❌

Normale weergave

Na Duitsland is nu Zwitserland in trek bij Nederlandse plofkrakers

21 November 2026 om 12:02

Nederlandse plofkrakers slaan steeds vaker toe in Zwitserland, ziet de politie. De criminelen kiezen minder vaak voor Duitsland. Meerdere verdachten staan inmiddels voor de rechter of wachten op uitlevering aan Zwitserland.

In Nederland zijn geldautomaten zo goed beveiligd, dat plofkrakers al enige tijd naar andere Europese landen uitwijken. Jarenlang was Duitsland voor hen het belangrijkste doelwit.

Nu geldautomaten in Duitsland net als in Nederland steeds vaker goed beveiligd zijn, worden Zwitserland, Oostenrijk en Frankrijk populairder onder Nederlandse plofkrakers.

Uit provincie Utrecht

De afgelopen maanden zijn meerdere Nederlanders gearresteerd op verdenking van het plegen van plofkraken in Zwitserland. Opvallend veel verdachten komen uit de provincie Utrecht.

Zo arresteerde de politie vorige maand nog een 19-jarige man uit Utrecht, een 25-jarige man uit Zeist en een 27-jarige man uit Hilversum vanwege een plofkraak eerder die dag in de Zwitserse stad Beringen. De drie verdachten worden binnenkort uitgeleverd aan Zwitserland.

Voor plofkraken eind vorig jaar in Neuchâtel en in februari van dit jaar in het dorp Breitenbach stonden eerder deze week vier Nederlanders voor de rechter: een 21-jarige man uit Utrecht, een man van 26 jaar uit Nieuwegein en twee mannen uit Amstelveen en het Gelderse Haaften.

Bij de eerste kraak was 48.000 euro buitgemaakt, bij de tweede is niet bekend om hoeveel geld het ging.

De verdachten uit Utrecht en Amstelveen mogen hun proces in vrijheid afwachten. De man uit Nieuwegein blijft langer vastzitten. De vierde verdachte was niet aanwezig in de rechtbank omdat er voor hem geen vervoer was geregeld vanuit de gevangenis.

Contant geld

Een politiewoordvoerder bevestigt aan RTV Utrecht dat het aantal plofkraken in Zwitserland is toegenomen. De verschuiving komt volgens hem door betere preventiemaatregelen in Duitsland, maar ook doordat Zwitsers en Oostenrijkers nog vaak met contant geld betalen.

Doordat de Nederlandse criminelen steeds vaker naar het buitenland uitwijken, is er de laatste jaren flink geïnvesteerd in de samenwerking tussen de landen, zegt de woordvoerder. "Op dit moment is de internationale samenwerking tussen Openbaar Ministerie en politiediensten goed op orde. Dat vertaalt zich in de resultaten."

80 procent door Nederlanders

In Nederland worden geen exacte cijfers bijgehouden van het aantal plofkraken door Nederlanders in het buitenland. Ook is er geen totaaloverzicht van de herkomst van de daders.

Volgens cijfers van het Centrum voor Criminaliteitspreventie en Veiligheid uit 2024 waren Nederlanders verantwoordelijk voor 80 procent van de plofkraken in Duitsland.

  •  

Europese primeur in Amstelveen: Maleisische boterkoekjes blikvanger bij Amazing Oriental

21 November 2026 om 10:58

Amstelveen - Een traditioneel recept met echte boter, verpakt in kleurrijke, luxe blikken die je ook na het laatste koekje wilt bewaren. Het populaire Maleisische merk GPR Gold Butter Cookies maakt zijn Nederlandse én Europese debuut bij Amazing Oriental in Stadshart Amstelveen. In het kader van de introductie kunnen bezoekers de koekjes ook 21, 22, 28 en 29 november gratis proeven.

  •  

Hoe een politieman bleef speuren naar antwoorden over aangespoelde lichaamsdelen

21 November 2026 om 07:30

Fetze Venema stapt het politiemortuarium in Zwaag binnen. Voor hem op tafel liggen deze najaarsdag in 2023 kledingstukken met daarin een onderlichaam en een voet. Ze zijn gevonden op Texel, een paar kilometer van elkaar verwijderd. De rechercheur is vastberaden. Hij wil achterhalen om wie het gaat. Maar hoe je doe je dat als je verder geen enkele aanwijzing hebt? 

