Aalsmeer – De Aalsmeerse drummer/bassist Ab Hansen heeft in vele bands gespeeld. In een gesprek met hem komen de ‘Oh, daar heb ik ook nog in gezeten’ momenten dan ook een aantal keren voorbij.
“Hoe ben jij de muziek ingerold, Ab?”
“Heel jong. In de kinderstoel blèrde ik al mee op ‘Hey Jude’ van The Beatles. Als kind zat ik overal op te trommelen. Mijn broer maakte van emmers waarin latex had gezeten een drumstel. Bij ons in de familie ging je ‘verplicht’ een jaar op orgelles en daarna mocht ik op drumles.”
Ben je beïnvloed door een bepaalde artiest?
“Vroeger luisterde ik naar de top 40 en via mijn broer ontdekte ik Joe Jackson, De Dijk en Crowded House. Toen ik in de jaren 90 uitging naar café Joppe hoorde ik ook weer van alles, doordat de toenmalige cafébaas Dorus elke week met nieuwe muziek kwam aanzetten.”
Welke instrumenten bespeel je zoal en van welke bands maak je deel uit?
“Ik speel drums en basgitaar. Met drummen ben ik begonnen in verschillende Aalsmeerse bandjes, zoals Hasty Marriage en Bumpy Ride. In 1993 ben ik ook basgitaar gaan spelen, onder andere in de band Rood. Daarna volgden de Als Je Maar Van De Straat Band, de projectband Macjigger (een Rolling Stones-project met onder anderen Tom Meijer) en de ELF=Graceband. Ook speelde ik in een akoestische bandje: ‘De ga van mijn gras band’. Later baste ik bij Wouter Kiers, Mr. Boogiewoogie, de Stirrs en de Remband. De laatste jaren zit ik ook weer achter het drumstel bij onder andere Snö en de projectband Snickers. Ik kijk ook met veel plezier terug naar de korte muziekprojecten, bijvoorbeeld bij de akoestische avonden in Bacchus.”
Heb je bijzondere dingen meegemaakt?
“Ik heb met Erik-Jan Overbeek een tour gedaan in de VS. Daar deden wij de Fats Domino Tribute Show. Dat was erg bijzonder! Met de Stirrrs met o.a. Joran van Liempt speelden wij in de Golfstaat Oman. En met de ELF=Graceband (dat was een Elvis Presley tribute band) stonden wij in het voorprogramma van de voormalige Elvis Presley begeleiders (TCB band) in Paradiso, dat was ook zeer indrukwekkend. “
Heb jij nog een bijzonder muziekmoment dat je altijd bijblijft?
“Mijn eerste grote concert dat ik zag: Lenny Gravitz in Ahoy.”
En, toekomstplannen?
“Geen grote plannen maar vooral muziek blijven maken met verschillende mensen.”
Ab Hansen in Mr Boogie woogie. Foto by Anous Take A Picture 2.
Door: Jan Dreschler. Aalsmeer telt vele ondernemers. En eigenlijk is Karel Leeuwe (22) ook een kleine ondernemer. Hij vond zijn eigen invalshoek: geld verdienen voor zijn hobby én iets goeds doen voor de wereld. Een gesprek met hem vindt plaats in Cafetaria De Jonge in de Zijdstraat, en daar is een goede reden voor.
Als je aan Karel vraagt iets over zichzelf te vertellen, dan zegt hij meteen: “Ik heb autisme en een licht verstandelijke beperking.” Maar een mens is natuurlijk meer dan zijn ziektebeeld. Het gaat over leven in onze samenleving, over dromen en het volgen van je idealen. En dat blijkt niet zo gemakkelijk als je ‘anders’ bent. Karel haalt blikjes en ander vuil op in de winkelcentra en zorgt ervoor dat er geen zwerfvuil meer te zien is. Het is begonnen bij de invoering van het statiegeld. Hij zag het als een manier om zijn zakgeld aan te vullen.
Complimenten
“Maar,” zegt hij, “ik wil ook iets doen aan de opwarming van de aarde.” En dus is Karel op jacht naar blikjes en flessen, maar ontfermt hij zich ook over sigarettenpeuken, papier enzovoort. Hij doet dat zowel in de Zijdstraat en omgeving als in de Ophelialaan.
“Als ik wakker word, dan ga ik op weg en soms ben ik tot het avondeten bezig. Ik kijk wat er op straat ligt en of er blikjes in de vuilnisbakken zijn beland. Ik zie vaak dat mensen dingen weggooien. Ook krijg ik wel complimenten. Mensen zeggen dan: ‘Goed bezig!’ en dan antwoord ik: ‘Dank je wel.’”
