisch fruit, zoals bijvoorbeeld geconfijte gember, een veelgevraagde delicatesse in die tijd.

Ondernemer en marketingtalent
Toen Jac 22 jaar was, werd hij samen met zijn vader en toen nog levende broer ingeschreven op een adres aan de Stadhouderskade. Vader hertrouwde. De katholieke Jac had inmiddels zelf een aanstaande echtgenote ontmoet, de Lutherse Catharina Schleger. Ze trouwden op 13 juli 1864 in Rotterdam en gingen in de havenstad wonen. Jac was weer terug in zijn geboorteplaats. Daar begon zijn eigen zaak, in exotische vruchten en delicatessen.

De jonge ondernemer onderkende de grote voordelen van naamsbekendheid en adverteren. Er is een veelvoud aan advertenties terug te vinden in kranten uit die tijd:

Hij was creatief én klantgericht. Bij J.P. Lissone kon je 150 jaar geleden al een pakje terugsturen wanneer de inhoud niet naar ‘genoegen werd bevonden’. Destijds revolutionair, tegenwoordig gangbaar.

Het ging het echtpaar Lissone goed. Ze kregen in Rotterdam vijf kinderen.

De ondernemende Jac breidde zijn handel in delicatessen uit met een bodedienst op London. Hij kwam reeds veelvuldig in London. Op de veel grotere Londense markt kocht hij exclusieve etenswaren in. Enkel de zeer gefortuneerden konden zich deze etenswaren permitteren. Diezelfde maatschappelijke bovenlaag bleek ook behoefte te hebben aan een betrouwbaar transport van kostbare goederen en waardepapieren naar Londen. Een dergelijke bodendienst bleek een gat in de markt. Tot de concurrentie van de Rijkspostpakkettendienst (nu: PostNL) kwam, verdiende hij hier goed geld mee.

In 1874 verhuisde het gezin naar Amsterdam. Jacobus vestigde hier in 1876 een filiaal van zijn delicatessenhandel aan de Pijpenmarkt, nu deel van de Nieuwezijds Voorburgwal. Hij liet daarbij zijn creativiteit niet belemmeren door details over zijn geboorteplaats. Tussen alle bedrijvigheid door kreeg het echtpaar nog drie kinderen. Uiteindelijk zouden vijf van de acht een volwassen leeftijd bereiken. Reisbureau, bodendienst én gezin werden op de Singel gehuisvest.

De eerste gezelschapsreis
Jac kende Londen als zijn broekzak. Het was daarom niet gek dat hij zich in 1876 door een bevriend arts, dhr. Haksteen, liet overhalen om hem en een klein gezelschap te begeleiden bij een trip naar Londen. Op 24 mei vertrokken de twaalf reizigers met hun gids naar Engeland. Het reisje was een groot succes. Jac bleek een uitstekend organisator en een zeer onderhoudende reisleider. De handige adverteerder Jac liet de twaalf deelnemers via een advertentie in het Handelsblad en Het Nieuws van den Dag van 19 juli 1876, hun erkentelijkheid betuigden:

‘De ondergeteekenden, reisgenooten van Amsterdam naar Londen en terug, verklaren bij deze gaarne, dat de behandeling aan boord van het stoomschip “Maasstroom” en het aangenaam verblijf te Londen aller verwachting heeft overtroffen. Wij zijn meer dan tevreden. De Heer J.P. Lissone heeft met deze onderneming getoond waardig te zijn openlijk door ons aanbevolen te worden.’

Na dit succes organiseerde Jac meer gezelschapsreisjes naar Londen. Hij begeleidde ze allemaal zelf. De Wereldtentoonstelling van 1878 in Parijs was aanleiding om ook dáár reizen naar toe te organiseren. Het reisbureau Lissone begon vorm te krijgen. De eerste in Nederland, met enkel het Engelse Thomas Cook als voorbeeld in Europa.

Het aantal reizen en bestemmingen breidde gestaag uit. Met een reisje naar de Moezel, naar de Schotse Hooglanden, Zwitserland, Italië, Noorwegen en Amerika, om een paar te noemen. De populariteit van het reizen in een gezelschap nam toe. Daar had Jac zelf de hand in. Hij adverteerde volop en gaf lezingen door het hele land. Zo verleidde hij de tot dan toe honkvaste Nederlandse burgers.