Sinds die 6 oktober 2023 loopt Danielle Vilten nooit meer onbevangen het strand op. Altijd kijkt ze om zich heen of er iets afwijkends ligt. Het is vroege ochtend in het najaar, een grauwe dag op Texel. Vilten is in twintig minuten van huis naar zee gewandeld. Dex, haar Jack Russel Terriër, trekt aan z'n riem. Ze lopen dit rondje iedere dag voor Vilten de deuren opent van haar restaurant in De Koog. Bij paal 20 laat ze Dex los. Hij rent naar de branding en duwt zijn neus tegen iets in het zand. 

Er ligt een donkerblauwe gymp. Vilten treft tijdens haar rondes wel vaker schoenen aan. Ze schopt er tegenaan, argeloos. De schoen voelt zwaar. Ze ziet dat er nog een voet in zit. Ze grijpt naar haar jaszak. Maar haar telefoon heeft ze thuis laten liggen. Ze wil niet weglopen. Vindt dat ze haar verantwoordelijkheid moet nemen. En dus blijft ze staan. Een paar minuten later nadert een zwart-oranje quad van de reddingsbrigade. Vilten zwaait om de aandacht van de bestuurder te trekken. 

Een paar uur daarvoor. Maarten Brugge fietst met de wind in zijn rug ter hoogte van paal 13 het strand op op. Het schemert. De ochtendzon hangt nog achter het duin. De boomlange Brugge is strandjutter, het is hem met de paplepel ingegoten. Zijn vader deed het al en diens vader voor hem. Brugge heeft net een oranje zwemvest gevonden dat aan zijn stuur bungelt, als hij in de verte een dode zeehond denkt te zien liggen. Dichterbij gekomen richt de jutter zijn zaklamp op wat de golven nu weer op het strand hebben gegooid.  

Het is een donkere broek. Uit de pijpen steken twee botten. Aan de bovenkant is een ruggengraat zichtbaar. Zijn gedachten gaan terug naar opa, die ooit een dode zeeman vond. Het was een nachtmerrie voor hem. Brugge vermant zich, belt de politie en zegt: "Ik sta hier naast een stukje mens." 

Het is de zomer van 2026, ruim tweeënhalf jaar na de vondsten. Fetze Venema leunt tegen de reling op het bovendek van de veerboot. De mouwen van zijn Eric Clapton T-shirt vangen wind. In de verte doemt de haven van Texel op. Venema is onderweg naar Den Burg om zijn missie af te ronden. Zijn allerlaatste onderzoek. Over een paar weken gaat hij met pensioen. "Dit wil ik nog doen. Het is voor mij een kleine moeite en voor de nabestaanden van grote betekenis", vertelt hij vlak voor de boot aanmeert.  

Venema is een getogen Haarlemmer. In 1985 begon hij op de politieacademie in Amsterdam. Daarna was hij agent in Amstelveen en Zandvoort. Tien jaar later maakte hij de overstap naar de forensische recherche Kennemerland en werd expert in bloedspoorpatronenonderzoek, in zo'n wit pak achter de rood-witte linten. Venema is er op zijn best. "Verdachten draaien, liegen, maar sporen niet. Aan de hand van sporen kun je een gebeurtenis reconstrueren. Ze vertellen een verhaal." 

Het belang ervan leerde hij in 1999. Namens de Verenigde Naties werkte Venema in de massagraven in Bosnië. In de heuvels rondom Srebrenica leerde hij over de 'chain of custody', het gedetailleerd vastleggen van elke schakel in een onderzoek. Om zo de authenticiteit en betrouwbaarheid van de sporen te waarborgen. Tijdens de genocide vermoordden Bosnische Serviërs onder leiding van generaal Mladic duizenden mensen. De meeste slachtoffers werden onherkenbaar verminkt. Menselijke resten zijn met bulldozers bewust verpulverd en over meerdere massagraven verspreid om identificatie te bemoeilijken.  

