Drone redt Sinterklaasintocht in Vinkeveen: Ozosnel krijgt op het nippertje het juiste hoefijzer


Aalsmeer – Sinterklaas is in Aalsmeer! Voor het tweede jaar op rij arriveerde hij en zijn vele Pieten op vrijdagavond per boot in het Centrum. De Sint werd welkom geheten door burgemeester Gido Oude Kotte en kinderburgemeester Julyanah Sitaram en natuurlijk door heel veel kinderen en hun ouders. Het ietwat regenachtige weer was getrotseerd, de aankomst van Sinterklaas is tot slot speciaal en spannend.
Voor de intocht werden de kinderen op het Molenplein getrakteerd op een leuke show van Flop en Sas en ook nadat voet aan wal was gezet was het een spektakel rond de molen. De stoet werd vooraf gegaan door de DJ Pieten die voor gezellige muziek zorgden. Sinterklaas, met lichtgevende staf, nam tijdens zijn wandeling alle tijd voor de kinderen. Hij schudde handjes, ging op de foto en nam met veel plezier tekeningen en andere presentjes in ontvangst.
Ondanks dat het vrijdag de 13e was, is de intocht van Sinterklaas en de vele Pieten prima verlopen. Het was een prachtige avond met heel veel vrolijke en blije kinderen. “Het was magisch en sprookjesachtig”, aldus Sinterklaas en de Hoofdpiet. “Een warmere ontvangst konden wij ons niet bedenken. Wat is het ieder jaar toch leuk om Aalsmeer te bezoeken en welkom te worden geheten door heel veel enthousiaste kinderen. Het was weer geweldig!”
Foto’s: www.kicksfotos.nl





Het bericht Sinterklaas is in Aalsmeer! verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.
Door: Arjen Vos. Werd u ook zo enthousiast bij het zien van onze reportage over de klimaatweek? Kudelstaartse buurtbewoners die met elkaar het plantsoen voor hun deur van bloembollen voorzagen en anderen die de bezem door de wijk haalden. Het hoeft daarvoor geen klimaatweek te zijn. Op elk vrij uurtje is er iets te doen om de omgeving op te knappen.
Het is nu wel de tijd om bollen te planten, dus wilt u in het voorjaar een fleurige tuin, dan moet u snel in actie komen. Bent u meer van de schone handen en en het denkwerk, dan kunt u uw tijd ook besteden aan het verzinnen van een goeie kop dan wel onderschrift bij bovenstaande foto. We zijn benieuwd wat u ervan weet te maken.
Wel verwacht, niet gekomen: toespelingen op ‘The Masked Singer’. Uw gedachtegangen bij de foto van afgelopen week gingen hele andere kanten op. Aan creativiteit geen gebrek, daar deed u ons en hopelijk ook de lezers veel plezier mee.
Er kan er maar een de leukste zijn en deze keer is dat Ingrid Kempers, een van onze verzin-en-winkampioenen. Met ‘Kijk uit je doppen, dan vinden we je fiets…’ wint ze de twee broodjes naar keuze van onze trouwe sponsor Broodje van de Zaak. Van harte Ingrid, binnenkort de bevestiging in je mailbox.
Zet u ‘m weer op deze week?
(Foto’s: Arjen Vos)
Het bericht Foto 625: verzin en win verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.
Door Janna van Zon
Aalsmeer – Voor Peter is het wel duidelijk, hij is zo gehecht aan Aalsmeer dat hij er niet over peinst zijn geboorteplaats te verlaten. En als het zover is, dan moet zijn as maar worden uitgestrooid over de Plas. 85 jaar geleden werd Peter geboren en groeide op in Aalsmeer Oost. Samen met zijn vriendjes werd er over prutslootjes gesprongen, met het kleine bootje gevaren, gezwommen in het Oosterbad en geschaatst bij de schaatsclub. Alles speelde zich af in de buurt van het ouderlijk huis en het natuurgebied. Bij het ouder worden maakte het kleine bootje plaats voor een zeilbootje type vrijheid.
Met nostalgie wordt gesproken over Albert Heeren “Hij nam ons mee naar mooie natuurgebieden, liet ons de wonderen van de natuur ontdekken, wees ons op vleesetende plantjes waar je normaal zo aan voorbij gaat. In die tijd zat ik op de Middelbare Tuinbouwschool, liep stage bij Klaas Visser en zo maakte ik kennis met de Westeinderplas en het gebruik van de pramen die toen nog ingezet werden om de planten naar naar de Veiling te brengen.” Peter was een jaar of zestien; een leeftijd waar er ook meer oog is voor de meisjes, waardoor er richting dorp en de Poel werd getrokken. “Die meisjes vonden het wat hoor mee in de zeilboot, wij hebben heel veel plezier met elkaar beleefd.” Het water en de natuur speelt tot op de dag van vandaag een grote rol in het leven van Peter en zijn familie.
