Ouder-Amstel – Pim Giel, bekend van zijn documentaire over de Ronde Hoep, komt met een nieuw lokaal initiatief: Polderbruis. Het gaat om een alcoholvrije bubbel, gemaakt met planten en kruiden uit de polder. Het idee ontstond tijdens het filmen van de documentaire, toen Giel enthousiast raakte over de vele bijzondere planten die in het gebied groeien.

Luister het gesprek hier terug:

Voor Polderbruis zijn maar liefst 19 ingrediënten gebruikt, waaronder veldzuring, dovenetel, moerasmunt en moeraspirea. Volgens Giel zorgt de combinatie voor een frisse, droge smaak met een mooie balans tussen bitter, zoet en zuur. De drank wordt gebotteld als een champagne en de eerste 1.060 flessen zijn inmiddels gereserveerd. Er zijn nog ongeveer 350 flessen beschikbaar.

De opbrengst van Polderbruis gaat naar verschillende natuurprojecten rond de Ronde Hoep. Zo wil Giel geld inzamelen voor het aanplanten van inheemse plantensoorten langs de oevers. Daarnaast komen er vogelinformatieborden voor recreanten en wordt samen met de Vlinderstichting gewerkt aan een project om meer vlinders en insecten aan te trekken op boerenerven en in het natuurreservaat.

De officiële start van het project is op 22 augustus in het Gezellenhuis. Daar kunnen bestellingen worden opgehaald en zijn, zolang de voorraad strekt, ook nog flessen te koop. Een fles Polderbruis kost €14,50.

Wie meer wil weten of een fles wil bestellen, kan terecht op polderbruis.

Auteur: Barbara Huigen
Foto: Pim Giel

 

Ouder-Amstel – Aan de Waver staat een bijzonder stukje historie van Ouder-Amstel: gemaal De Rondehoep. Het monument heeft jarenlang de polder drooggehouden en is nog altijd een belangrijke plek om te leren hoe Nederland met water omgaat. Hergen Epema, docent aardrijkskunde en vrijwilliger en bestuurslid van de Stichting Gemaal De Rondehoep, vertelde erover in de uitzending. Luister hier terug.

Epema woont sinds 2020 in Ouderkerk aan de Amstel en kwam tijdens een fietstocht bij het gemaal terecht. De combinatie van zijn interesse in het monument en zijn werk als docent aardrijkskunde maakte hem enthousiast om vrijwilliger te worden. Het gemaal sluit bovendien direct aan bij het eindexamenonderwerp ‘Leefomgeving’. Met leerlingen bezoekt hij daarom regelmatig het gemaal. Volgens Epema blijft de werking van het watersysteem veel beter hangen wanneer leerlingen het zelf kunnen zien.

Zonder gemalen staat Nederland onder water

De Rondehoep wordt drooggehouden door het gemaal. Naast het oude gemaal uit 1913 staat inmiddels een modern, volledig automatisch gemaal. Dat nieuwe gemaal schakelt in wanneer een bepaald waterpeil wordt bereikt en kan het water zowel uit de polder pompen als, wanneer dat nodig is, water vanuit de boezem de polder in laten. Daarmee speelt het gemaal een belangrijke rol bij zowel wateroverlast als droogte.

Het verschil tussen beide gemalen is groot. Het moderne gemaal werkt op elektriciteit en volledig automatisch, terwijl het historische gemaal uit 1913 op diesel draait. Juist die combinatie maakt de locatie volgens Epema bijzonder.

Renovatie van het oude gemaal

Op dit moment wordt het historische gemaal gerenoveerd. De aanleiding was onder meer slijtage aan de lagers. Tijdens de werkzaamheden kwamen verschillende andere onderdelen naar voren die moesten worden aangepakt. De vrijwilligers zijn daarom opnieuw bezig met het opbouwen van een goed draaiboek en het technisch in orde maken van het gemaal. Ook het drukvat van het dieselgemaal wordt momenteel aangepakt.

De vrijwilligers hopen het historische gemaal op tijd klaar te hebben voor de Open Monumentendagen op 12 en 13 september. Tegelijkertijd benadrukt Epema dat het onderhoud vooral zorgvuldig moet gebeuren en dat er geen onverantwoorde druk achter wordt gezet.

Open Monumentendag

Tijdens de Open Monumentendagen kunnen bezoekers het gemaal van dichtbij bekijken. Als alles volgens planning verloopt, draait het oude gemaal en zijn er vrijwilligers aanwezig die uitleg geven over de techniek én over de geschiedenis van het monument. Ook het dieselgemaal zelf heeft een interessant regionaal verhaal: de installatie werd in Amsterdam gemaakt bij Werkspoor.