Lissone werd een bekende naam bij de gegoede burgerij. Dames die niet de mogelijkheid hadden om zelfstandig te reizen, behoorde tot zijn belangrijkste doelgroep. Aan de deelnemers stelde hij wel eisen. Ze moesten hun goede humeur en wellevendheid meenemen. Onaangenaam gezelschap kon van de excursie worden verwijderd. Uiteraard met schadeloosstelling. Hij bleef klantgericht.

In 1887 begon hij te adverteren onder de naam ‘Lissone’s Touristen-Bureau’. Maar pas in 1891 was het bedrijf zo groot geworden, dat de bodendienst en delicatessenhandel aan de kant werden geschoven. Zijn vrouw, twee zonen en drie dochters gingen allemaal meehelpen. Om zijn niet-geëmancipeerde clientèle niet te verontrusten over de feminiene inbreng, werd de naam slechts gewijzigd in Lissone & Zoon. De taakverdeling was helder: vader en zoons waren de beminnelijke doch goed georganiseerde reisleiders. Vrouw Catharina en dochter Cornelia zorgden met hun zakelijk brein voor de financiële gezondheid van het bedrijf. Dochters Johanna en Catharina zorgden voor de billet-verkoop en gaven inlichtingen aan de cliënten . Ook verzorgden de Lissone- vrouwen de zakelijke correspondentie met alle buitenlandse hotels, scheepvaartmaatschappijen, spoorwegen, enzovoort. Daarbij – naarmate het bedrijf groeide – ondersteund door meer en meer medewerkers.

Schrijverstalent
Naast al het werk vond Jacobus nog tijd voor een andere activiteit: schrijven. Zo publiceerde hij in 1879 een novelle met de titel ‘Een nacht op de Noordzee’. Niet verrassend speelt dit een verhaal zich af te midden van een groep reizigers aan boord van een stoomschip naar Engeland. Jacobus beschrijft sociale verhoudingen met een milde spot. Zijn 19e -eeuwse gevoel voor humor klonk door in observaties als. ‘Bij mijn ziel! Ik heb in Londen bij madame Tussauds poppen gezien in wier trekken meer uitdrukking lag dan in die van den Brit.’ In 1896 publiceerde hij onder pseudoniem ‘Betsy van Amstel ‘Op reis met Betsy van Amstel’ en in 1897 ‘Een reisje naar het eiland Wight (via Londen) met de stoomvaartmaatschappij ‘Zeeland’’. Deze uitgaves waren nadrukkelijk gericht op vrouwelijke lezers, om hen tot het reizen te verleiden. Daarnaast schreef hij vele reisverhalen in het door hem zelf opgerichte tijdschrift ‘De Nederlandsche Tourist’.

Wester-Amstel
Het ging hem op zakelijk gebied voor de wind. Maar het duurde lang voordat hij zich grootvader mocht noemen. In 1898 werd zijn eerste en enige kleinkind geboren, Ludvig Emil Movig, zoon van dochter Cornelia en de Noorse rederszoon Severin Emil Movig. Jacobus was gek op de kleine jongen. Grootouders, ouders, de kleinzoon en twee ongehuwde dochters Johanna en Catharina woonden bij elkaar in het inmiddels krap bemeten huis Singel 163 te Amsterdam. Het werd tijd voor iets groters. Passend bij de status van de inmiddels zeer welgestelde familie. Vanzelfsprekend in een aangename lommerrijke omgeving.

Het was de tijd van de uittocht van gegoede Amsterdamse burgerij naar het Gooi en Kennemerland. De Lissone’s wilden wat anders. De hele familie werkte inmiddels in het reisbureau. De vrouwen moesten daarvoor dagelijks heen en weer naar het kantoor, eerst aan de Singel, later in de Leidsestraat en op de Dam. Hun oog viel op Wester-Amstel. Praktisch, want makkelijk per koets bereikbaar via de Amsteldijk. Maar ook met de nieuwe stoomvaartdienst. Die passeerde ieder kwartier Wester-Amstel, en hield op verzoek aan bij de steiger voor het huis.

Jacobus, bedreven in het veilingwezen, sloeg zijn slag op een onroerend goed veiling in “Frascati” aan de Nes in Amsterdam. Na de aankoop investeerde hij een vergelijkbaar bedrag in het opknappen van het huis en park. Zo werd de dicht-geslibde vijver met een schroef van Archimedes leeggepompt en met de hand weer uitgegraven. Er werd een bessentuin aangelegd, een stokrozenlaantje, en er werden nieuwe fruitbomen geplant. En er werd een theekoepel aangevoerd, per schuit.

