Kudelstaart – Op maandag 28 september houdt de Dorpsraad Kudelstaart haar maandelijkse bewonersoverleg in Het Dorpshuis en volgens het bestuur zijn er weer voldoende onderwerpen om te bespreken. Het bewonersoverleg begint om 20.00 uur.

Er wordt verslag gedaan van de fietstocht door Kudelstaart in juni, de voortgang van de gebiedsvisie Kudelstaart en de nieuwbouw aan het Ger van Halmhof (Bilderdammerweg) komen aan de orde, evenals de voortgang van Westeinderhage en de ontwikkelingen van glastuinbouw in Kudelstaart en De Kwakel.

Verder wordt gesproken over de opvang van arbeidsmigranten aan de Dwarsweg, het groenonderhoud, de renovatie van speeltuintjes, enkele verkeerskundige zaken (waaronder de dijkverbetering aan de Kudelstaartseweg) en Schiphol en het bezoek van minister Karremans.

Uiteraard is er ook gelegenheid om signalen uit het dorp te delen met elkaar. Na afloop worden de aanwezigen uitgenodigd om nog wat na te praten aan de bar. De Dorpsraad hoopt vele betrokken inwoners welkom te mogen heten.

Foto: Dijkverbetering aan de Kudelstaartseweg (aangeleverd).

Het bericht Bewonersoverleg Dorpsraad Kudelstaart verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.

Aalsmeer – Op woensdag 7 oktober houdt de Stichting Ontwikkelings-Samenwerking Aalsmeer (OSA)  haar jaarlijkse presentatieavond in het Parochiehuis/Grote zaal Bacchus aan de Gerberastraat. De avond begint om 20.00 uur, open vanaf 19.30 uur voor koffie en thee, en edereen is welkom! Het thema dit jaar is ‘Gezondheid zonder Grenzen’. 

Voor de pauze komen twee organisaties aan het woord die in 2025 subsidie van de OSA mochten ontvangen. De Doopsgezinde Gemeente Aalsmeer kreeg subsidie voor enkele projecten in Tanzania. Zowel voor studenten van ziekenhuizen als van de ziekenhuizen zelf. 

Ook komt Suzanne Langelaan, contactpersoon van Stichting Kenya Kesho, vertellen over de aanleg van duurzame, biologische landbouw van 3 hectare bij een schoolboerderij in Mshiu Village, Kenya. De OSA heeft subsidie toegekend voor educatie aan meisjes om armoede te bestrijden en hen te helpen een toekomst op te bouwen.  

Na de pauze is hetwoord aan Wouter van Empelen van Stichting Artsen zonder Grenzen. Artsen zonder Grenzen biedt medische zorg aan mensen die getroffen zijn door conflicten, natuurrampen, epidemieën en uitsluiting van zorg. En spreken zich uit over de misstanden die zij zien.  

Er zijn tevens stands te zien van organisaties en hun projecten die subsidie mochten ontvangen van de OSA in 2025. Meer informatie over OSA via de website: www.osa-aalsmeer.nl, per e-mail via info@osa-aalsmeer.nl of bel 06-16934773. 

Foto: Medewerkers van een ziekenhuis in Tanzania (aangeleverd).

Het bericht Presentatieavond OSA in het Parochiehuis verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.

Door: Arjen Vos. Vaste prik in september: na de Pramenrace volgt altijd de Kunstroute. Ook in deze rubriek volgen die twee elkaar meestal op en daarom mag u deze week uw spitsvondigheden los laten op bezoeker, kunst en kunstenaar op bovenstaand plaatje.

Kon het wel of kon het niet: lollig doen over een kernramp van 40 jaar geleden? Ruim 50 jaar geleden werden er ook kritische vragen gesteld bij het optreden van ABBA op het Eurovisie Songfestival in Brighton. Een vrolijk liedje over de slag van Waterloo, was dat wel passend?

We gaan de discussie hier niet aan, u mag er van vinden wat u wil. Zo vinden wij de reactie van ‘Anatoli Djatlov’ de origineelste: ‘Die gasten waren straalbezopen! Wat op zo’n dag natuurlijk kerngezond is…’ Normaal gesproken zijn we altijd streng bij het achterlaten van een fictieve naam maar omdat we aan de achterkant kunnen zien dat hier Bas Nieuwendijk achter schuil gaat, zijn de Broodjes van de Zaak voor hem. Het pseudoniem is trouwens ook erg grappig bedacht.

Zet hem op deze week, het woord is weer aan u.

