Door: Arjen Vos. Als er ergens in de buurt bouwactiviteiten waren, ging dat altijd gepaard met het verschijnen van ’bergen’. En waar de bergen verschenen daar klonterde binnen de kortste keren de jeugd samen. Gewapend met scheppen of ander gereedschap, kiepautootjes maar ook met cowboy-en indianenuitrusting waren we er niet weg te slaan. Totdat de kranen kwamen en de bouw startte, dan was het uit met de pret.

De eerste bergen in mijn herinnering waren die voor de bouw van het politiebureau op de hoek Dreef/Waterhoenstraat, de tweede bij het ‘Activiteitencentrum’ aan de Zwarteweg, het tegenwoordige OTT Mendel. ‘De bergen’ leenden zich voor talloze fantasiespellen waarbij we onze grenzen verlegden met het voeren van veldslagen, bouwen van schuilkelders en springen van grote hoogtes. Onze moeder stelde het vooral op prijs als we daarbij onze laarzen en overalls aandeden.

Ik moest daaraan denken toen ik recent enige keren langs het landje tussen Stommeerkade, Hoffscholteweg in aanleg en Spoorlijnpad wandelde. Op een zondag zwanger van lenteprikkels, waren kinderen hier druk in de weer. Op het verse asfalt werd er gerolschaatst en op ‘de bergen’ ernaast was een crossbaan gefabriceerd waarop fanatiek gefietst werd. Dit mini-mountainbikeparcours trok jonge veldrijders van heinde en verre. De enige andere plek in Aalsmeer waar ze dit konden doen was een strookje groen in de Bernhardstraat in Aalsmeer-Oost, zo vertelden ze, maar hier was het ‘veel vetter’.

Deze week kwam ik er opnieuw langs en bleken ook de bergen naast de crossbaan een bestemming te hebben gekregen. Twee knullen, Gijs en Thomas, bewaakten hier met scheppen en ander gereedschap de ingang van hun goudmijn. “Zitten jullie niet liever achter een scherm,” vroeg ik ze, waarna ze keken of ik soms gek geworden was. Dit was toch vele malen leuker, of ik dat niet kon begrijpen. “We zouden het echt heel jammer vinden als dit verdwijnt,” voegden ze eraan toe.

Ik dacht gelijk terug aan het gesprek dat ik vorige week had met huisarts Tilly Groot. Zij is een warm pleitbezorger voor het behouden van ruige buitenspeelgebieden. “De nieuwe speelvoorzieningen bij de Baccarastraat, de Waterlelie en het waterfront zijn heel mooi maar er moeten ook natuurlijke plaatsen en klimbossen zijn om te kunnen spelen. Een aantrekkelijke buitenruimte helpt om kinderen van het scherm te krijgen en weer verbinding te vinden met elkaar.”

Wat een geweldige kans daarvoor ligt hier onder aan de dijk. Blij met het zien van deze buiten spelende jeugd, kon ik me ook gelijk al zorgen maken over wat er mogelijk gebeuren gaat met dit stukje grond. Voordat ‘de bergen’ er kwamen was dit lange tijd een trapveldje waar vanwege de hobbels niet of nauwelijks gebruik van werd gemaakt. Dat de hobbels die er nu liggen, een grote aantrekkingskracht uitoefenen op kinderen laat hopelijk een belletje rinkelen bij de plannenmakers van de gemeente. Voor deze Gijs en Thomas en alle Gijsen en Thomassen die nog zullen volgen hoeft hier niet zoveel te veranderen. Dat doen ze zelf wel met hun eigen gereedschap.

Lees ook: ‘Benieuwd wat er (nog) speelt’

(Foto’s en film: Arjen Vos)

Arjen Vos hanteert sinds zijn middelbare schooltijd de camera, en later ook pen en toetsenbord. Mede-oprichter en thans hoofdredacteur van AalsmeerVandaag. Altijd geïnteresseerd in mensen. Chaotisch, jongensachtig, vader van vier kinderen en opa van twee kleinkinderen.

