Liefhebbers van bluesrock kwamen vrijdagavond goed aan hun trekken in Ouderkerk aan de Amstel bij het optreden van Paul Childers & The Makers. Paul is een blues/pop-artiest uit Nashville, Tennessee, en The Makers is zijn Nederlandse begeleidingsband.

Paul combineert aanstekelijke popmelodieën met degelijk gitaarwerk. In een gesprek met JammFM voorafgaand aan de show vertelde hij onder meer hoe een album van Stevie Ray Vaughan zijn liefde voor deze muziek heeft aangewakkerd. Naast blues hoor je in zijn muziek ook de poprock van jaren 90‑bands als Toad the Wet Sprocket en Gin Blossoms, met wie Paul in het verleden heeft gespeeld, zo vertelde hij op JammFM.
Wie op YouTube naar Paul Childers zoekt, vindt veel live‑registraties. Dat komt terug op zijn nieuwste album Everything’s Computer, waarop de rol van de computer in de maatschappij centraal staat. Muziek moet je beleven — en dat was zeker te voelen in het Gezellenhuis, waar zijn nummers live moeiteloos overeind blijven. Af en toe was er ruimte voor een muzikaal uitstapje, zoals een slow‑jazzy versie van Roxanne van Sting.

Het Gezellenhuis blijkt daarmee een mooie aanwinst voor Ouder-Amstel. Opgezet door Marcel en Erwin van Wieringen, de mannen achter het lokale Kek-bier, profileert het Gezellenhuis zich als de Huiskamer van Amstelland. Naast een fijne ambiance bewijst het optreden van Paul Childers dat de zaal ook over een uitstekende akoestiek beschikt, en daarmee een ideale locatie is voor (intieme) optredens voor circa 80 bezoekers.

Door Rein van der Zee

Kudelstaart – Mariëlle Buskermolen haalt kracht uit muziek. Op een gegeven moment werd het dansen en lesgeven haar echter te veel, maar gelukkig danst de Kudelstaartse weer.

Wat doet muziek met jou, Mariëlle?

“Als ik muziek hoor die mij pakt krijg ik de drang om daar iets mee te gaan doen. Ik wil dan op de muziek iets creëren en uitbeelden met danspassen (choreografie). Ik tel de muziek uit, het refrein, intermezzo; in mijn hoofd zie ik dan hoe het moet gebeuren, ik schrijf het uit, ontwerp de bewegingen, dan komt het vanzelf!”

Wanneer begon het allemaal?

“Vanaf toen ik jong was. Mijn ouders draaiden plaatjes, op de feestjes bij ons in de kas. Dat was altijd meezingen… Ik zat op twirlen bij Divertimento in Kudelstaart en vanaf mijn 15e tot mijn 30e was ik actief bij de Toneelvereniging Kudelstaart. Toen ik 17 was maakte ik voor het eerst een choreografie op muziek bij de toneelvereniging. Twee jaar later ging ik lesgeven bij Olympia in Aalsmeer en al vrij snel werden dat 300 leerlingen! Later kwamen er meer leerlingen bij omdat ik mijn eigen dansers aanspoorde om te gaan lesgeven, en zo groeide de vereniging met onze dans.”

Door welke muziek ben jij beïnvloed?

“Vooral door house-muziek, artiesten zoals Armin van Buuren, Tiësto, Afrojack, David Guetta, Hardwell, Martin Garrix. Maar ook door ABBA; we hebben een keer een act gemaakt voor de Dinnershow voor Omnia. Daarnaast Madonna en Zumba, ik ga graag naar festivals zoals Mystery Land, 909, Loveland. Live heb ik Micheal Jackson en Robbie Williams gezien.”

Heb je ook in dansgroepen gezeten?

“Ja: in Ten Voeten Uit, Ten Dance (van de Toneelvereniging ), Dance Force, Dance Vision, Dance Device, 4 Ever Dance. Mijn man bedacht deze namen trouwens. Ik heb veel in Nederland gedanst maar ook in het buitenland vanaf mijn 20e tot mijn 26e. Daarnaast heb ik wedstrijden georganiseerd, we noemden ze ‘Dance Battles’. Vanaf 2005 maakten we onze eigen theatershows, tijdens een optreden in 2014 deden een act op het nummer Sky and the Sand van Paul Kalkbrenner, we dansten met zand in onze handen en strooiden dat uit. Dat had ik bedacht.”