 

 

Het bericht Foto 618: verzin en win verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Door: Wilco Hoogeveen. En zo zit je ineens in de politiek. Nou ja, niet ineens; dat begon al ruim een jaar geleden in het voorjaar van 2025 toen ik door iemand benaderd werd of ik niet de gemeenteraad in zou willen. Maar toch voelt het nog alsof ik er zo plots gisteren in beland ben.  Ik riep vroeger altijd heel hard dat politiek niks voor mij was. Dat politici alleen maar toneelspelletjes stonden te spelen. Het een zeiden en het ander deden. En nu? Wat vind ik nu ik er zelf middenin zit? Daarover wil ik graag schrijven om jullie als bewoner mee te nemen ‘achter de schermen’. Dat is echter niet zo makkelijk als het klinkt. Ik ben, net als elke inwoner, partijdig. Zelfs letterlijk gelinkt aan een partij in dit geval. Hoe neutraal kan ik dan schrijven over de politiek? En niet dit platform misbruiken voor politiek gewin? Zie je, daar begint het al, het politieke geneuzel, het nadenken over elke uitspraak… Uiteindelijk zijn alle bijdragers in de media politiek gekleurd en is het onze uitdaging zo neutraal mogelijk te communiceren. Ik ga er vanuit dat de mensen die mij te partijdig of stom vinden zoals altijd dat ‘keurig’ zullen laten weten in de comments. Dus, daar gaan we!

De lokale politiek is interessant. Het is alles wat ik vreesde en tegelijk beter dan ik hoopte. Dat moet ik toelichten denk ik: Ik merkte dat het een warm bad is mijn fractie. Ik denk dat je toch vaak een uitgesproken karakter bent als je de politiek in durft, maar de mix van karakters werkte beter dan ik had gedacht en iedereen mag zijn of haar mening geven voor we tot een gedeeld standpunt komen. Ook in de ‘rest’ van de raad zie ik mensen die er echt lijken te zitten voor onze inwoners. Mensen die begaan zijn met onze twee dorpen en het leuk vinden om daarover mee te besluiten. Maar er zitten ook mensen voor wie politiek bedrijven een vak is. Is het voor de maandelijkse vergoeding? Voor de aandacht? Ik heb geen idee. Maar er worden nogal wat zaken verdraaid of zelfs totaal verzonnen. Bronnen worden niet goed gelezen, beschuldigingen worden gemaakt en stemmen verheven. Ik neem aan dat dat nou eenmaal politiek is. En als nieuw commissielid kon ik de afgelopen maanden mooi op een afstandje observeren en leren zonder zelf aan het woord te hoeven komen. Tot afgelopen week…

Ik heb geen moeite met praten of mijn mening verkondigen. Behalve als ik nog niet volledig thuis ben in wat er besproken wordt. Zo zat ik voor het eerst actief aan tafel bij een sessie waarvan ik dacht dat het alleen als een soort kick-off bedoeld was, maar waar opeens om mijn mening gevraagd werd. Ik had van alle kanten goede argumenten (dus voor en tegen) gehoord en wist daarnaast wat het standpunt van mijn partij was. Alsof ik mijn hoofd na het opstaan in een bak koud water had gestopt drong het besef snel door; dit is dus politiek. Niet rustig een persoonlijke mening vormen en van gedachtes wisselen, maar fel je eigen standpunt (of dat van je partij) verdedigen en elke ‘tegenstander’ aanvallen als je zwaktes in hun verhaal opmerkt. En dan na zo’n overleg weer vrolijk met diezelfde ‘tegenstander’ een drankje drinken. Het is het toneelspel waar ik altijd van gruwelde, maar waar ik nu zelf ook aan mee moet doen. Maar wat ik inmiddels ook beter snap. Het is niet daadwerkelijk toneelspelen omdat dat nou zo leuk is, het is het zo waterdicht mogelijk uitdragen van dat wat van je verwacht wordt. Verwacht door je partij, door de gemeente of door de inwoners die op je gestemd hebben.

Het besef daalde verder in op de terugweg naar huis op de fiets; het draait in de politiek juist NIET om meningen. Wat ik persoonlijk ergens van vind kan ik prima in de fractie inbrengen en bespreken, maar uiteindelijk zijn we volksvertegenwoordigers. Mensen hebben op ons (als persoon of als partij) gestemd omdat ze zich kunnen vinden in de standpunten en/of normen en waarden die we bij de verkiezingen hebben gepubliceerd. Of dat wat we in de jaren daarvoor hebben laten zien. Mijn persoonlijke mening op dit moment doet er vrij weinig toe, buiten de overleggen binnen de fractie om. Want als alle raadsleden hun eigen mening voorop zetten, kom je als raad – en dus als gemeente – nergens. Het gaat om gedragen standpunten waar een meerderheid zich in kan vinden.

