In de omgeving van de Reigerstraat in Vinkeveen heeft zich zondagochtend een leidingbreuk voorgedaan. Hierdoor kunnen inwoners van Vinkeveen tijdelijk hinder ondervinden van de watervoorziening.
Monteurs zijn inmiddels gestart met herstelwerkzaamheden en proberen de storing zo snel mogelijk te verhelpen. Naar verwachting duren de werkzaamheden tot zondagmiddag 13:00 uur.
Door de leidingbreuk hebben tientallen huishoudens geen water. Andere kunnen te maken krijgen met lagere waterdruk of tijdelijk bruin water uit de kraan. Bewoners wordt geadviseerd het water kort te laten lopen totdat het weer helder is.
Aalsmeer – Voor de Aalsmeerse Luna Stuiver komt de liefde voor muziek goed van pas voor haar studie muziekwetenschap.
Hoe belangrijk is muziek voor jou, Luna?
“Erg belangrijk. Het komt juist van pas voor mijn studie muziekwetenschap. Ik herken mijzelf in de muziek van de bekende componisten. Via de muziek communiceer ik met hen, het is als het ware reizen door de tijd.”
Wanneer werd jij je bewust van muziek?
“Ik kom uit een muzikaal gezin, mijn vader speelt gitaar en trompet, mijn moeder piano. Er was dus altijd al muziek in huis.”
Ben je beïnvloed door iemand?
“Door de componisten van na de Tweede Wereldoorlog (postmodernisten, minimalisten, … ), Gustav Mahler, Herman van Veen, en ik ben een fan van Queen. Ik hou van veel soorten muziek.”
Welke instrumenten bespeel je?
“Piano – ik kreeg les van Wilma Broere -, gitaar, ukelele en ik zing en componeer. Ik gebruik verschillende instrumenten uit allerlei landen voor het schrijven van mijn liedjes. Ze zijn zowel in het Nederlands als in het Engels. Mijn muziek kun je denk ik rekenen tot de Songwriter stijl. Op Spotify heb ik een paar nummers: Veld vol zwanen en Queen.”
Je studeert muziekwetenschap, kun je daar iets over vertellen?
“Ik studeer muziekwetenschap in Amsterdam aan de UVA (Universiteit van Amsterdam). Om precies te zijn historische muziekwetenschap, dus niet in de praktische zin, maar puur bladmuziek en bronnen bestuderen. Zo had ik het vak ‘componisten van de 20 en 21ste eeuw’, en zo kwam ik bij de componist Jacob ter Veldhuis over wiens werk (Jezus is coming, uit 2003) ik mijn scriptie heb geschreven.”
Heb je bijzondere anekdotes?
“Ik heb een keer in mijn eentje gezongen op het podium in de Schouwburg van Amstelveen. Daar speelde ik een zelfgeschreven liedje, Oh Boy genaamd. Mijn muziekleraar op de middelbare school, Cees Rot, een broer van de bekende zanger Jan Rot, hoorde dat liedje van mij en vond dat ik dit moest spelen in de schouwburg.
Met Wilma Broere deden we met alle leerlingen af en toe piano-uitvoeringen in bijvoorbeeld bejaardentehuizen, en in de doopsgezinde kerk in Aalsmeer.”
Hoe ziet de toekomst eruit?
“Ik wil graag meer muziek componeren. Ik hoop dat ik ook ooit ook wat klassieke muziek zal maken, naast Songwriter liedjes. Samen met een vriend heb ik een weddenschap afgesloten wie van ons over vier jaar het meest bekend zal zijn met muziek, haha!”
Heb je nog een favoriet muziekfragment dat jou is bijgebleven?
“Symfonie 3 en 6 van Mahler en de compositie 4’33 van John Cage.”
Door: Jan Dreschler. Ze werd geboren in Seoul, Zuid-Korea, groeide op in Philadelphia en werkte voor de Amerikaanse overheid. Een weekendtrip naar Nederland gooide haar leven om. “Drie dagen Amsterdam hebben mijn leven veranderd en daar is maar één reden voor: Jelle Buisma.”
Jin Yi (47) werd vorige week Nederlands staatsburger tijdens een feestelijke bijeenkomst op het gemeentehuis. “Ik vond het een mooie bijeenkomst, het deed me ook wel iets. Zo is het toch meer dan een papieren gebeuren.” Onder de belangstellenden was haar man Jelle Buisma, in Aalsmeer geen onbekende vanwege zijn (PRO)raadslidmaatschap.
Traangas
Jin werd in 1978 geboren in Zuid-Korea en woonde grotendeels bij haar grootouders, omdat haar vader en moeder gescheiden waren. Ze woonde in het centrum van Seoul en maakte daar als kind de Gwangju-volksopstand van 1980 mee. “Ik kan me daar niet veel van herinneren, maar wel de penetrante lucht van traangas die er hing, waardoor je tranen in je ogen kreeg. Ik heb toen wel meegekregen hoe kwetsbaar een democratie kan zijn.”
In 1985, toen Jin zeven jaar was, besloot haar moeder om met de kinderen naar de Verenigde Staten te vertrekken. Ze hadden een zogenaamde green card en konden daar terecht. “Mijn moeder wilde voor mijn broertje en mij graag een goede opleiding en in die tijd was Zuid-Korea nog niet zo stabiel als het tegenwoordig is. Nu is Zuid-Korea een welvarend en democratisch land.”
