Door Rein van der Zee

Aalsmeer – Merel Meijdam zingt in de Aalsmeerse band Snö. Ze staat voor de klas en ook daar speelt muziek een rol.

Wat doet muziek met jou, Merel?

“Zonder muziek zou het leven een vergissing zijn, dat is een quote van Nietzsche. Daar ben ik het wel mee eens. Voor mij zit muziek in alles, altijd staat bij mij thuis de muziek aan. Vroeger ook thuis. Voor de klas, in mijn werk speelt muziek ook een grote rol. De muziek staat altijd aan wanneer de kinderen binnenkomen.”

Wanneer begon je met muziek?

“Vroeger toen ik nog bij mijn ouders woonde. Mijn vader nam mij mee naar Bacchus waar een muziek uitvoering was, dat vond ik geweldig. Ik heb ooit auditie gedaan voor Kinderen voor Kinderen. Al jong was ik altijd bezig met muziek, ik had plakboeken met daarin fotos van bekende artiesten en verzamelde in een map alle songteksten uit de Hitkrant zodat ik alle liedjes mee kon zingen. Op mijn vijftiende zong ik in het Bindingkamp (van stichting De Binding Aalsmeer) en daar ontmoette ik een gitarist. We begonnen toen een bandje en later kwamen er meer muzikanten bij. We traden op onder de naam Superficial en schreven onze eigen nummers. Wij speelden rockmuziek. We traden op in de N201 en in P60 in Amstelveen.

We hebben zelfs in het voorprogramma gestaan van Racoon nadat we de popronde wonnen. Later viel onze band uit elkaar. In Leiden werkte ik jaren bij Velvet, een muziekwinkel. Daar heb ik heel veel nieuwe bands en artiesten leren kennen. Ik ben gek op de muziek van Chet Baker, dat is een van de weinige soorten muziek die ik elk moment van de dag kan horen. Die muziek geeft mij het gevoel van thuiskomen.”

Ben je ook nog beïnvloed door een bepaalde artiest?

“Vroeger werd ik door Jewel geïnspireerd. Haar fascinerende uitstraling en poëtische liedjes maakte haar tot een voorbeeld voor mij.”

Bespeel je ook een instrument en je zit tegenwoordig in een band?

“Ik zing in de band Snö. Samen met John van de Polder hadden wij een duo, we speelden tien jaar lang jazz/pop/easy listening en hebben veel leuke optredens gedaan. Ooit had ik gitaarles, met weinig succes.

Door Martijn werd ik een paar jaar geleden gevraagd een bandje te beginnen. Nu zijn we samen met Job en Ab de band Snö begonnen. De naam heeft eigenlijk geen betekenis.

Wij spelen nummers van o.a. Lake street Dive, Raye en Maggie Rose. We spelen wat meer onbekende liedjes. Elke twee weken repeteren we, en inmiddels hebben we een leuke setlist.”

Heb je een nog een mooi verhaal of bijzondere anekdote?

“Eind augustus vorig jaar overleed mijn vader. Ik zou op zijn verzoek het nummer Autumn Leaves van Eva Cassidy gaan zingen op zijn uitvaart. Helaas kon ik niemand vinden die mij op korte termijn kon begeleiden op gitaar. Gelukkig is er ooit een radio opname van gemaakt toen John en ik het nummer speelden bij Anna-Maria in haar uitzending. die opname hebben we toen alsnog kunnen afspelen tijdens het afscheid.”

Wat zijn de toekomstplannen?

“Met Snö willen we meer gaan optreden de komende tijd. Ook leeft de wens bij mij en John om als duo weer eens wat te doen, en misschien pak ik de ukelele weer op.“

Merel met de band Snö (eigen foto).

Het bericht Music in the Air (147): Merel Meijdam verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.

Door: Arjen Vos. Als ‘jongste bediende’ zag ze Jan Sparnaaij op zijn kinderfietsje voor de winkel langs racen. Deze week beleeft ze haar vijftigjarig jubileum als medewerkster van de vermaarde juwelierszaak. “Vooral andere mensen vinden het bijzonder, ik ga gewoon graag naar mijn werk,” aldus Joke Hoogervorst.