En dus zal het wennen worden voor mij. Soms zal ik een mening moeten verdedigen die niet per se mijn eigen mening weerspiegelt. Soms zal ik moeten incasseren dat de felle opmerking of vraag van een ‘tegenstander’ niet persoonlijk bedoeld is, maar politiek gemotiveerd is. Soms zal ik moeten accepteren dat bepaalde monologen of raadsvragen puur bedoeld zijn om een partij in de media te profileren. En soms zal ik moeten negeren dat er met halve waarheden wordt geschermd voor de camera’s. Het meevaren op het (vaak vluchtige) sentiment van de bevolking op social media vind ik daarbij wel een kwalijke zaak. Natuurlijk heeft de raad de verantwoordelijkheid op te komen voor de inwoners en het college te controleren, maar we hebben vind ik ook de taak om inwoners correct te informeren en niet op te stoken tegen datzelfde college en/of het ambtelijk apparaat. Dus niet voor de media doen alsof bepaalde zaken bewuste keuzes zijn van wethouders, de burgemeester of falende ambtenaren terwijl het eigenlijk juridisch waterdichte, logische en/of onvermijdbare situaties zijn. Want ook hier geldt; de persoonlijke mening van een ambtenaar, wethouder of de burgemeester maakt vrij weinig uit voor wat daadwerkelijk wordt uitgevoerd. En een (nog verder) dalend vertrouwen in de politiek heeft voor niemand voordelen.

Wilco Hoogeveen is geboren en getogen Aalsmeerder en met geboortejaar 1990 de junior van de columnistenclub. Met zijn technisch inzicht en creatieve geest schonk hij Aalsmeer escaperooms als Gold Creek, De Torenwachter en andere interactieve spellen. ‘Out of the box’ denken kan hij ook met de pen. Sinds 2026 commissielid van het CDA.

 

 

Het bericht Column: ‘Achter de schermen’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Door Rein van der Zee

Aalsmeer – Jeroen de Leur heeft vele hobby’s, maar muziek staat op nummer 1 bij hem.

Muziek is erg belangrijk voor jou, wanneer begon het allemaal?

“Als kind begon ik er al mee. Ik zat toen op het AMV (Algemene Muzikale Vorming) in Aalsmeer en later op de muziekschool begon ik met de blokfluit (sopraan en later alt). Daarna ben ik klarinetlessen gaan volgen, heb de A, B en C diploma’s gehaald en ben bij Aalsmeers Harmonie gaan spelen. Ik kreeg toen interesse in de gitaar. Mijn broer had een gitaar maar had daar geen aanleg voor, ik nam het instrument over. Ik leerde mijzelf gitaarspelen en gebruikte o.a. een platenspeler en een bandrecorder om solo’s uit zoeken, je kon het geluid namelijk vertragen. In de Oude Veiling was ik aanwezig bij een optreden van de Aalsmeerse band The Running Fingers. Ik vond de gitaarsolo’s een beetje aan de magere kant. Uiteindelijk kwam ik in 1979 als gitarist in de band.”

Traden jullie overal op?

“Tot 1985 hebben we overal opgetreden. We waren er op een gegeven moment klaar mee. We moesten een keer optreden in Obdam, er was een sneeuwstorm gaande, wij zaten in een onverwarmde bus, en kwamen te laat in een kroeg waar anderhalve man en een paardenkop aanwezig waren. Het aanwezige publiek was erg vervelend, legden muntjes neer op het keyboard. We waren het toen een beetje zat… Uiteindelijk zijn we gestopt met optredens en besloten we om home recordings met de band te gaan maken. Dat begon in Paul Witte’s flat. Eerst namen we op met 4, later 8 en 16 sporen en daarna met computer recording. We schrijven onze eigen nummers.”

Welke instrumenten bespeel je nog meer?

“Ik speel ook viool. Na een aantal concerten in het concertgebouw te hebben gezien kreeg ik interesse in het instrument. Ik kocht mijn eerste viool bij Leen Mulder en probeerde het eerst zelf uit te zoeken. Het leek mij toch beter om les te nemen en dat ben ik in 2006, op mijn 45ste, alsnog gaan doen. Na een paar jaar les ben ik in het Amstelveens Kamerorkest gaan spelen.
Samen met leden van het orkest speel ik ook nog in twee strijkkwartetten.”

Welke muziek/muzikanten hebben jou beïnvloed?