Venema stond er letterlijk tussen de overblijfselen. Hij zag hoe nabestaanden, dankzij het werk dat hij en zijn collega's deden, zekerheid kregen. Eindelijk konden ze hun vermoorde familieleden begraven en beginnen met rouwen. "Het maakte veel indruk op me. Het is me altijd bijgebleven."

Het is de middag van 6 oktober 2023 als op het politiebureau aan het Tiberiusplein in IJmuiden Venema gebeld wordt met het verzoek om naar het mortuarium in Zwaag te gaan. De forensisch rechercheur en zijn vakgenoot Claire Vermeiden staan een uur later bij een obductietafel met daarop een onderlichaam, bij elkaar gehouden door meerdere broeken over elkaar. Daarnaast een blauwe schoen. Er hangt een zilte lucht in de ruimte. Over de hele tafel ligt zand.  

Ze brengen alles in kaart. Vermeiden haalt de verweerde kleding voorzichtig uit elkaar. Sommige teksten in de labels zijn vervaagd. "Een broek maat S, merk Nike, een boxershort van Kiabi. Een schoen, Lacoste, maat 42. Erin een rechtervoet." Ze noteert alles nauwkeurig. Venema draait om haar heen en fotografeert ieder detail.  

Wat ze doen, oogt geroutineerd. Ruim een jaar werken ze nu samen. Vermeiden begon bij de politie als laborant. Nu leert Venema haar de kneepjes van forensisch onderzoek. Als hij straks met pensioen gaat, zal zij het stokje van hem overnemen. "De spulletjes in de broekzakken zijn heel goed ingepakt, alsof ze niet nat mochten worden", zegt Venema. Ze bespreken mogelijke scenario's. Hij deduceert: "Een zeeman is onwaarschijnlijk, die trekt geen meerdere sportbroeken over elkaar aan." 

Het is nacht. Er klinkt geschreeuw. Op 12 augustus 2023 staat een groep mensen op een strand in Frankrijk, iets ten noorden van Calais. In de zwarte rubberboot van 7,20 meter moeten 68 mensen, waaronder tien minderjarige jongens. Sommigen willen niet aan boord. 

Ook de uit Soedan gevluchte Ibrahim Aboubakar weigert. "De mensensmokkelaars zeiden: als je teruggaat, weten we je te vinden. Je moet nu aan boord gaan of ik vermoord je." Op het kantoor van zijn advocaat in hartje Parijs vertelt hij ruim drie jaar later over de boottocht die zijn leven voorgoed veranderde. Hij herinnert zich dat een van de mannen een pistool tegen zijn hoofd hield en hem sloeg met een stok.  

De agressie van de smokkelaars zorgt die nacht voor paniek op het strand. Er is haast, want de politie patrouilleert hier vaak en kan elk moment opduiken. Er heerst chaos terwijl de mannen struikelend aan boord gaan. De stuurman start de motor. De overvolle rubberboot vaart de duisternis in.  

Op 12 augustus 2023 is ook Ahmad Jan (27) is aan boord geklommen. Opgegroeid in de provincie Wardak, Afghanistan. Toen de Taliban oprukte, ontvluchtte Ahmad Jan zijn land. "Omdat hij bij de lokale politie werkte, zeiden we dat hij weg moest gaan. Hij wilde voor de hele familie een beter leven creëren", aldus zijn broer Muhammad Muslim als we hem in de zomer van 2026 spreken via Whatsapp.

Een maand voor Ahmad Jan in de zwarte rubberboot stapt, post hij nog een afbeelding op Facebook. Een foto van zichzelf, lachend. Met boven zijn hoofd een afbeelding van een leeuw, in zijn land symbool voor kracht en moed. Hij heeft er vlaggen van Engeland en Afghanistan bij geshopt. En erbij geschreven: 'Deze Ahmad Jan heeft de perfecte nationaliteit om een leven te beginnen in Londen'. 

In de boot zit Ahmad Jan vlak bij Samiullah (20). Hij was achttien toen hij zijn geboorteland Afghanistan ontvluchtte. "Samiullah was een van de beste mensen binnen onze familie", vertelt zijn broer Sabiullah. "Hij had nog zoveel dromen. Maar er was armoede bij ons en hij had een groot verantwoordelijkheidsgevoel."  