Wester-Amstel werd een aanloopplek voor vrienden en familie van alle gezindten. Letterlijk. De spraakzame, katholieke Jac werd al snel dik bevriend met de protestante dominee van Ouderkerk. Die kwam graag na de zondagse dienst aanwaaien op Wester-Amstel. Officieel kwam hij langs voor de zielenzorg van de Lutherse Catherina. Dat hij direct met Jacobus en een goede fles in de tuinkamer dook, moest verborgen blijven in het sterk verzuilde Nederland.

Overlijden
Jac Lissone overleed op 28 oktober 1907 aan een hartaanval. Op Wester-Amstel. Hij voelde zich al enige weken onwel en was thuisgebleven. Hij had met een reisgezelschap naar Berlijn zullen afreizen. Zijn laatste reis ging per boot, over de Amstel naar Zorgvlied. Daar werd hij bijgezet in het katholieke graf wat hij reeds in 1888 had aangeschaft voor zijn op 22-jarige leeftijd overleden dochter Maria. Daar ligt hij nog steeds.

Het reisbureau ging verder. Eerst zelfstandig, onder leiding van dochter Cornelia en zoon Jacques. Na de eerste wereldoorlog fuseerde het tot Lissone-Lindeman. Uiteindelijk ging het op in TUI.

Wester-Amstel bleef tot heden in handen van zijn nazaten.

Door: Anja Lissone

The post Jac Lissone: de start van 125 jaar Lissone-Movig’s op Wester-Amstel appeared first on Wester-Amstel.

U kunt ze niet missen: de vergulde letters ‘Wester-Amstel’ boven aan onze poort. Het is ons visite-kaartje sinds 1760. Toen werd de eerste houten poort vervangen door de huidige Rococco-poort. Haar zusje ‘Over-Amstel’ vindt u in de tuin van het Rijksmuseum. Zónder gouden letters.

Ons vonkelende visitekaartje bestaat uit bladgoud dat met tergend geduld is aangebracht op de onderliggende gietijzeren letters. Daarbij wordt er gelakt, gepatineerd en god-mag-weten-wat. Vervolgens slijt het verguldsel heel langzaam weg door weer en wind. Gemiddeld één keer per generatie moeten de letters opnieuw worden verguld. Dan is de 0,0001 mm dikke goudlaag grotendeels verdwenen en komt het onderliggende zwarte gietijzer weer te voorschijn.

Het levert iedere keer gedoe op. Niet alleen kost het letterlijk goud, ook is het vinden van een bekwame vakman een uitdaging. De vraag naar dit soort werk is – laten we zeggen – niet uitbundig. En eenmaal gevonden is de kans klein dat een vakman in een paar decennia weer beschikbaar is.

Het 125-jarig lustrum van de familie Lissone op Wester-Amstel gaf het zetje om de uitdaging weer aan te gaan. En tot onze verrassing vonden we – nou ja, onze vaste huisschilder – een ware verguldingsartiest. Het Parool wijdde zelfs een twee pagina’s groot artikel aan deze letterschilder. Met een beetje geluk kunnen we hem over dertig jaar wéér bellen. Kijkt u maar.

Meer weten over deze artiest? Bezoek de website van Martijn.Krabman Signs

Door: Søren Ludvig Movig

The post Gouden letters, de kroon op een lustrum appeared first on Wester-Amstel.

Amstelveen - Begin dit jaar zijn, net als in 2021, thermische luchtfoto’s gemaakt van alle daken in Amstelveen. Via een gratis te volgens webinar biedt de gemeente inwoners dieper inzicht in hoe deze speciale luchtfoto’s te interpreteren en wordt duidelijk hoe het gesteld is met het warmteverlies van hun eigen woning. Tijdens het webinar komen ook te treffen maatregelen aan bod.

Opnieuw internationaal bezoek op ons sportcomplex! Atalanta, vanavond de tegenstander van Ajax in de UEFA Conference League, kwam bij RAP trainen ter voorbereiding op de wedstrijd.

Atalanta op ’t Loopveld

De Italiaanse topclub uit Bergamo werkte bij RAP een training af in aanloop naar het duel met Ajax. Dezelfde velden waar normaal gesproken onze jeugd, senioren en recreanten trainen, waren dit keer het decor voor de selectie van Atalanta.

Vanavond om 21.00 uur speelt Atalanta in de Johan Cruijff ArenA tegen Ajax, in de tweede speelronde van de league-fase van de Conference League.