“Daar horen zeker Michael Schenker, Eddy van Halen en Ritchie Blackmore bij, Gary Moore, Yngwie Malmsteen, maar ook The Beatles en klassieke muziek.”

Heb je nog een leuke anekdote?

“We probeerden met de Running Fingers een boekingsbureau te vinden, we vonden er één in Amsterdam, dat was een dubieus geval, we konden toen optreden ergens maar dan in Adams kostuum! Dat hebben we maar niet gedaan, haha!”

Heb jij een speciale muziekherinnering?

“Dat is het muziekstuk ‘Le Sacre Du Printemps’ van Stravinsky.”

En de toekomst?

“Lekker doorgaan met de home recordings met The Running Fingers en spelen in het orkest en de strijkkwartetten.”

Jeroen de Leur rechts in The Running Fingers beginjaren 80. (Foto aangeleverd).

Het bericht Music in the Air (173): Jeroen de Leur verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.

Door Janna van Zon

Aalsmeer – Zingen en dansen rond het kampvuur, een boomhut bouwen voor de zonen waar weer later de kleinkinderen veel plezier aan beleven, de bridge-drives, het oprichten van de Poelclub, de fietsclub en de kaartspel avondjes met vrienden. Als Willy Eveleens iets duidelijk weet te maken is het wel hoe waardevol het Poeleiland in haar leven en dat van haar zonen Jochem en Arno en kleinkinderen Rick, Evie en Fine is. Ook de vrienden en familie beleven met elkaar de mooiste avonturen op deze Poelparel. “De eilanden zorgen voor een grote saamhorigheid”, beweert zij stellig. Nog steeds is het één groot feest op het eiland waar hard gewerkt wordt om de schoonheid van dit unieke gebied te behouden.

Gluren naar de natuur

Het begint allemaal in 1987 met het ‘Bonkie’ van ome Wim Spaargaren, een voormalig seringenkweker. Er worden mooie avonturen beleefd die prachtige verhalen opleveren “Gluren naar de natuur”, noemt Willy het. Het wordt echter nog mooier wanneer er een eigen eiland kan worden aangeschaft. Aan de keukentafel van het Huiskamermuseum luister ik ademloos naar de mooie verhalen vanuit het verleden en naar de belevenissen van nu. Als een rasechte Aalsmeerse met een uitgebreide familie, “Mijn opa was een visser en viste bij het Fort onder andere op snoekbaars”, en de vele vrienden lijkt het een onderonsje te worden tussen Bob en Willy. Beiden genieten ervan. Het is duidelijk; De Poel maakt onderdeel uit van hun DNA. Hoe mooi is het dat je de kleinkinderen de kans kan geven groot te groeien met de geheimen van de natuur? Inmiddels hebben zij alweer de leeftijd bereikt dat zij zelf met hun eigen bootje naar het eiland komen. Ook voor hen blijft het een favoriete plek. Het is een herhaling van de geschiedenis; de derde generatie volgt als vanzelfsprekend de tweede en eerste generatie op. Na werk of school de rubber laarzen aan, achter de kruiwagen en meehelpen met snoeien, zaaien, planten, baggeren en wat er allemaal nog meer bij komt kijken. De zelf geplante boompjes van eerst zorgen nu voor schaduw. Het volgen van de jaargetijden zijn boeiende lessen die nooit vervelen en zorgen altijd voor verrassingen. 

“Het eiland is mijn vakantie”

“Ik heb mijn leven lang heel hard gewerkt zes dagen per week, wanneer ik zaterdagmiddag klaar was, dan lag de boot al klaar en dat was het snel naar het eiland varen om heerlijk te kunnen uitblazen. Nog steeds hoef ik niet op vakantie, het eiland dat is mijn vakantie”, aldus Willy. Met haar zijn er vele ‘bezige bijen’ zoals je de eilandverblijvers gerust mag noemen. Tijd en ook financiën zijn nodig om van het eiland een aards paradijs te maken. Het is hun levenswijze geworden. De recent aangebrachte beschoeiing is een mooi bewijs. Het voorbij varende publiek ziet nu het prachtige groen dat de ogen streelt.  Waar nog de rust heerst en je het kabbelen van het water hoort. Het eiland is voor Willy en haar grote aanhang van familie en vrienden een grote inspiratiebron. De vele creatieve activiteiten zorgen voor blije mensen en een grote saamhorigheid.  Het eiland van ‘de zingende familie’ is voor haar een geuzennaam geworden. 

Foto: Er zijn vast al vele avonturen beleefd in de boomhut of het eiland van Willy. Foto: Bob van den Heuvel

Het bericht Poelparels (2): “De eilanden zorgen voor saamhorigheid” verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.