Aankoop eiland
Peter raakt niet uitgepraat over de schoonheid van de Westeinder en de eilanden waar hij 32 jaar geleden een stuk grond kocht van Jan Buis, een voormalige seringen kweker. Een groot eiland met uitzicht op de watertoren. “Wij hebben daar heel veel hortensia’s geplant die Marian dan weer gebruikte bij het bloemschikken.” Marian, de vrouw van Peter, speelt een belangijke rol in zijn leven. Zij leerden elkaar kennen in een tijd dat Peter ’s zomers in de weekenden met vrienden naar Zandvoort trok en ’s winters naar andere plaatsen. En daar kwam de Aalsmeerder een leuke jongedame uit Bodegraven tegen. Het klikte tussen beiden, er werd getrouwd, er kwamen kinderen en zij bouwden samen een prachtig bedrijf op. Peter en Marian Stokman bloemsierkunst werd een begrip in Aalsmeer en dat is na overname door zoon Peter en zijn echtgenote Saskia (beiden bloemenarrangeurs) niet veranderd.
Een rustplaats
“Kwekers zijn harde 24/7 werkers, gelukkig zijn er van die tussenuurtjes waarbij het eiland als rustplaats dient. Ieder vrij uurtje gingen wij de Plas op. Ook onze kinderen zijn ‘besmet’ met het verlangen te varen en bij het eiland aan te leggen. Juist als je eens even helemaal niets wil geeft deze plek zoveel energie.” Het liefst vaart Peter met zijn bootje op de eerste kerstdag een rondje Poel, sigaartje mee en dan weet hij zich over te geven aan de prachtige stilte, ‘staren in het niets’noemt hij dat. Op het eiland met een bloemrijk verleden wordt duidelijk dat de Pramenrace in het leven van de familie een belangrijke rol speelt. Bob maakte er een leuke foto van. “Ik wist niet wat mij te wachten stond toen ik werd gevraagd voor dit interview, ik ben blij dat Bob er bij is. Ik lees graag zijn columns die altijd positief zijn. Wel jammer dat mijn zoon Peter er niet bij is.” Voor zoon Peter is het vaste prik iedere zondag te gaan varen. Samen met Saskia zoeken zij de rust van de natuur waar zoveel te ontdekken en te zien valt.
Foto: Bob van den Heuvel
Het bericht Poelparels (9): Eiland met een bloemrijk verleden verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.
Door: Belle Fleur. Na wekenlang ploeteren in mijn atelier slaap ik de nacht voor de Kunstroute meestal heel slecht. Het is een repeterende breuk of zoiets. De meest verschrikkelijke scenario’s spelen dan door mijn hoofd. Eén droom springt eruit.
Dat gaat zo: ’s morgens begroet ik de dag en bedenk dat het eindelijk zover is. Ik zet de openslaande deuren wijd open, laat de eerste zonnestralen binnen en doe een schietgebedje: “Laat er alsjeblieft vandaag een hoop kunstliefhebbers naar mijn werk komen kijken.” Ik droom dat niemand, maar dan ook niemand, de moeite heeft genomen op de fiets te stappen om te komen kijken, al was het maar uit nieuwsgierigheid.
Ik spreek mezelf streng toe. Onze kleinzoon (tien jaar) fietst met een noodgang de werf op. “Hallo oma!” Hij hijst, zoals afgesproken, samen met zijn opa de vlag. Ik zet mijn lievelingsmuziek op: Charles Aznavour. De glazen met de beste wijnen staan klaar. Alleen moeten er nog een paar noodzakelijke boodschappen worden gedaan.
Ik noteer de afspraken en de boodschappen meestal op een klein geel papiertje, dat ik vervolgens boven het beeldscherm van mijn computer plak. Dat werkt doorgaans prima. Maar vandaag niet. Mijn man brengt uitkomst, de schat. Hij fietst wel even langs de Jumbo.
Het miezert als ik naar buiten kijk, en hij is toch al nat. De buienradar stelt mij ook niet gerust.
Onze kleinzoon heeft samen met zijn moeder een lekkere cake gebakken. Trots als een pauw snijdt hij de cake in plakken. Als ik beneden kom, zie ik van verre uit mijn ooghoeken dat hij zijn spaarpot – de oranje leeuw – op tafel naast de plakken cake heeft gezet, met een klein handgeschreven geel briefje erbij: ‘graag fooi voor de cake! bedankt!!!’ Als je goed kijkt, heeft hij nog even getwijfeld of je ‘bedankt’ nou met een d of een t schrijft.
Zijn zakelijk instinct wordt aan mij toegeschreven, onder het motto: “Zoiets slaat soms een generatie over.” Dat waag ik te betwijfelen.
En dan is het feest.
Het begroeten van nieuwe gezichten, het omhelzen van vrienden en familie. Samen beleven we de kunst en de schoonheid van het leven. Dat is waar ik het voor doe.
Dan hoor ik opeens in de verte, boven alles uit, het bekende rochelende geluid van een oude bekende. Hij rookte al stevig in de tijd dat roken nog gezond was, zal ik maar zeggen.
Ik verkoop in de loop van de dag drie van mijn topstukken. En weer is het niet goed.
Het is alsof drie van mijn kinderen op één dag mijn huis verlaten! Wat is dat toch? “Het is ook nooit goed of het deugt niet,” hoor ik mijn lieve moedertje zeggen. En zo is het.
Het bericht Column: ‘Kunstroute’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.