Daarnaast worden vanuit Ouderkerk aan de Amstel bootexcursies georganiseerd richting het gemaal. Er zijn twee tochten gepland, om 10.00 uur en 13.30 uur, waarbij per boot plaats is voor negen personen. Het gemaal is daarnaast ook gewoon per fiets of auto bereikbaar.

Historie doorgeven aan volgende generaties

De Stichting Gemaal De Rondehoep zet zich niet alleen in voor het technisch behouden van het gemaal. Ook het machinistenhuisje dat bij het monument hoort wordt in ere gehouden. Voor Epema is vooral het vertellen van het verhaal belangrijk: mensen moeten blijven begrijpen waarom het gemaal er staat en welke rol het speelt in het landschap.

De stichting werkt met ongeveer vijftien vrijwilligers, waaronder zowel mensen met technische kennis als vrijwilligers die bezoekers het verhaal achter het gemaal vertellen. Iedere tweede zaterdag van de maand is het gemaal geopend voor bezoekers.

Voor Epema is een Open Monumentendag geslaagd wanneer bezoekers vertrekken met nieuwe kennis over een plek waar ze misschien al jarenlang langs fietsen. “Ik fiets er altijd langs en ik weet niet wat het is”, hoort hij regelmatig terug. Juist dat bewustzijn wil hij vergroten, ook bij scholen.

Het gemaal De Rondehoep ligt aan de Rondehoep, iets voorbij de Voetangel. Wie het monument alvast wil bezoeken, kan daar iedere tweede zaterdag van de maand terecht.

Auteur: Richard Koning
Foto: Jammfm

Door: Mariëlle Wegman. Voor de rubriek ‘Hoe gaat het nu met..?’ is dit stukje te kort, maar we willen onze lezers in elk geval de foto’s niet onthouden. Want wie goed kijkt ziet in de zijspan het vertrouwde gezicht van Leni Paul.

Jaren lang schreef zij (onder andere) voor AalsmeerVandaag, voordat daar in januari 2024 abrupt een streep doorheen werd gezet toen ze getroffen werd door een hersenbloeding. Na een revalidatieperiode in Maria-Oord in Vinkeveen keerde zij weer terug naar Aalsmeer.

Dappere deelnemers
Stichting 2wheels4wings organiseert motorevenementen voor mensen met een beperking, ziekte of in een moeilijke periode in hun leven. Zaterdag acht augustus deden zij Aalsmeer aan, en was ‘onze’ Leni een van de dappere deelnemers.

Het bericht Leni Paul op rolletjes verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Een wielrenner is zondagochtend 16 augustus zwaar gewond geraakt bij een aanrijding op de Westkanaaldijk bij Loenersloot.  Vanwege de ernst van de situatie werd een traumahelikopter ingezet. De traumaheli is ter plaatse geland om medische assistentie te verlenen. De politie doet onderzoek naar de toedracht van het ongeval. De Westkanaaldijk is vanwege het incident afgesloten voor het verkeer.

Door: Arjen Vos. Een van de eilandbezitters die begin mei werden verrast met een brief van de gemeente waarin hij gesommeerd wordt alle opstal van zijn eiland te verwijderen, is de 58-jarige ondernemer in ruste Jorrit Kortenhoef. Hij gunt AalsmeerVandaag een kijkje op zijn eiland dat hij in coronatijd kocht en in zes jaar tijd veranderde tot een waar droomoord.

Door de dichte begroeiing heb je als passant op de plas vaak geen idee wat er allemaal achter schuilgaat. Het eiland van Kortenhoef, die opgroeide in De Kwakel en in zijn werkzame leven een succesvol decorbouw bedrijf runde, is daar een voorbeeld van. Als het kleine motorbootje aanmeert in een achterafsloot, is het alsof we in de jungle van Suriname zijn aanbeland.

Aandacht van handhaving
Duizend tinten groen, bloemenpracht, gezang van vogels, gekwaak van kikkers en het ruisen van de wind door de bladeren; hoe idyllisch wil je het hebben? Opvallend onopvallend is de ark die in het eiland ‘gestoken’ is. Maar schijn bedriegt want volgens Jorrit is het een boot met eigen aandrijving die zelfstandig kan varen. Vermomd als ark, dat wel. En dat trok de aandacht van handhaving want woonboten zijn op de eilandjes niet toegestaan. Boten wel. Die mogen hier van 1 april tot 15 oktober liggen.

Jorrit trof zes jaar geleden een grote wildernis aan bij een te koop staand eiland. “In de eerste coronagolf. Je kon hier niet eens lopen. Er was 25 jaar niets aan gedaan. Cees Otto die het als bemiddelaar verkocht vroeg: weet je het wel zeker? Er waren geen eens steigers.” Maar in de 2500 meter oerwoud zag Jorrit een toekomstig Walhalla dat hij de afgelopen jaren daadwerkelijk tot zijn paradijs maakte waar ijsvogels broeden, steenmarters een nest hebben en waar hijzelf in het seizoen met zijn echtgenote verblijft.