Het waren andere tijden toen Joke in het voorjaar van 1976 bij Sparnaaij Juweliers solliciteerde. Destijds was de winkel gevestigd op de hoek van de Weteringstraat en Marktstraat waar nu Pasta Vino zijn gasten verwent. “Als zestienjarige was ik net klaar met de nijverheidsschool, had al bijna vakantie en had wel interesse om in een parfumerie of juwelierswinkel te werken. Ik mocht op gesprek bij meneer Sparnaaij. Dat duurde ongeveer een half uurtje waarbij hij vroeg waar ik vandaan kwam en wat ik leuk vond.  De dinsdag erop mocht ik al beginnen. Het ging allemaal heel snel. Ik heb dus nooit van een schoolvakantie kunnen genieten.”

Jachtgeweren
Joke beschrijft een winkel die wat aanbod betreft nog een heel stuk uitgebreider was dan de juwelierszaak zoals die nu is. Niet alleen werden er sieraden, horloges, klokken en cassettes met couverts verkocht, Sparnaaij deed ook in brillen en verkocht zelfs jachtgeweren. Een geheel nieuwe wereld voor Joke. “Van meneer Sparnaaij moest ik eerst maar eens kijken of het wat voor me was maar het voelde gelijk alsof ik in een familie terechtkwam. Vooral goed kijken en luisteren en alles meemaken. Hoe sieraden en uurwerken in de werkplaats gemaakt en hersteld werden; ik stond overal met mijn neus bovenop. Geweren heb ik nooit verkocht. Wel de jachtpatronen die we hadden in zestientjes en achttientjes.”

Vijf maanden in de kelder
De winkel paste Joke als een warme jas en dat gevoel moet wederzijds geweest zijn. “Ik was als de winkeldochter die nooit meer weg wilde of die je nooit meer kwijtraakt.” Ze maakte in een halve eeuw heel wat veranderingen mee. De verhuizing naar de hoek van de Zijdstraat was ingrijpend en later de verbouwing toen de winkel vijf maanden lang gevestigd was in de kelder van het tegenovergelegen Modehuis Mantel. Voor Joke zelf was de grootste verandering de opkomst van de computer die het einde inleidde van het bonnetjestijdperk.

Geen dag hetzelfde
Dat Joke het zelf ‘wel leuk maar ook een normale zaak’ vindt om vijftig jaar vol te maken bij dezelfde werkgever, al is dat niet meer de eerste ‘meneer’ (Janus) Sparnaaij maar zoon Jan (van het fietsje), is al bijzonder op zich. Het moet immers maar blijven klikken met collega’s en het werk moet genoeg uitdagingen houden. “Nog steeds is geen dag hetzelfde,” zegt ze, “ik vind het heel fijn om mensen blij te maken. De ene keer is het een stelletje dat gaat trouwen, de andere keer een sieraad ter nagedachtenis aan een dierbare. Door de jaren heen heb ik zo verschillende generaties voorbij zien komen.” Daarover gesproken: inmiddels is ook zoon Joep in vaders en opa’s voetsporen getreden en dochter Floor met regelmaat op de winkelvloer te vinden. “Ik vind het heel mooi dat de zaak voortgezet wordt met Joep.”

Eerst langs Joke
Op sieraden ben je zuinig. Zo voelt het ook zoals Jan over zijn trouwe medewerker spreekt. Over de betekenis die Joke heeft voor het team van Sparnaaij zegt hij: “Joke heeft zoveel ervaring, ze kent niet alleen de klanten maar ook de producten. Daarbij leren we nog bijna wekelijks van haar. Als wij iets binnenkrijgen om te taxeren, laat ik het altijd het liefste eerst door Joke bekijken. Ze mag het zelf heel normaal vinden dat ze hier vijftig jaar werkt, wij vinden het buitengewoon bijzonder.”

Is een halve eeuw juwelierswerk een reden om met pensioen te gaan? “Ik heb het ook thuis best naar mijn zin maar zou het werk nog niet willen en kunnen missen.”

(Foto’s: Arjen Vos)

Het bericht Joke gouden kracht voor Sparnaaij Juweliers verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.