Wat doe je tegenwoordig?

“Op mijn 50e jaar kreeg ik problemen met mijn voeten, mijn lichaam protesteerde, het was klaar. Twee jaar later ben ik gestopt met lesgeven. Ik had toen echt zo’n moment van: Wat nu? Ga ik nooit meer dansen? Maar daar kwam salsa op mijn pad, en nu sinds twee jaar dans ik met mijn man Jan salsa bij Salsa Anna.”

Wat is voor jou een bijzonder muziekmoment?

“Op de begrafenis van mijn vader in 2011 heb ik gedanst op het nummer ‘Without you’ van David Guetta met mijn leerlingen. In 2013 heette de dansshow ‘Ik neem je mee’ en deze show heb ik opgedragen aan mijn vader, daarin heb ik gezongen op het nummer van Gers Pardoel. Dat is iets moois en blijft mij wel bij…”

Heb je toekomstplannen?

“Ik zou wel eens gitaar willen leren spelen.”

Foto: Een van de dansshows van Mariëlle, links vooraan op de foto.

Het bericht Music in the Air (161): Mariëlle Buskermolen verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.

Door: Jan Dreschler. Op een van die bloedhete junidagen met een hoge luchtvochtigheid vertelt Natalia Tikhonova (44) haar verhaal. Net als Nederlanders is ook zij niet gewend aan die hoge temperaturen. Ze groeide op in Sint-Petersburg, in het noorden van de toenmalige Sovjet-Unie, waar het klimaat vergelijkbaar is met dat van Nederland. Ze woont nu zeven jaar in Nederland met haar man en hun twaalfjarige zoon. In mei werd zij Nederlands staatsburger.

Natalia werd geboren in Belarus, oftewel Wit-Rusland. “Mijn vader was kapitein op een onderzeeër in de Sovjet-Unie en veel van huis. Daarom beviel mijn moeder bij haar ouders in Wit-Rusland en bleef daar de eerste tijd.”

Gouden medaille
Natalia noemt Sint-Petersburg de mooiste stad die ze kent. Het is een echte Europese stad. Tsaar Peter de Grote stichtte het na zijn verblijf in Nederland als een ‘Window to Europe’. “Het is ook de culturele hoofdstad van Rusland. Er is op cultureel gebied heel veel te doen waar we erg van houden.” Ze had het voorrecht om naar een speciale school te gaan, waar ze onder andere uitstekend Engels leerde. Ze sloot de opleiding af met een gouden medaille, iets wat in Rusland staat voor een goede prestatie. “Dat kwam niet zozeer omdat ik zo briljant ben maar vooral heel ijverig.”

Slimme manieren
Na de middelbare school ging Natalia naar de universiteit van Sint-Petersburg, waar ze economie en finance studeerde. Natalia studeerde af in internationale marketing en promoveerde later. Vervolgens werkte ze drie jaar voor een Zweeds bedrijf en was daarna enkele jaren werkzaam in Hamburg. Daarna ging ze terug naar Rusland, waar ze in dienst kwam van Yusen Logistics. Dit Japanse bedrijf heeft het hoofdkantoor in Nederland en zij en haar man werden in 2019 uitgenodigd om op het hoofdkantoor te gaan werken. Haar huidige functie is Head of Commercial and Product Development. Het bedrijf verzorgt het vervoer van allerlei producten per vliegtuig, schip en spoor over de hele wereld. Haar afdeling moet vooral steeds slimmere manieren bedenken om dat te doen. “We moeten het beter doen dan de concurrentie.”

Werken voor een Japans bedrijf heeft zo zijn eigen uitdagingen. Die liggen vooral op het gebied van communicatie. “Gelukkig hebben we een cultuurtraining gehad over hoe men in Japan met elkaar omgaat en ik heb er veel over gelezen.”