Een gesigneerd shirt voor RAP

Ook dit keer hield RAP vast aan een mooie traditie: onze bijzondere gasten vragen we om een gesigneerd shirt achter te laten. Van Atalanta kregen we een shirt van Scamacca met rugnummer 9, met handtekening. Een mooie aanvulling op onze verzameling, die onze jeugd laat zien hoe dichtbij de internationale voetbalwereld soms is.

Een lange traditie

Atalanta sluit aan in een indrukwekkend rijtje. Eerder dit seizoen trainde het Duitse nationale elftal nog bij ons, en door de jaren heen waren onder andere Liverpool, Bayern München en Inter Milaan te gast. Lees er meer over in ons artikel Van Liverpool tot Die Mannschaft: de wereldtop weet RAP al jaren te vinden.

Grazie Atalanta, en vanavond een mooie wedstrijd gewenst!

The post Atalanta traint bij RAP voor Conference League-duel met Ajax ⚽️ appeared first on SV RAP.

Wijkcentrum De Bolder, Groenhof 140, 1186 EX Amstelveen Een concert voor slechts 10 euro (kinderen t/m 12 jaar: €5), gesubsidieerd door De Bolder. zondag 15 november 2026 15.00 – 16.00u   (zaal open om 14.30u) Bolderconcerten presenteert fluitiste Gita Vata León en violist Alejandro Cabrera Cano.  Dit duo brengt een gevarieerd concert met muziek uit de […]

Amsterdam staat vijf dagen in het teken van het Amsterdam Dance Event (ADE). Ook op Schiphol is er daarom woensdag gedanst: in de Schengenlounge en zelfs in een oud KLM-vliegtuig.

Van woensdag 21 tot en met zondag 25 oktober zijn er in de hele stad Amsterdam feesten met elektronische muziek. Ook Schiphol doet dit jaar mee. 

Het evenement daar werd geopend met een silent disco, die eigenlijk helemaal niet zo stil was. Deze vond 's middags plaats in de Schengenlounge. Alle reizigers konden er een dansje wagen. Er dansten mensen die op hun overstap wachtten, maar ook mensen die speciaal voor de feestweek naar Amsterdam waren gevlogen.

Drie feesten per dag

Zoals Minna (43) uit Maryland in de Verenigde Staten. Zij landde woensdag op Schiphol en gaat vijf dagen lang naar ADE-feesten. "Ik heb elke dag ongeveer drie feesten gepland. Het is belangrijk om goed te eten en veel water te drinken", tipt ze haar overlevingsstrategie. 

Nog voordat ze naar de bagageband loopt, trapt ze haar week al af. Ze zet haar koptelefoon op en danst op de dansvloer tussen de KLM-stewardessen. "Dit was de perfecte manier om in Amsterdam te landen."

ADE-sfeer 

"Het is mooi om samen te werken met een organisatie waar we trots op zijn", zegt Aniek Schuffelen, marketingmanager van Schiphol en organisator van het feest. "Een groot deel van de internationale ADE-bezoekers reist via de luchthaven", vertelt Schuffelen terwijl ze naar de dansende reizigers kijkt, "dan is het tof om ze hier al in de sfeer te brengen."

Het feest was een samenwerking tussen Schiphol, ADE en STMPD RCRDS, het label van dj Martin Garrix. Onder anderen Citadelle, NovaBlue, Justin Mylo en Julian Jordan draaiden.

Raven in een vliegtuig

‘s Avonds ging het feest verder in het panoramarestaurant van Schiphol, met uitzicht op opstijgende en landende vliegtuigen. Het restaurant was omgebouwd tot feestlocatie. Alleen mensen met een uitnodiging kwamen binnen. Er stond hen een verrassing te wachten op een unieke locatie. 

Eén van de genodigden was een stel uit Hoofddorp, dat vlak bij Schiphol woont. Buurtbewoners konden zich aanmelden om het feest bij te wonen. "Dat leek ons wel gezellig, zo dicht bij", zegt de man terwijl hij in de rij staat. "We staan nu in de rij voor een Cityhopper. Ik zag binnen flitsende lampen en hoorde gejoel."

Ze zijn niet de enigen die in de rij staan voor deze verrassing. Op het terras staat een oud KLM-vliegtuig waarin een dj draait. Het toestel staat stampvol dansende feestgangers.

