Aalsmeer – Paniekerig zijn de futen in de weer met rietstengels en takken om hun jaarlijkse nest in de sluiskom te herbouwen. De afgelopen jaren werd het nest op een, in het water hangende, tak gefabriceerd. De half drijvende dode tak is afgelopen winter verdwenen zodat er nu geen basis meer is voor hun broedplek. Het zal even puzzelen worden voor deze beauty’s van vogels. Exact op de plek van de verdwenen boomstronk gooien zij nu hun basismateriaal. Maar, het drijft tot hun verbijstering steeds weg. Het is een zware dag voor het futenstelletje.

De waterhoentjes racen door de hele tuin op zoek naar een plaats waar zij kunnen nestelen, maar dit zal nog wel even duren, want deze twee hoentjes zijn ontzettend chaotisch en wonen hier al jaren op het dijkje. Zij zouden eigenlijk wel moeten weten dat ze altijd op de rietsudde aan de andere kant van de ark nestelen. De kraaien en kauwen in de tuin hebben gevechten en zijn volgens mij aan een groepsverkrachting bezig. De halsbandparkieten, op afstand hoog in de boom, zitten naar het schouwspel te kijken.

Veilig in het hart

Verderop, in de eikenboom, fladderen twee eksters van tak naar tak om vervolgens naar het voederhuisje met zonnepitten te duiken dat zij pas verlaten als alle zonnepitten verorberd zijn. Echtpaar waterkip heeft afstand genomen van deze drukte en zoekt verderop een veilig plekje om misschien te gaan nestelen. Een veldmuisje steekt zijn snuitje door een muizengang naar buiten. Koolmeesjes en vinken hangen vredig naast elkaar aan een krans met ongepelde pinda’s, twee koerduifjes pikken de zaadjes van de grond onder de voederbakjes. In het hederabos heb ik een oude, beschadigde, polyester mannentorso staan die inmiddels vergroeid is met de omgeving. Er zitten gaten en scheuren in. De dieprode- en gouden verf is bijna vergaan. In zijn borstpartij is een gat ontstaan waar een koolmeesje een kans zag. Het koolmeesjesstelletje is nu aan het nestelen bij het hart van deze meneer; een veiliger plekje is niet te vinden. Wat een genot om te zien hoe zij af en aan vliegen naar het hart van het beeld met prachtig zacht nestmateriaal.

Ruige takkenafscheiding

We hebben een grove takkenafscheiding gecreëerd naast mijn schildersatelier. Er groeit van alles in dit ruige takken-landschap. Brandnetels laten hun verse kronen zien en de hop begint weer uit te lopen. Vanaf de dag dat wij de takkenafscheiding gevlochten hebben is het een walhalla geworden voor mussen en ander kwetterend en tjilpend gevogelte. Er zullen deze weken her en der nestjes in het veilige, voor roofvogels niet toegankelijke, wereldje gemaakt worden. Op een grote basaltsteen, tussen het riet half onder de waterspiegel, zit moeder eend rustig te slapen; zij zal later op haar gemak een plekje zoeken naast de ark of in de wereld onder de bodem bedekkende hedera van onze tuin en daar een warm nest maken voor haar broedsel.

Ik zie ze niet vaak in de tuin maar ze zijn er wel, houtduiven en tortelduifjes. Boven in een, met hedera begroeide, meidoorn broeden zij al jaren in hun ‘privéboom’. De degelijke duivennesten, tussen de dicht begroeide groene hedera in de boom kun je niet zien. Maar ik heb het idee dat er voor deze stevig ingebouwde nesten jaarlijks weinig onderhoud nodig is door de duiven.

Roffelende specht

De reiger komt aanvliegen en landt tussen wal en water in het riet waardoor de vechtende, schreeuwende kauwen verschrikt wegvliegen; zes parkieten volgen hun vlucht. De rust van alleen nog fluitende vogeltjes is in de tuin teruggekeerd. Reiger staat als een standbeeld te turen in het water om de juiste vis te vangen en de koolmeesjes vliegen weer rustig de torso in en uit. Het geroffel van een rode specht hoog in de eik geeft mij rust. Ik mis in mijn druk ‘bevogelde’ tuin alleen nog het ijsvogeltje dat vorig jaar zijn nestje onder de steiger had. Zal het voor haar misschien een beetje te hectisch zijn in mijn tuin? Bob

Het bericht Column Bob: Lente paniek, hectiek en nestelen verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.

Door: Arjen Vos. Deze week mag u zich buigen over een opmerkelijk tafereeltje. In de verzameling foto’s die ons aller Jaap afgelopen woensdag maakte op Yuverta mbo deed dit plaatje onze wenkbrauwen fronzen. Ouderen van de Zonnebloem beleefden een middagje bloemschikken maar wat die EHBO-koffer daar mee te maken heeft? Wij roepen daarom uw hulp maar weer in.