Hij vindt het wel gek dat mensen zomaar rommel neergooien terwijl “ik erbij sta en zie dat ze het doen. Ik wil graag de opwarming van de aarde stoppen, maar ik wil ook graag geld verdienen. Met het geld dat ik bijeenbreng, spaar ik voor de nieuwe GTA 6 (Grand Theft Auto, red.), een game die binnenkort verschijnt en die heel duur is. Ik verdien soms wel 30 euro per maand met dit werk.”
De opbrengst per dag is wisselend. Als het slecht weer is en de mensen minder buiten zijn, wordt er ook minder weggegooid. Maar bij mooi weer is er veel te vinden. “Op de lange termijn,” zegt Karel, “wil ik graag rijk worden en ik wil ook een nieuwe PlayStation aanschaffen.”
Het medaillon met uitleg.
Koord met medaillon
Karel heeft een zonnebloemkoord om zijn hals. Dat is een koord waarmee aangegeven wordt dat iemand een niet-zichtbare aandoening heeft. Ook hangt er een medaillon aan waarop staat: ‘Ik heb autisme’. “Ik heb dat van mijn moeder gekregen. Dan kunnen mensen, als ze dat zien, snappen waarom ik soms anders reageer dan andere mensen.”
“Ik vind het bijvoorbeeld moeilijk om mensen recht aan te kijken. Ik kan ook heel boos worden als mensen brutaal tegen me zijn. En ik kan ook heel verdrietig worden, maar dat houd ik meestal voor me.”
Nare situaties
Karel wordt nog wel eens gepest door jongelui. “Dan word ik bijvoorbeeld klemgereden door jongens op een fatbike en ze schelden me uit, of ze spuiten met waterpistolen die gevuld zijn met citroensap. Ik vraag me af of ze wel weten dat ik een probleem heb en of ze dat ook zouden doen als ze dat wel zouden weten. Het is een van de redenen waarom ik dit interview wel wil, om het uit te leggen.”
Er is nog iets ernstig is gebeurd. Daar wil Karel wel over vertellen, maar het mag niet in de krant, omdat de politie nog onderzoek doet. Het heeft hem erg aangegrepen.
Het geld ligt soms ook in de vuilnisbak voor het oprapen.
Zijn zusje Georgina (16) is inmiddels bij het gesprek komen zitten en zegt: “Het was zo zielig, hij was helemaal van de kaart.”
“Ik durfde daarna eigenlijk niet meer op pad te gaan. Ik was echt bang. Ik wilde pas terug naar het werk en naar de blikjes als het politieonderzoek klaar zou zijn.” Maar uiteindelijk is het er toch van gekomen. Het was toch niet mijn schuld wat er gebeurd is.”
Karel met Geoffrey de Jonge in de cafetaria.
Klik met De Jonge
Bij het vinden van hernieuwde moed om er weer op uit te trekken, speelde cafetaria De Jonge een grote rol. Er was een klik met de eigenaar. De cafetaria is voor Karel een veilige plek geworden waar hij altijd naartoe kan vluchten en een warm onthaal vindt. Vandaar ook dat het interview daar wordt gehouden, op een plek waar het opvalt dat er heel sociaal met klanten wordt omgegaan en waar zelfs een openbaar toilet aanwezig is. Zo is cafetaria De Jonge niet alleen een veilige plek voor Karel, maar ook van toegevoegde waarde voor het hele dorp.
Mede dankzij de cafetaria voelt Karel zich weer zelfstandiger. Hij heeft meer plezier in het leven. “Ik wil gewoon lekker opruimen. Het is verbazingwekkend dat je overal wel afval vindt, soms verborgen in de bosjes. Maar ik kom het allemaal op het spoor. Soms krijg ik complimenten van winkeliers, zelfs vandaag nog.”
Als hij niet op blikjes uit is, is Karel druk met zijn PlayStation. “Ik ben daar heel erg goed in en ik wil graag de beste worden!”
Respect
Georgina zegt: “Ik heb een hele lieve broer aan Karel. Hij is altijd bereid om te helpen. Als ik problemen heb op school met medeleerlingen, dan bel ik hem op en dan springt hij op de fiets en rijdt zo hard als hij kan naar me toe.”
Het gezin bestaat uit een vader en moeder en behalve Karel en Georgina zijn er nog een oudere broer en een jonger broertje. Het gezin woont in de Hornmeer. “Voor ons is Karel een gewone broer. Ik behandel hem niet anders dan anderen. Ik weet wel heel goed hoe ik dingen aan hem moet uitleggen.”
Het laatste woord is voor Karel zelf: “Ik kan zo moeilijk begrijpen dat mensen niet goed met elkaar omgaan. Ik zou willen dat er meer onderling respect is en ook dat omstanders die zien dat ik of iemand anders gepest wordt, er iets van zeggen of helpen.”
Log in