Het bericht Column: ‘De bergen’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Door: Arjen Vos. Ineens had ik een stapel bankbiljetten in mijn hand waar ik me even geen raad mee wist. Lang nadenken over een bestemming van die honderdjes hoefde niet want de winkel die ik van jongs af aan al door mijn ouders leerde kennen, oefende op mij een enorme aantrekkingskracht uit. Foto De Boer was net zo’n soort snoepwinkel als Jamin een paar pandjes verderop. De glimmende camera’s en objectieven achter glas, de accubak met goudvissen, de karakteristieke zwarte krukjes. Maar ook: de knappe winkelmeisjes. Want ik was vijftien en dan krijg je oog voor schoonheid.

Mijn zuur verdiende centen, bij elkaar geknipt tussen de ‘leylandii’-coniferen bij Tupla hadden hun bestemming gevonden. Jaap Spaander liet mij plaatsnemen op zo’n zwart krukje voorin de winkel en presenteerde trots de starterskit van de Petri GX1 met 50 mm standaardlens. Ik was gelijk verkocht.

Fotografie liet me vanaf toen niet meer los en ik ving alles in mijn lens wat los en vast zat. Van bloemencorso tot klassenfeesten, van straatbeeld tot voetbalwedstrijden. Vooral voetbal. Wat was ik daar bezeten van.

Magisch was het moment waarop na dagen wachten het mapje met ontwikkelde foto’s werd overhandigd. Aan de balie van De Boer bladerde ik vol verwachting door het resultaat. Mislukte maar wel afgedrukte foto’s mochten van Jaap in het ’ronde archief’. Die werden niet berekend. Altijd jammer als een gehoopte droomfoto niet meer was geworden dan een onderbelicht gruizig en korrelig velletje papier dat rechtstreeks de prullenbak in kon. Wel fijn dat het de totaalprijs drukte want foto’s afdrukken was een dure grap.

Mijn camera en ik waren onafscheidelijk. Hij ging overal mee naartoe: tijdens het rondbrengen van de ochtendkrant, naar school, bij een potje voetbal na schooltijd of bij vrienden. Mijn vader gooide voor mij een balletje op bij de Nieuwe Meerbode en jawel: ze konden nog wel een ‘jonge hond’ gebruiken om in het weekend lokale sportwedstrijden en evenementen vast te leggen.

Met mijn Petri, voorzien met een rolletje Kodak T-max 400 in mijn schoudertas, stapte ik zondag 2 februari 1986 dapper het complex van VV Aalsmeer aan de Dreef op om mijn eerste voetbalwedstrijd voor ‘de krant’ te fotograferen. Direct na het weekend mijn film ingeleverd in de Kanaalstraat waar Bas Kreeft zorgde voor het ontwikkelen en afdrukken. Ik kon niet wachten tot het donderdag was om het resultaat in de krant te kunnen zien. En ik kon nauwelijks geloven dat ik daar op 6 februari míjn foto zag: bij een verslag van de zaterdagvoetballers… En zonder naamsvermelding. Dat was dan weer jammer.

Die februarimaand in 1986 markeert het begin van mijn loopbaan in de lokale media. De maand waarin Evert van Benthem voor de tweede maal de Elfstedentocht won en we bij Ruud van het Kaar de quickstep dansten op Feargal Sharkeys A Good Heart. In die maand begon het voor mij.

Na de Nieuwe Meerbode volgde een freelance traject langs onder meer de Aalsmeerder Courant en ruim twintig jaar het Witte Weekblad, waarin ik in woord en beeld verslag mocht doen van alles wat er in ons dorp en de omgeving speelde. En vanaf 2014 AalsmeerVandaag. Wie snel rekent, ziet dat er vanaf februari 1986 precies veertig jaren zijn verstreken. Een mooi moment om even bij stil te staan.

Dat dit jubileum vrijwel samenvalt met een andere memorabele maar droeve gebeurtenis, wil ik niet ongenoemd laten. We gedenken ook grondlegger van AalsmeerVandaag, Han Carpay die op 3 februari tien jaar geleden plotseling overleed. Zo glijden de jaren voorbij. En ondertussen blijven we zolang als we kunnen, doorgaan met het schrijven van geschiedenis. In woord en beeld.

Arjen Vos hanteert sinds zijn middelbare schooltijd de camera, en later ook pen en toetsenbord. Mede-oprichter en thans hoofdredacteur van AalsmeerVandaag. Altijd geïnteresseerd in mensen. Chaotisch, jongensachtig, vader van vier kinderen en opa van twee kleinkinderen.

Het bericht Column: ‘Februari’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.