❌

Normale weergave

Music in the Air (179): Sander Jongkind

8 November 2026 om 09:00

Door Rein van der Zee

Kudelstaart – Sander Jongkind is beheerder van muziekcentrum N201 in Aalsmeer.

Wanneer ben jij met muziek in aanraking gekomen?

“Ik ben opgegroeid met de langspeelplaten en singles van mijn vader, dat was echt een must voor mij, lp’s van o.a. The Rolling Stones, The Beatles, Led Zeppelin, al die jaren ’60 en ’70 muziek. Uit school vandaan ben ik meteen gaan luisteren. De muziek van de jaren ’80 vond ik niet zo interresant, totdat ik in 1986 het radioprogramma Vara’s Vuurwerk van Henk Westbroek hoorde, nou, daar werd hardrock & heavy metal gedraaid, geweldig vond ik dat.

Ik ging ook naar concerten (o.a. trashmetal). In de begin jaren ’90 ontdekte ik de underground house muziek op een schoolfeest en werd ik dj en draaide in de omgeving op schoolfeesten en ook in Kaoetsjoek (het tegenwoordige N201). Later hield ik van de alternatieve muziek zoals Nirvana, Greenday, Deftones.”

Hoe werd je uiteindelijk beheerder van de N201?

“Ik zat eind jaren ’90 in de jury voor de Popprijs van Aalsmeer. Er was een vacature voor een beheerder in de N201, en dat ging ik dus doen! Geweldig vind ik het om omringd te zijn met mensen van alle leeftijden die met muziek bezig zijn. Ben gevoelig voor muzikanten die vernieuwend zijn, die zichzelf verbeteren. In 2012 kregen we echter te horen dat we wegbezuinigd zouden worden, net als muziekschool de Hint, uiteindelijk zou de N201 zelfs moeten verdwijnen! We gooiden het over een andere boeg, we gingen meer zelfstandig opereren. Er kwamen ook oefenruimtes en samen met Bart Vreeken bedachten we ‘De Bandbrouwerij’. We lieten de vooral jonge muzikanten met elkaar musiceren en zo ontstonden er diverse bandjes op die manier.”

Hoe gaat dat tegenwoordig?

“Ik zie nu meer dj’s en bij de bandjes constateer ik een vergrijzing, senioren die in een band spelen.”

Je hebt vast wel een bijzondere anekdote te vertellen uit de N201 periode?

“In 2010 speelde er een deathmetal band, ‘Kringspiertyfus’ bij ons. Het waren echte ‘redneck’ types. Ze hadden geen drummer. Dit losten zij op door een cd-speler te plaatsen met daarin een cd met drumgeluiden. Ze waren retestrak… Maar het gedoe met die CD-speler en eindeloos flauwe grappen tussendoor was echt hilarisch. Het mooiste was nog dat er heel veel nieuwsgierige bezoekers waren die niets met metal hadden maar zij beleefden de avond van hun leven. omdat het zo komisch was.”

Dan die keer dat ‘Lil Kleine’ ergens rustig wilde repeteren, in Amsterdam kwamen namelijk steeds jongeren opdagen. Dus koos hij de N201 uit. Lil verscheen met z’n crew met wel drie Porsches en een hele stoet dure auto’s en met een videoploeg erbij, niet wetend dat in de buurt van de N201 ook scholen zijn, de kids ontdekten het al snel, dus voorbij was de rust!”

Wat is voor jou een mooie muzikale herinnering?

“Dat was een concert van Fun Lovin Criminals in Woodstock in Bloemendaal aan Zee. Alles viel toen op z’n plek, het geluid, de sfeer, een ondergaande zon, geweldig was dat…”

Hoe ziet de toekomst eruit?

“Ik wil graag de N201 als een gezond bedrijf doorgeven aan de volgende generatie.”

(Foto: Rein van der Zee).

Het bericht Music in the Air (179): Sander Jongkind verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.

  •  

Met sluiting van Henrita komt einde aan een tijdperk

Door: Arjen Vos
8 November 2026 om 08:30

Door: Arjen Vos. Het was schrikken voor schoeisel minnend Aalsmeer toen Erik de Rijk eind augustus bekend maakte te gaan stoppen met zijn Henrita Footwear. De winkel die sinds 1900 in de Dorpsstraat is gevestigd en kort na de oorlog door drie generaties geleid werd, gaat de laatste maanden in. Eind januari draait Erik de deur definitief op slot omdat zijn gezondheid het niet langer toelaat. Hij vindt het jammer en had het graag anders gezien. “Dit werk paste mij als een maatschoen.”

Eerst een stukje geschiedenis. In 1975 verhuisde het gezin De Rijk vanuit de Mendelstraat naar de Dorpsstraat toen de ouders van Erik de zaak overnamen van de ouders van moeder; oprichters en naamgevers Henk en Ria. Eriks vader zat daarvoor al jaren in de schoenenbranche en ging met een stationwagen vol schoenen langs de deuren van boeren en kwekers. Vooral in de omgeving van Nieuwveen en De Kwakel. “Mensen zeggen nu wel eens dat ze het druk hebben maar toen was het zeven dagen in de week werken als je een kwekerij had en tien kinderen. Dan had je echt geen tijd om naar een schoenenwinkel te gaan. Trouwens, hoe kwam je er? Dus was het fijn als de schoenverkoper bij jou langskwam.”