In 2023 ontmoette Samiullah in Frankrijk zijn oudere neef Enshanullah Ehsas. Hij was al jaren in Europa en ontfermt zich over hem. "We zijn samen opgegroeid en waren erg hecht", vertelt Ehsas als we hem afgelopen zomer ontmoeten. Ehsas werkte als militair in Afghanistan. Hij loopt mank, gevolg van een bermbom. Z'n donkere zonnebril verhult de littekens in zijn gezicht. Op een van de foto's die hij heeft geprint staat hij met zijn jongere neefje. "Hij was een aardig, respectvol en goed persoon."  

Als de 20-jarige Samiullah aan zijn oudere neef vertelt dat hij naar Engeland wil vertrekken, probeert Ehsas hem tegen te houden. “Ga niet, zei ik, misschien kun je hier een status krijgen en een leven opbouwen. Maar in de jungle van Calais kropen anderen onder zijn huid met mooie verhalen. Ze zeiden dat de Noordzee rustig was. Hij vertelde me dat hij het één keer zou proberen. Dat was ons laatste gesprek.”

12 augustus 2023, iets meer dan twee uur na vertrek van de rubberboot. De motor valt voor de tweede keer stil. Er ontstaat paniek. Sommigen mensen aan boord huilen. Contact met hulpdiensten leidt tot niets, omdat de Franse centralist ze niet verstaat. Dan ontploft een deel van de boot, zeewater stroomt naar binnen. De een na de ander slaat overboord. Door de sterke stroming drijven ze uit elkaar.  

Sommigen dragen een zwemvest, de Sudanese Ibrahim Aboubakar niet. Hij klampt zich vast aan een touw van het nog drijvende deel van de rubberboot. In de paniek klimmen anderen over hem heen. Hij moet vechten om zijn hoofd boven water te houden. Terugkijkend op dat moment vertelt hij in Parijs: "Ik geloofde dat ik doodging. En ik dacht: ik vluchtte voor de oorlog in mijn land en nu heb ik mezelf in deze situatie gebracht. Het was zo, zo koud." Het zal nog uren duren voordat er boten met reddingswerkers verschijnen.  

6 oktober 2023. In de broekzak op de obductietafel in Zwaag voelt Fetze Venema een pakketje. Het is zorgvuldig in plastic verpakt. Hij haalt er een opgevouwen kleedje uit, droog en intact, met horizontale banen in paars, groen, blauw en rood. De rechercheurs denken dat het om een gebedskleedje gaat. Uit de zakken komen verder munten en briefjes van tien en twintig euro tevoorschijn. En een goud met zilveren armbandje. "Mooi gebleven", zegt Vermeiden als ze het tegen het licht houdt. Dan is er nog een natte powerbank met kabeltje. Tot slot een vondst waar ze misschien wel wat mee kunnen. Een zwaar beschadigde mobiele telefoon, merk Samsung, met een simkaart erin. Uit Frankrijk.  

13 augustus 2023, Parijs. Twee Franse onderzoeksjournalisten, Simon Mauvieux en Maïa Courtois, horen over de bootramp van de nacht ervoor. Al jaren onderzoekt het duo de situatie van migranten in de regio Calais. Ze publiceren verhalen over de leefomstandigheden van de mensen in de vluchtelingenkampen van Calais tot aan Duinkerke en de dodelijke ongelukken op het Kanaal. Waar officiële cijfers van de overheid ontbreken, ontdekten het onderzoekscollectief dat er al tientallen migranten bij het oversteken naar Groot-Brittannië vermist zijn geraakt. Mauvieux en Courtois begrijpen dit keer dat er meerdere doden zijn gevallen en haasten zich naar de Franse kust. 

Ze spreken met overlevenden van het ongeluk. Aangeslagen beschrijven zij wat er gebeurd is. Een van de mannen heeft gezien hoe een landgenoot van hem verdronk. Zestig mensen zijn door hulpdiensten uit zee gered, sommigen in heel slechte toestand. Zes Afghanen zijn dood uit het water gehaald. Twee zijn niet meer gevonden. Een van de getuigen weet hun namen. Ahmad Jan en Samiullah.  

