Door: Erik van Itterzon. In huis gaat het wel, maar eenmaal buiten ben ik zeer op mijn hoede. Schichtig, misschien is dat het wel. Want ze kunnen overal op je staan te wachten, de kandidaten van lokale politieke partijen. In weinig flatteuze jacks willen ze een praatje met je maken. In ruil voor een glimlach of zelfs een klein verrassinkje weten wat je vindt van Aalsmeer. En van Kudelstaart! Want laten we niet vergeten dat Kudelstaart er echt helemaal bijhoort.

Je zal in deze tijd maar een bedrijf hebben, waar je, nietsvermoedend, lekker aan het werk bent. Plots staat er een delegatie van een politieke partij op de stoep, die een rondleiding door je bedrijf wil en als we er toch zijn, een kopje koffie zou wel smaken. Dan nog even op de foto en met de boodschap dat men zeer onder de indruk is van de boten die je bouwt, de broden die je bakt of de start-up die je aan het start-uppen bent. En dan, op naar de volgende, als we Kudelstaart maar niet vergeten!

Weer veilig thuis zoek ik mijn heil bij de stemwijzer, Mijn Stem Aalsmeer. Jammer, is Kudelstaart  toch weer vergeten! De stemwijzer helpt me, een beetje. Van de zes partijen blijven er vier in de race voor mijn stem. Dat is deels te verklaren door mijn grijze muizigheid, maar zou kunnen meespelen dat de programma’s van de partijen niet zo heel veel verschillen? Was er nou maar een partij die een brug over de Westeinder wilde leggen, of van het Seringenpark een parkeerplaats wilde maken, nou dan wist ik het wel. Of, want laten we Kudelstaart niet uit het oog verliezen, een partij die voorstelt het openbaar onderwijs in Kudelstaart voor eeuwig de nek om te draaien, dát zou me helpen een standpunt te bepalen. Of wacht, dat is geloof ik geen goed voorbeeld, want het openbaar onderwijs in Kudelstaart ís de nek al omgedraaid.

Er is geen partij die voorstelt nog meer dozen in Aalsmeer te bouwen en toch komen er steeds meer dozen. Er is geen partij die voorstelt het fietsen in Aalsmeer te ontmoedigen door fietsroutes niet te onderhouden en toch worden fietsroutes niet onderhouden.

Allemaal de mond vol over goed onderwijs in Aalsmeer. “Minder reistijd, meer kansen dichtbij” lees ik, en ook dat er “veilige fiets- en looproutes naar alle scholen moeten komen, zodat kinderen zorgeloos en veilig kunnen deelnemen aan het verkeer”. Dat wordt nog een hele klus, veilige routes voor Kudelstaartse kinderen die straks openbaar onderwijs volgen in Aalsmeer-Dorp of in Oost.

Ook de woningen in de Spoorlaan duiken op in de campagne. Nieuwbouw, vierhoog, lelijk, het is een schande! Dat is het zeker. Maar het is ook een schande dat Eigen Haard al een jaar of twintig niet naar de huizen in de Spoorlaan heeft omgekeken en de toenmalige bewoners een jaar of vijf geleden heeft aangespoord nu snel te vertrekken, omdat de woningen gesloopt gingen worden.

Grote thema’s als zorg en arbeidsmigratie liggen misschien wel buiten het bereik van de gemeenteraad.  Ik lees: “Arbeidsmigranten: welkom, maar kleinschalig en fatsoenlijk, zonder massale complexen die wijken domineren”. Ik begrijp dat er vijfduizend arbeidsmigranten in Aalsmeer aan het werk zijn, ben zeer benieuwd naar de kleinschalige en fatsoenlijke voorstellen.

Dan de blik maar gericht op de eigen woonwijk, geneuzel wellicht in de ogen van sommigen.

Eind vorig jaar zijn er, in de zoveelste wanhopige poging de rotondes veilig te maken, drempels aangelegd. Goed voor de overlevingskansen van fietsers en voetgangers, maar kennelijk minder voor de veren van de auto, want in de Ophelialaan scheuren de auto’s nu over de fietsstrook om zo de drempel te vermijden. Meerdere mensen hebben dit gemeld en toch gebeurt er helemaal niets. Wachten op het volgende incident en vervolgens ach en wee roepen.

En waarom is er in Aalsmeer (en voor mijn part ook in Kudelstaart) altijd wel een wijk waar de straatverlichting het niet doet? FIXI vraagt je om niet binnen zes weken een nieuwe melding te doen als het nog niet verholpen is. Zes weken in het donker is kennelijk heel acceptabel.

Burgemeester Oude Kotte zegt “Stem je niet, zeur dan ook niet”.

Of ik het met hem eens ben en wat zeuren dan precies is, ik weet het niet.

Ik ga stemmen, neig sterk naar een blanco stem. Maar ik heb nog een dag of vijf.