Tegelijkertijd stond Ria al vanaf hele jonge leeftijd in de winkel met haar moeder, terwijl Erik z’n opa schoenmaker was achter de winkel.

Moed in de schoenen gezakt
Gezin De Rijk woonde eerst achter de winkel en later erboven. Erik nam de zaak als 24-jarige over op 1 februari 1993 en kreeg het als jonge ondernemer meteen voor zijn kiezen. Vader werd getroffen door een hartinfarct terwijl hij net aan een verbouwing was begonnen en Erik moest gissen naar hoe de collectie in elkaar stak.

Een jaar of tien jaar later volgde een nieuwe verbouwing waar Erik met buikpijn aan terugdenkt. “De moed is me toen regelmatig in de schoenen gezakt,” bekent hij, “een magazijn achter de winkel mocht niet van de gemeente, dat moest ik maar elders laten bouwen. Alsof ik op de fiets ging stappen als iemand tijdens het passen een grotere maat nodig had.”

Stapels schoenendozen
Het kwam uiteindelijk goed. Met dank aan wethouder Piet Boom die het opnam voor de jonge ondernemer. Het beeld wat veel mensen nog hebben van Henrita met stapels schoenendozen in de winkel, was vanaf toen verleden tijd. “Het systeem van mijn ouders waarbij de schoenendozen tegen de achterwand werden gezet, was wat uit de hand gelopen. We zaten wel eens in de woonkamer en schrokken ons dan rot wanneer er weer een stapel dozen omviel.”

Heupen
Vele jaren hielp Erik met groot plezier de klanten aan goed zittend schoeisel en ontwikkelde tussendoor een talent voor natuurfotografie. Wat hem echter steeds meer hinderde was de opspelende pijn aan zijn heupen door een aangeboren vorm van dysplasie. Hij is eerlijk en open over zijn medische situatie. “Mijn rechter heup is acht jaar geleden vervangen en moet nu voor de derde keer geopereerd worden omdat die los zit los door een bacterie. De operatie heeft een groot risico en een lange hersteltijd maar is onvermijdelijk. Bovendien zit ook mijn linker heup los, dus ook die moet worden vervangen,” aldus Erik die iedere dag met pijn te kampen heeft. Het besluit om te stoppen dat hij begin dit jaar nam, was dan ook onvermijdelijk.

Erik bij de kassa die bijna 100 jaar onafgebroken in de winkel staat en tot voor kort zelfs nog gebruikt werd.

Blij de winkel uit
Erik kijkt terug op een prachtige tijd waarin hij veel vreugde vond in de schoenenbranche. Klanten kennen hem als een vrolijke verkoper die tijd nam voor een praatje en altijd wel een grap paraat had. “Het leuke aan het vak? De inkoop met de contacten op het schoenencentrum en het moment dat de nieuwe collectie binnenkomt en we mogen uitpakken en fotograferen voor de webshop. Maar het leukste aan alles is het aan de man brengen. Een continu proces om de klant tevreden de deur uit te laten gaan. Vooral mensen met lichamelijke problemen die geholpen zijn met een steunzool en blij de winkel uitgaan. Met goede schoenen kun je diverse lichamelijke klachten voorkomen. Het contact met de klanten zal ik het meeste missen. Mensen die lachen om mijn stomme grapjes. Ik kon hier altijd mezelf zijn. Dit werk paste me als een maatschoen.”

Pittig
Erik koos de verjaardag van zijn moeder uit om de sluiting in het gezin bekend te maken. Daarna volgde een app en mail aan de klanten. “Dat was een opluchting. Maar dan komen de reacties: bosjes bloemen, kaartjes, mensen die me een knuffel gaven. Dat was wel pittig en raakte me.” De emotie ligt nog altijd dicht aan de oppervlakte wanneer hij erover praat.

Naast de opheffingsuitverkoopposters kwam ook een te koopbord aan de etalage. “Toen mijn vrouw Saskia en ik bij de makelaar zaten, realiseerden we ons dat het goed is dat ik de laatste fase zelf kan doen. Stel dat ik de beslissing nog niet genomen zou hebben en ik tussendoor geopereerd moet worden, dan moeten Saskia en de medewerkers alles afhandelen.”

Niet rooskleurig
Last van sentiment vanwege het feit dat de winkel na drie generaties stopt, heeft Erik niet. “We hebben twee kinderen en snappen heel goed dat zij de winkel niet voortzetten. Ze zouden nog 40 jaar door moeten gaan. Ik ben blij dat ze dat niet doen. Dan zou ik die zorg er ook bij hebben.”

Erik ziet de toekomst voor een eventuele voortzetting van de zaak niet heel rooskleurig in. “Er verdwijnen alleen maar schoenenwinkels, de filiaalbedrijven blijven over. De kans dat hier weer een schoenenzaak inkomt is dan ook nihil.”

En dus verdwijnt een iconische zaak uit het Aalsmeerse straatbeeld. Over de plannen na januari 2026 zegt Erik: “Ik wil wel wat zinnigs te doen hebben. Ik vind heel veel dingen leuk op het gebied van fotografie. Voor mezelf of in opdracht. We zien het wel.”

(Foto’s: Arjen Vos)

Het bericht Met sluiting van Henrita komt einde aan een tijdperk verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

  •  
❌