Gaat op in de natuur
Over zijn ‘woonark’ zegt hij: “Ik had hiervoor een recreatieark bij jachthaven Dragt. Maar het leek me prachtig om echt ín een eiland te liggen. Niet met zo’n opvallend wit jacht. Omdat ik best lang ben heb ik zelf een boot ontworpen die helemaal zelfvoorzienend is inclusief filter om poelwater te filteren en een motor. Het is een zogenaamde ‘houseboat’ waar er wel meer van zijn. Al lijkt hij op een ark, het is een boot. Donker met veel glas, hij gaat helemaal op in de natuur. Na het seizoen vaar ik ermee terug naar de jachthaven waar hij de wintermaanden ligt.”

Kraamkamers voor vissen
De gemeente heeft Jorrit gesommeerd zijn vaartuig en zijn bouwwerken op het eiland binnen zes weken te verwijderen. Dat niet alleen; de boot mag ook niet meer binnen de gemeentegrenzen verblijven omdat het als recreatieark wordt gezien zonder (plaatsgebonden) ligvergunning. Jorrit wil dit aanvechten. Op het eiland heeft hij door de jaren heen acht bouwwerken neergezet, variërend van pergola tot kas voor zijn groente en van boomhut tot boothuis. Een vlonderpad is een kronkelende verbinding tussen de verschillende items. Hij heeft poeltjes gegraven die tot kraamkamers voor vissen zijn geworden en waar kikkers en salamanders in huizen. Ook dat was tegen de regels. Die moeten weer dicht.

Ziel en zaligheid
Hoewel hij baalt van de rechtlijnigheid van de gemeente vindt hij het veel erger voor de mensen om hem heen. “Er zitten hier mensen al een halve eeuw met hun eiland waar ze hun ziel en zaligheid in hebben gestopt. Ooit begonnen met een hutje, dat vervangen moest worden, iets groter werd, later kwam er een stukje aan en zo breidde het langzaam uit. Dat is wat er gebeurt als er 25 jaar niet gehandhaafd wordt. Ik kom er wel overheen maar ik ken mensen die echt diepbedroefd en radeloos zijn. Het is hun levenswerk geworden.”

Alleen een kist
“Toen ik het eiland kocht heb ik me nooit verdiept in wat wel en niet mag. In het koopcontract stond recreatie-eiland, je hebt daarnaast ook ‘natuur met water’en ‘agrarische waarde/recreatie’. Nu blijkt dat ik een eiland heb met alleen agrarische waarde waar je helemaal niks op mag. Als je naar de regeltjes kijkt mag je onder de duizend meter alleen een kist van één bij twee meter neerzetten en alles daarboven een schuilhut van zes vierkante meter. Het is nooit in me opgekomen in wat ik wel mag en wat niet. Als de rechter de gemeente gelijk geeft dan moet ik het verwijderen, het is niet anders. Maar nu gaan we eerst de strijd aan. Kijkend naar de regels zouden we het allemaal verliezen.”

Over hoe hij de kansen inschat om het dreigende zwaard van Damocles te keren zegt hij: “Wat is de reden, wie zijn we tot last met wat hier staat? Wie heeft er ooit over geklaagd en wat wint de gemeente hiermee? Toen ik hier zes jaar geleden kwam heb ik er autobanden vanaf gehaald, een koelkast en meer rotzooi. Het was een stortplaats. Nu heb ik een beschoeiing neergezet voor 300 euro de meter. Zelfs onder water tegen afkalving. Al met al heb ik hier een tonnetje of twee geïnvesteerd.”

Nog meer poelnomaden
Sinds Jorrit de brief van de gemeente op 4 mei heb gekregen is zijn passie voor het eiland verdwenen. “Elk kwastje dat ik zet of plankje dat ik zaag… waar doe ik het voor? Ik zet niet elk weekend mijn tuinstoel en barbecue in de boot om na een dag weer terug te gaan. In mijn achterhoofd zit steeds dat ik hier weg moet. En dan? De boel verkopen of laten verpauperen. Dat is wat er gaat gebeuren. Niet alleen bij mij. Mensen gaan er niet meer naar toe, het wordt een verwaarloosd gebied waar nog meer poelnomaden naar toe zullen trekken.”