Enshanullah Ehsas heeft in diezelfde periode meerdere gemiste oproepen van zijn tante. Als hij haar aan de lijn krijgt, smeekt ze hem om haar zoon te gaan zoeken. Ze heeft niets meer van Samiullah gehoord. Ehsas vertelt dat hij dagenlang door de regio Calais dwaalde. “Ik rende van kamp naar kamp en van ziekenhuis naar ziekenhuis. Maar niemand kon me duidelijkheid geven over mijn neef.”

Eind november 2023 krijgt politierechercheur Venema resultaten van het Nederlands Forensisch Instituut (NFI). DNA-onderzoek wijst uit dat de lichaamsdelen die zijn aangespoeld op Texel toebehoren aan twee verschillende mannen. Hun profielen zijn in diverse databanken vergeleken met het DNA van vermiste personen in binnen- en buitenland. Het heeft niets opgeleverd. Dan krijgt hij een bericht van een Engelse onderzoeker van Alarm Phone, een hulporganisatie. De schrijver mailt Venema over twee vermisten na een ongeluk op 12 augustus 2023 op het Kanaal en vraagt hem om hulp. 

Twee jutters staan in het najaar van 2025 ter hoogte van paal 15 op het strand van Texel. Er ligt schuim op de golven. Na zijn vondst kreeg strandjutter Maarten Brugge een bericht van Lotte de Schouwer. Ze jut ook en was geraakt door het nieuws over de aangespoelde lichaamsdelen. Ze wil, zo mailde ze, als hij ervoor openstaat, samen iets voor ze doen. “Iets moois. Ze een gezicht geven, een waardig afscheid", vertelt ze weggedoken in haar sjaal op een winderige middag in november. 

Met felgekleurde plastic vormpjes bouwen Brugge en De Schouwer bouwen een rij zandkastelen. Ze steken er bloemen, oranje Afrikaantjes, in. "Dat is een verwijzing naar Dia de los Muertos in Mexico, de dag die de doden viert", legt De Schouwer uit. Terwijl de zee opkomt en de torens wegspoelen, haalt ze een papiertje uit haar zak en leest. "Wie heb je gedroomd hier te zijn? Welk leven stond je te wachten? We brengen je een laatste groet op een plek waar we je nooit hebben mogen verwelkomen." De Texelse jutter Brugge staart naar het noorden. "Kijk, een regenboog. Dit is wel heel bijzonder."  

Het is eind 2023. De Franse journalisten Mauvieux en Courtois hebben contact weten te krijgen met de families van de vermiste Ahmad Jan en Samiullah. Hun ouders, broers en zussen in Afghanistan zijn wanhopig en van de Franse autoriteiten worden ze niets wijzer. Via de Engelse onderzoeker van Alarm Phone horen Mauvieux en Courtois van de vondsten op het strand in Nederland. En ze horen ook dat ene Fetze Venema onderzoek doet naar de herkomst van deze aangespoelde overblijfselen. 

Mauvieux is stomverbaasd als de rechercheur antwoordt op zijn mail. "We voelden meteen dat hij echt antwoorden wilde", vertelt de onderzoeksjournalist in de zomer van 2026 in zijn kantoor in het 20e arrondissement van Parijs. "Hier in Frankrijk heeft niemand ook maar een klein beetje interesse in het identificeren van migranten."  

Ondertussen is de Franse justitie een strafrechtelijk onderzoek gestart naar het bootongeluk. Er worden meerdere mensensmokkelaars gearresteerd. De politie concludeert al snel dat het in Nederland aangespoelde onderlichaam de vermiste Ahmad Jan is. Ze baseren dit op de gegevens van de mobiele telefoon in de broekzak, die Venema met ze heeft gedeeld.

Maar die conclusie vindt de Noord-Hollandse rechercheur te voorbarig. "Een telefoon kan worden doorgegeven, dat zie je vaker bij migranten", weet hij. "Dat kan hier ook gebeurd zijn. En als je het niet honderd procent zéker weet, kan je niet bij de familie aankomen."