Enkele reis duizend euro
Mensen vragen regelmatig hoe het in deze ingewikkelde tijd gaat met haar ouders en met het reizen naar Rusland. “Dat is tegenwoordig best een probleem. We proberen mijn ouders twee keer per jaar te bezoeken. Maar sinds de oorlog zijn de meeste grenzen dicht en is er een boycot. Normaal is er een directe vlucht van twee uur, maar nu moeten we een omweg maken via Turkije en kost een enkeltje zo’n duizend euro. Met drie personen op familiebezoek ben je al gauw zesduizend euro kwijt. Bovendien kan ik mijn creditcard niet gebruiken en bellen is ook moeilijk. Mijn  moeder kwam nog wel eens naar Nederland, maar is nu in de zeventig en zo’n lange reis is eigenlijk niet meer te doen.” Haar vader mag, hoewel gepensioneerd, het land niet in vanwege zijn achtergrond bij de marine.

Workaholics
Natalia is erg gecharmeerd van Nederland. “We vinden de mentaliteit van de mensen fijn en iedereen is heel behulpzaam. Nederlanders zijn ‘easy going’. Als het mooi weer is, nemen ze een dagje vrij en jongeren nemen soms een tussenjaar. Russen zijn workaholics en hebben het gevoel dat ze voor hun dertigste al carrière gemaakt moeten hebben. Er is hier ook veel natuur. We vinden de kanalen prachtig en houden van al het groen. In Rusland wonen mensen vaker in grote flats omdat huizen onbetaalbaar zijn. Als je in contact wilt komen met de natuur, moet je de stad uit.”

Vliegtuiggeluid is minpunt
Ook over Aalsmeer is Natalia lovend. “Aan de ene kant is het een dorp, maar de infrastructuur is heel goed. Er zijn oude huizen, maar ook nieuwe wijken en je hebt veel privacy. Het is internationaal georiënteerd, open naar buitenlanders en de mensen zijn behulpzaam. Je kunt heerlijk fietsen, we gaan veel naar het strand en de Westeinderplassen zijn echt het juweel van Aalsmeer. Soms huren we een boot om het water op te gaan. Het enige minpunt is eigenlijk het vliegtuiggeluid.”

Dat zij Nederlands zijn geworden heeft te maken met het feit dat ze hier lang willen blijven. “Natuurlijk blijven we in ons hart Russisch, maar voor onze zoon is dat al minder. We willen in elk geval blijven tot hij zijn opleiding heeft voltooid en zien daarna wel verder.”

Integreren niet zo eenvoudig
Ze willen ook meer integreren in de Nederlandse samenleving. “Dat is nog niet zo eenvoudig, want we zitten wel een beetje in een internationale bubbel. Dat iedereen hier zo goed Engels spreekt is aan de ene kant een zegen, maar ook een nadeel. Toen we in Duitsland woonden, waar men veel minder Engels spreekt, pikten we het Duits sneller op.”

‘Niet van suiker’
Als het gaat om verschillen tussen Rusland en Nederland, noemt ze onder meer de houding ten opzichte van regen. „Als het in Sint-Petersburg regent, gaan mensen vaak met een sacherijnig gezicht op pad. Nederlanders zijn daarin veel gelatener. ‘Het is wat het is’ is een standaarduitdrukking en ik heb hier geleerd is: ‘Je bent niet van suiker gemaakt.’”

Ook verjaardagen verlopen anders. In Nederland zitten mensen vaak in een kring en krijgen ze afgepast wat lekkers, terwijl in Rusland de tafel zo vol staat dat het er bijna afvalt. “En als er dan niets overblijft, ben je een slechte gastvrouw geweest.”

‘Ik doe zelfs aan tikkies’
“Het mooie van een internationale carrière is dat je anders gaat denken over de wereld. In alle gebieden waar wij gewoond hebben, absorberen we hoe mensen leven. Ook op mijn werk zijn we met veertien verschillende nationaliteiten. Ik vind dat heel verrijkend. Dus in Nederland pikken we ook weer nieuwe dingen op. We maken bijvoorbeeld een avondwandeling en ik ben actief in de tuin. Ik doe zelfs aan Tikkies en dat is in Rusland ondenkbaar, want als je iemand mee uitneemt, dan betaal je alles.”

(Foto’s: Jaap Maars)

Het bericht Nieuwe Nederlanders: ‘Westeinder is het juweel van Aalsmeer’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.