Niet blij met Trump
Ze woonden korte tijd in Los Angeles, vervolgens in Detroit en vanaf 1988 in Philadelphia. “Philadelphia is een rustige stad. Er is veel diversiteit. Er wonen ook veel mensen uit Zuid-Korea.” Ze kwam terecht in de derde klas, leerde in een jaar Engels en ging vervolgens naar de middelbare school. Daarna volgde ze een universitaire studie civiele- en milieutechniek, waarna ze promoveerde aan de Universiteit van Delaware. Daarna werkte ze onder meer voor het Philadelphia Water Department en voor de Amerikaanse Environmental Protection Agency, dat wil zeggen voor de Amerikaanse overheid. Ze maakte de overgang mee van Obama naar de eerste termijn van Trump en merkte de koerswijziging op milieugebied die dat met zich bracht. Ze was daar niet blij mee. “Dat was mede een reden om open te staan voor een nieuw leven in Nederland.”
Maximaal zeven kilometer
Maar de voornaamste reden was natuurlijk Jelle. Beiden zaten zeven jaar geleden op dezelfde dating app. Alleen had Jelle zijn parameters ingesteld op maximaal zeven kilometer. Voor dates verder weg had hij geen interesse. Leimuiden was eigenlijk al te ver. Jin zag haar veertigste verjaardag naderen en bedacht: “Ik geef mezelf een cadeau” en besloot een weekendje weg te gaan. Een ticket naar Amsterdam was wel sympathiek geprijsd en dat werd dan ook de min of meer toevallige bestemming. “Die drie dagen in Amsterdam veranderden mijn leven!”
Jin met Jelle
Hollandse Nieuwe
Bij aankomst was Jin hopeloos verdwaald op Schiphol en haalde Amsterdam, Almere en Amstelveen door elkaar. Maar ze bevond zich toen wel net binnen de parameters van Jelle, die haar appte. Hij vertelde haar hoe ze op haar bestemming moest komen en wat er te doen was in Amsterdam. Op grond van die adviezen maakte ze onder andere een rondvaart en probeerde zelfs de Hollandse Nieuwe, die haar wonderwel goed smaakte.
Toen appte hij: “Kom naar Kudelstaart, dan gaan we iets gezamenlijks doen.” “Maar ik zei: nee, dank je. Een date met zo’n onbekende man, dat was me toch te ingewikkeld. Dus na drie dagen vloog ik weer terug naar Philadelphia.”
‘Het kan ook tegenvallen’
Maar het contact bleef en na een maand van onderling appverkeer zei Jelle dat hij wel naar Philadelphia kon vliegen om kennis te maken. “Mijn gedachte was: nee, niet doen! Want dat kan immers ook vreselijk tegenvallen en dan zit ik met hem opgescheept. Dus mijn tegenvoorstel was dat ik naar Kudelstaart zou komen. Ik dacht bij mezelf: dan kan ik altijd nog vluchten.”
Na een maand ontmoetten ze elkaar dus voor de eerste keer en de rest is eigenlijk geschiedenis. Daarna was er maandelijks contact. Of Jin vloog naar Nederland of Jelle naar de VS. “Op den duur besloten we dat het toch een stuk praktischer was om te trouwen dan steeds maar op en neer te reizen. Dat we gingen wonen in de nabijheid van Jelle’s ouders lag voor de hand, aangezien mijn beide ouders jong waren overleden.”
Baanloos
Nederland is volgens Jin een aantrekkelijk land omdat er veel research op het gebied van milieu wordt gedaan. “Ik kon een vierjarig contract krijgen bij de Technische Universiteit van Delft, waar ik me vooral met broeikasgassen en stikstof bezighield. Na vier jaar liep het contract af en kon ik nog twee jaar mijn werk voortzetten bij een aan de TU gelieerde organisatie. Mijn research is inmiddels afgerond en is onlangs gepubliceerd in het International Journal of Waste Management. Op dit moment ben ik dus baanloos en op zoek naar iets anders.”
Met burgemeester Oude Kotte en Jelle na de ceremonie in het raadhuis (Foto: Arjen Vos)
Ver weg van alle gekte
Ook in de privésfeer vindt zij Nederland geweldig. “De ontvangst door de familie Buisma was hartverwarmend. De familie is heel zorgzaam voor me. Het wonen in Aalsmeer en Kudelstaart vind ik fijn. Het is er rustig en ik hou enorm van water. Er is mooie natuur en het is toch dicht genoeg bij de stad om van de goede kanten te genieten. Tegelijk ook ver genoeg weg van alle gekte in een stad. Wat me wel opviel, is dat iedereen hier zo groot is. Het aanrecht is hoog en de stoelen zijn hoog en als ik met mijn 1,58 meter in de trein reis, voel ik me net een klein kind.”
Snel wat aan de taal doen
Over de ceremonie waarbij ze de ‘verklaring van verbondenheid’ aflegde, zegt ze: “De ceremonie op het gemeentehuis heeft me toch wel wat gedaan. Ik voel me nu toch een klein beetje meer Nederlander en in zekere zin baal ik van het feit dat ik het Nederlands tot nu toe niet serieus genoeg heb opgepakt. Nu ik tussen banen ben, zie ik ook bij sollicitaties dat het essentieel is dat ik de taal goed spreek. Dus daar ga ik snel wat aan doen.”
Log in