Het gevoel van pijnlijke leegte in een familie over het onzekere lot van een dierbare kent Venema. Zijn opa kwam niet terug uit concentratiekamp Neuengamme. Vermoedelijk is hij vlak voor het einde van de Tweede Wereldoorlog opgehangen. Maar honderd procent zeker weten ze het niet. "Hij is nooit teruggevonden", vertelt Venema. De vermissing van zijn grootvader is een belangrijke drijfveer voor de rechercheur om tot het uiterste te gaan in zijn werk. "Ik weet dat mensen altijd blijven zoeken."

Na wat mails heen en weer met de Franse journalist Mauvieux verschijnen op het beeldscherm van Venema voor het eerst de gezichten van twee mannen, beiden donker haar en donkere ogen, ze lachen. De vermiste Ahmad Jan (27) en Samiullah (20) hebben een gezicht. Nu de rechercheur weet dat ze familie hebben in Afghanistan, hoopt hij dat er DNA kan worden afgenomen. Maar Venema stuit op een probleem. Hij heeft in Afghanistan geen contacten en sinds de machtsovername van de Taliban is er ook geen Nederlandse ambassade meer. "Ik speelde met de gedachte om er zelf heen te gaan, maar het was te gevaarlijk." Zijn onderzoek dreigt alsnog vast te lopen. Maar dan krijgt hij een ingeving. Hij noemt het een laatste strohalm. 

In maart 2025 belt hij Linda van Hoek. Ze is casemanager bij Restoring Family Links, een afdeling van het Rode Kruis. Ze heeft al tientallen familieleden die elkaar kwijt zijn geraakt na migratie, oorlog en natuurrampen met elkaar herenigd. "Wij zoeken normaal gesproken in opdracht van mensen naar familieleden in het buitenland", vertelt Van Hoek in de zomer van 2026 in een vergaderzaal van het Rode Kruis in Amsterdam. Een verzoek zoals dat van Fetze Venema was nieuw. Haar collega's in Afghanistan zouden volgens strenge protocollen DNA van twee families moeten verzamelen. "Ik moest het overleggen, want dit was niet zonder risico. Mensen daar zijn bang voor de gevolgen, bijvoorbeeld omdat de overheid op de deur kan kloppen wanneer een familielid naar het buitenland is vetrokken. Het wordt gezien als kritiek op het regime."

Na maanden heen en weer bellen en mailen laat Van Hoek aan Venema weten dat ze het spannend vindt, maar de uitdaging aangaat. Haar collega's in de Afghaanse hoofdstad Kabul bleken al in contact te staan met familieleden van de vermiste Ahmad Jan en Samiullah. De rechercheur stuurt het Rode Kruis vervolgens een uitgebreide mail met richtlijnen over het afnemen van DNA. 

Kabul, begin 2026. Vanuit afgelegen dorpen zijn ouders, broers en zussen van Ahmad Jan en Samiullah naar het kantoor van het International Committee of the Red Cross afgereisd. Een lokale arts haalt een wattenstaafje langs hun wangen. Een medewerkster van het Rode Kruis verpakt de DNA-monsters volgens protocol en doet ze met geboorteakten in een pakket. Ze vliegt zelf met alles vanuit Afghanistan naar Oezbekistan, daar draagt ze het pakket over en dat gaat via Dubai en Leipzig naar Schiphol. Een bezorger levert het op 26 februari 2026 af op het Tiberiusplein 1 in IJmuiden. Daar loopt Fetze Venema een dag later naar de postafdeling.  

Provincie Wardak in Afghanistan, juni 2026. De mannen verzamelen zich in de moskee voor de Al-Fatiha, het dodengebed. De familie Ahmadi heeft van hulpverleners van het Rode Kruis eindelijk duidelijkheid gekregen. DNA-onderzoek wijst onomstotelijk uit dat het onderlichaam dat op Texel is aangespoeld hun dierbare Ahmad Jan is. Zijn broer Muhammad Muslim kan het nog steeds niet bevatten, appt hij. "Onze familie hoopte elke dag nieuws over hem te horen. De plek waar hij is verdronken is zo ver van waar hij is gevonden, hoe is dat mogelijk? Onze harten weigeren het te accepteren. We zullen voor altijd pijn hebben. Hopelijk kunnen we zijn lichaam ooit hierheen krijgen."