Ogen en oren van het gebied
“Toen de gemeente bekend maakte twee ton uit te trekken voor handhaving en tegen vervuiling dachten we mooi: eindelijk een aanpak van de verwaarlozing. Maar het bleek om óns te gaan. Terwijl de criminaliteit blijft: schuurtjes worden opengemaakt, benzine gestolen, boten. Wij zijn de ogen en oren van het gebied omdat we er altijd zijn. We zorgen voor sociale controle, bellen elkaar als we iets opvallends zien. Pas nog werd een boot gestolen: iedereen stapte in zijn boot om te gaan zoeken en daardoor is hij gevonden en de dief gearresteerd. We maken hier schoon, halen vuil uit het water maar de gemeente lijkt hier niet gevoelig voor.”

De eilandbezitters hebben zich inmiddels verenigd in Stichting Belangen Recreatie-Eilanden Aalsmeer (i.o.) en zijn met de wethouder in gesprek over hoe nu verder. “Ons verzoek aan de gemeenteraad is om de regels aan te passen en hopen in gesprek te blijven om per eiland te bekijken wat redelijk is.”

Lees ook: ‘Eilandbezitters roepen gemeente op tot overleg’

(Foto’s/film Arjen Vos) 

Het bericht Eilandbezitters in zak en as: ‘Wie zijn we tot last?’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Door Rein van der Zee

Uithoorn – De Uithoornse Erik van Velzen woont tegenwoordig in Frankrijk, hij was één van de oprichters van stichting UFO (Universal Freaks Organisation), een band collectief, opgericht door vijf muzikanten met o.a. als doel een oefenruimte en opnamestudio te realiseren voor bands, gerund door vrijwilligers. Ook vele Aalsmeerse muzikanten kwamen daar en komen nu nog steeds repeteren.

Hoe begon het allemaal Erik?

“Muziek leeft elke dag. Als kind kwam ik er al mee in aanraking, de radio stond vaak aan en mijn moeder speelde een beetje gitaar en toen ik wat ouder werd ontdekte ik Jimi Hendrix. Kocht zijn platen en ik ging naar underground muziek luisteren (muziek van artiesten en genres die buiten het mainstream circuit opereren).”

Welk instrument bespeel je?

“Ik zing en speel gitaar, al zo’n 40 jaar. Ik heb er een stuk of 12 in mijn woonkamer. In 1989 speelde ik in mijn eerste rockband, Los Caragos, ik speelde o.a. in Gaos en het laatste jaar dat ik in Nederland was zat ik in de formatie The Hank 5 waar ik de bas ter hand nam.”

Vertel eens over stichting UFO?

“In 1990 hebben wij de stichting UFO (Universal Freaks Organisation) opgericht. Op 21 april om elf uur ’s ochtends zaten we bij de notaris met Will Smit, Sergio Camacho, Harry de Beer, Bjørn Goud en ik. We wilden een oefenruimte en een opnamestudio  realiseren voor bands. Onze eerste locatie was een deel van het oude schoolgebouw aan de Van Seumerenlaan in Uithoorn, (1990-1995). Op 29 oktober 1990 maakte de eerste band gebruik van de UFO-oefenruimte. Al snel was de toeloop zo groot dat het nodig was een tweede ruimte te improviseren.

Vanaf 1995 tot 1996 zaten we in de voormalige kruitfabriek, in Ouderkerk aan de Amstel, en vanaf 1996 tot heden UFO-HQ,  aan de Middenweg, Bovenkerkerpolder in Amstelveen. Dat gebouw staat middenin een weiland, dus niemand heeft last van herrie! We hebben duizenden uren besteed aan het openen en sluiten van de deuren. Voordat de eerste band kwam oefenen werden de versterkers uit de ‘kluis’ gehaald en dan opstellen en weer terug opbergen, twee bands per avond, een blok van 2 en 3 uur. Terwijl er gespeeld wordt is de kantine open. Daarna hebben we een tweede stichting opgericht: UFO Concerts voor een benefiet voor het kankerfonds.”

Heb je nog bijzondere herinneringen uit die tijd?

“Dat waren de jamsessies, élke zondag in de Van Seumerenlaan, dat was een tijd van enorme muzikale ontmoeting van muzikanten, puur cult!

Zaterdag 21 december in 1992 werd er in het gebouw ‘de Shiva’ aan de Van Seumerenlaan een benefiet voor Bulgarije gehouden met o.a. de bands Black Knight, Crippled Inside, Hank Five, Wild Climax en U.4.E.A., dit werd ook opgenomen op een cassettebandje dat overal werd verkocht. We hebben toen dekens, matrassen, rolstoelen enz. opgehaald en Rob (vader van Bjørn Goud) een som geld (de opbrengst van het benefietconcert) kunnen geven om het naar Bulgarije te brengen.”

Nog toekomstplannen?

“Filmmuziek maken met beelden en inhoud, zelf produceren met wat maatjes.”

Erik met gitaar in de band Gaos. (Eigen foto).

Het bericht Music in the Air (167): Erik van Velzen verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.