FEBO-muur

Ook Mirjam wachtte er op haar beurt. Onder de naam Festivalprincessaysha maakt zij TikToks over raves. "Tot nu toe vind ik het heel leuk. Gratis drankjes, gratis hapjes en een FEBO-muur. En wat is er nou gaver dan een rave in een vliegtuig?"

Het vliegtuig kwam niet voor iedereen als een verrassing. "Toen Schiphol me uitnodigde, had ik eigenlijk al verwacht dat ik in een vliegtuig zou belanden", zegt een fervente ADE-fan. "Nou, daar is 'ie."

In Uithoorn is TrainActief van start gegaan, de eigen gym van de 25-jarige Thijs Anderiessen. Met ruim acht jaar ervaring als trainer en een grote passie voor sport en gezondheid maakt hij hiermee een langgekoesterde droom waar. Aan de Amsterdamseweg heeft hij een plek gecreëerd waar persoonlijke aandacht, plezier en resultaat centraal staan.

Thijs is al van jongs af aan verbonden met Uithoorn. Zijn carrière als trainer begon bij verschillende sportscholen in Uithoorn, Abcoude en Amsterdam, waar hij in loondienst trainingen gaf. Later startte hij zijn eigen bedrijf en verzorgde hij vanuit verschillende sportscholen trainingen. Ondertussen bleef één droom steeds sterker groeien: een eigen gym openen.

Met TrainActief komt die droom nu uit. Thijs wil zich onderscheiden van de reguliere sportschool. “Bij ons ben je geen nummer,” vertelt hij. Er wordt getraind in kleine groepen, met veel persoonlijke aandacht. Geen overvolle fitnessruimte, maar een prettige omgeving waar iedereen op zijn of haar eigen niveau kan werken aan een fitter, sterker en gezonder lichaam.

Dat hij zijn eigen gym juist in Uithoorn opent, maakt het voor Thijs extra bijzonder. Hij woont er al zijn hele leven en zette er ook zijn eerste stappen als trainer. Het pand aan de Amsterdamseweg biedt hem de ruimte om zijn eigen visie op een private gym tot leven te brengen.

Inmiddels zijn de trainingen bij TrainActief gestart. Op zondag 25 oktober organiseert Thijs van 13.00 tot 17.00 uur een feestelijke opening. Iedereen is welkom om een kijkje te nemen in de gym, kennis te maken met Thijs en de verschillende trainingsmogelijkheden te ontdekken.

Zijn grootste droom? Dat TrainActief uitgroeit tot een begrip in Uithoorn en omgeving. Een plek waar mensen met plezier sporten, zich thuis voelen en hun persoonlijke doelen behalen. En wie weet, in de toekomst samen met een enthousiast team nog verder groeien.

Met TrainActief wil Thijs laten zien dat sporten meer is dan alleen trainen: het gaat ook om persoonlijke aandacht, motivatie en met plezier werken aan jezelf.

Is Amstelvener Martin Garrix een beetje een Wilfred Genee? Dat vraagt onze podcasthost Martijn Heus zich af tijdens een nieuwe aflevering van De Stem van de Straat. De dj trad afgelopen dinsdag op in P60 voor een select publiek om zijn nieuwe album, dat in maart verschijnt, te promoten.

Op het album gaat Garrix zelf ook zingen. Maar is dat wel verstandig? Martijn vreest dat Garrix zich net als Genee belachelijk gaat maken. Joy Ellen vindt het juist stoer dat Martijn Garritsen, zoals hij echt heet, zich hier aan waagt. Buiten je comfortzone stappen. Dat zouden meer mensen moeten doen.

Natuurlijk wordt ook de lokale problemen weer onder de loep genomen. Want zou jij blij zijn met een noodzakelijke stroomkast voor je huis? En waar moet dat nieuwe AZC komen nu de locatie bij Uithoorn is afgeschoten?

Dat en meer in een nieuwe Stem van de Straat.

Het bericht Sinterklaas komt op 14 november naar Amstelveen: dit is de route naar Handelsplein verscheen eerst op Retail Amstelveen.

Nascheiding moet afvalinzameling eenvoudiger en goedkoper maken. Maar hoeveel grondstoffen worden straks echt gerecycled, en waarom kiest Amstelveen voor één systeem voor alle inwoners?>

Brandweer: : UITHOORN

Alzheimercafé donderdag 22 oktober 19:30-21.00 uur in Middenhof; De huisarts is vaak een belangrijk aanspreekpunt voor mensen met dementie en hun naasten. Gespreksleider Job van Amerongen s...>