Ook de ouders van Samiullah hebben bericht gekregen dat het hun zoon is van wie lichaamsresten zijn gevonden op het Waddeneiland. We spreken zijn vader via een videoverbinding. Hij wordt overmand door emoties.

 "Ik vind het moeilijk om met u te praten. Het was voor ons de meest bittere en pijnlijke gebeurtenis van ons leven. We hadden nooit gedacht dat zijn reis op zo’n tragische manier zou eindigen. Tot op de dag van vandaag is er rouw in ons huis als ik naar zijn foto kijk. Mijn familie zegt: laten wij ons huis verkopen, als we daardoor maar één keer naar het graf van onze dierbare kunnen gaan."

Aan de vergadertafel in Amsterdam zoekt Linda van Hoek naar woorden. "Aan de ene kant is onze missie geslaagd. En tegelijkertijd moesten we families vertellen dat hun zonen inderdaad omgekomen zijn. En dat is natuurlijk heel verdrietig. Toch kon mijn collega in Afghanistan ook iets hoopvols melden. Er is een mooie afscheidsceremonie geweest op het strand, er is een gedicht is gemaakt en ze zijn begraven op Texel." 

Het is juni 2026. Fetze Venema stuurt zijn grijze bus de veerboot af. Een kwartiertje later loopt hij het grindpad op van de begraafplaats in Den Burg. Het is twee jaar en acht maanden sinds hij in Zwaag aan zijn onderzoek begon. De rechercheur is opgelucht dat het voor zijn pensioen gelukt is om Ahmad Jan en Samiullah te identificeren. Bescheiden als hij is, ziet hij zichzelf als niet meer dan een schakel in een ketting van andere betrokkenen zonder wie het nooit gelukt was. "Zoals Maarten en Daniëlle, die de politie belden toen ze de vondst deden op het strand", zegt hij. "Journalisten zoals Simon en Maïa, die van verslag doen over de situatie van vermisten in Calais hun levenswerk hebben gemaakt. De medewerkers van het Rode Kruis die bereid waren om te helpen, zelfs in Afghanistan." 

Het kleine graf ligt midden op de begraafplaats. Er staat een houten lijst op met het gedicht van Lotte de Schouwer. "Als je mijn werk doet", besluit Venema, "kun je denken dat de wereld naar de klote is. Maar de mensen die in dit onderzoek een rol speelden, geven me hoop dat het anders kan. Dat we nog met genoeg mensen zijn die geven om een ander." Venema buigt naar zijn koffer, pakt zijn camera en drukt af. De foto's zijn voor de nabestaanden van Ahmad Jan en Samiullah. Fetze Venema's missie is volbracht. 

  •  

Piloot geeft 'mayday' tijdens landing op Schiphol, hulpdiensten grootschalig opgeroepen

13 November 2026 om 21:19

De hulpdiensten zijn vanavond grootschalig gealarmeerd voor een vliegtuig dat vanuit Liverpool naar Schiphol vloog. De piloot gaf de melding 'mayday' tijdens de landing. Het toestel is uiteindelijk veilig op de baan geland.

Rond 20.00 uur werden zowel de brandweer, ambulance en een traumahelikopter opgeroepen vanwege een noodsituatie op de Kaagbaan. Het gaat om een Airbus A320 van Easyjet vanuit Liverpool dat om 20.12 uur op Schiphol is geland.

De Luchtverkeersleiding Nederland laat weten dat de piloot de melding 'mayday' gaf. "In dat geval krijgt het toestel direct voorrang bij het landen", laat een woordvoerder weten. "Het vliegtuig is toen normaal geland en gecontroleerd door de brandweer."  

Easyjet liet later op de avond aan NH weten dat het ging om een technisch mankement en dat de melding een voorzorgsmaatregel was. 

  •  
❌