Zoals u ons en de lezer wekelijks weet te verrassen en verblijden met uw spitsvondigheden en kwinkslagen, kijken we ook nu weer uit naar wat u ervan maakt. Als u net zo in vorm bent als bij de opgave van afgelopen week, zit het wel snor. De staredown in het Parochiehuis tussen stemmer en stemlokaalmedewerker (eervolle vermelding voor Richard Sluijs..) verzamelde maar liefst 24 geweldige suggesties. U maakte onze verkiezing tot een winnaar uiterst lastig maar we kozen deze stemmingsronde voor André Mosselman met: ‘U heeft per ongeluk uw stempas in de kliko gegooid..?’ Van harte gefeliciteerd André, de Broodjes van de Zaak komen binnenkort via digitale snelweg naar je toe.

Dan wensen we u deze week (waarin u een uurtje korter de tijd heeft om na te denken en in te sturen) weer veel inspiratie.

Het bericht Foto 592: verzin en win verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Door: Arjen Vos. Als er ergens in de buurt bouwactiviteiten waren, ging dat altijd gepaard met het verschijnen van ’bergen’. En waar de bergen verschenen daar klonterde binnen de kortste keren de jeugd samen. Gewapend met scheppen of ander gereedschap, kiepautootjes maar ook met cowboy-en indianenuitrusting waren we er niet weg te slaan. Totdat de kranen kwamen en de bouw startte, dan was het uit met de pret.

De eerste bergen in mijn herinnering waren die voor de bouw van het politiebureau op de hoek Dreef/Waterhoenstraat, de tweede bij het ‘Activiteitencentrum’ aan de Zwarteweg, het tegenwoordige OTT Mendel. ‘De bergen’ leenden zich voor talloze fantasiespellen waarbij we onze grenzen verlegden met het voeren van veldslagen, bouwen van schuilkelders en springen van grote hoogtes. Onze moeder stelde het vooral op prijs als we daarbij onze laarzen en overalls aandeden.

Ik moest daaraan denken toen ik recent enige keren langs het landje tussen Stommeerkade, Hoffscholteweg in aanleg en Spoorlijnpad wandelde. Op een zondag zwanger van lenteprikkels, waren kinderen hier druk in de weer. Op het verse asfalt werd er gerolschaatst en op ‘de bergen’ ernaast was een crossbaan gefabriceerd waarop fanatiek gefietst werd. Dit mini-mountainbikeparcours trok jonge veldrijders van heinde en verre. De enige andere plek in Aalsmeer waar ze dit konden doen was een strookje groen in de Bernhardstraat in Aalsmeer-Oost, zo vertelden ze, maar hier was het ‘veel vetter’.

Deze week kwam ik er opnieuw langs en bleken ook de bergen naast de crossbaan een bestemming te hebben gekregen. Twee knullen, Gijs en Thomas, bewaakten hier met scheppen en ander gereedschap de ingang van hun goudmijn. “Zitten jullie niet liever achter een scherm,” vroeg ik ze, waarna ze keken of ik soms gek geworden was. Dit was toch vele malen leuker, of ik dat niet kon begrijpen. “We zouden het echt heel jammer vinden als dit verdwijnt,” voegden ze eraan toe.

Ik dacht gelijk terug aan het gesprek dat ik vorige week had met huisarts Tilly Groot. Zij is een warm pleitbezorger voor het behouden van ruige buitenspeelgebieden. “De nieuwe speelvoorzieningen bij de Baccarastraat, de Waterlelie en het waterfront zijn heel mooi maar er moeten ook natuurlijke plaatsen en klimbossen zijn om te kunnen spelen. Een aantrekkelijke buitenruimte helpt om kinderen van het scherm te krijgen en weer verbinding te vinden met elkaar.”

Wat een geweldige kans daarvoor ligt hier onder aan de dijk. Blij met het zien van deze buiten spelende jeugd, kon ik me ook gelijk al zorgen maken over wat er mogelijk gebeuren gaat met dit stukje grond. Voordat ‘de bergen’ er kwamen was dit lange tijd een trapveldje waar vanwege de hobbels niet of nauwelijks gebruik van werd gemaakt. Dat de hobbels die er nu liggen, een grote aantrekkingskracht uitoefenen op kinderen laat hopelijk een belletje rinkelen bij de plannenmakers van de gemeente. Voor deze Gijs en Thomas en alle Gijsen en Thomassen die nog zullen volgen hoeft hier niet zoveel te veranderen. Dat doen ze zelf wel met hun eigen gereedschap.

Lees ook: ‘Benieuwd wat er (nog) speelt’

(Foto’s en film: Arjen Vos)

Arjen Vos hanteert sinds zijn middelbare schooltijd de camera, en later ook pen en toetsenbord. Mede-oprichter en thans hoofdredacteur van AalsmeerVandaag. Altijd geïnteresseerd in mensen. Chaotisch, jongensachtig, vader van vier kinderen en opa van twee kleinkinderen.

Het bericht Column: ‘De bergen’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.