Al bijna 55 jaar gaan Henk en Anneke samen door het leven. Jaren van opvoeden, werken, loslaten en opnieuw vasthouden. Met kinderen, kleinkinderen en een verbondenheid die niet vanzelfsprekend is, maar gegroeid. “Liefde is geen toeval,” zeggen ze. “Het is iets wat je blijft kiezen. Elke dag opnieuw.”

Liefde met een fundament
In hun leven speelt het geloof een dragende rol. Jezus is voor hen een levende bron van vertrouwen, richting en hoop. Dat geloof is zichtbaar in hoe ze leven. In hoe ze keuzes maken. In hoe ze ruimte geven aan anderen. Jaren geleden baden ze om een huis. Niet zomaar een plek om te wonen, maar een plek om te delen. Toen ze onverwacht de kans kregen hun huidige woning te kopen, voelde dat als een geschenk en een opdracht. “Dit huis is ons toevertrouwd,” zeggen ze. “En wat je ontvangt, mag je doorgeven.”

Een huis waar je mag binnenkomen
Hun huis is zelden leeg. Familie, vrienden, kerkgenoten, logees en soms mensen die nergens anders terechtkunnen, schuiven aan. Niet omdat alles altijd perfect loopt, maar vanuit een diepe overtuiging: samen draag je het leven. “Als iemand voor je deur staat,” zeggen ze, “dan sta je er.” Liefde krijgt bij hen handen en voeten. In nabijheid. In tijd. In een extra bord aan tafel.

Investeren vóórdat het schuurt
Vanuit diezelfde overtuiging organiseren zij in hun huis de Marriage Course. Geen relatietherapie, of laatste redmiddel wanneer het al misgaat. Integendeel. Marriage Courses worden op veel plekken in Nederland laagdrempelig aangeboden, investeren terwijl de relatie nog goed is. Tijdens de avonden verandert hun woonkamer in een intiem, gastvrij woonkamerrestaurant. Stellen eten samen, nemen afstand van de drukte van alle dag en krijgen herkenbare thema’s aangereikt: communicatie, verwachtingen, conflicten, intimiteit en vergeving. Er wordt niets plenair gedeeld. Alles gebeurt in vertrouwen, tussen twee mensen. Henk en Anneke hun ervaring is helder: sterke relaties groeien niet vanzelf. Ze vragen aandacht, onderhoud en de bereidheid om stil te staan. Niet pas als het misgaat, maar juist daarvoor.

Relaties doen ertoe
De ChristenUnie ziet dat relaties niet alleen privé zijn. Wanneer relaties onder druk komen te staan, raakt dat de kinderen, wonen, zorg en welzijn mee. Daarom pleit ChristenUnie Amstelveen voor ruimte voor preventieve, laagdrempelige relatie-ondersteuning. Niet belerend, niet verplicht, maar wel ruim beschikbaar. “Als relaties bloeien,” zeggen Henk en Anneke, “dan bloeien mensen. En dan bloeit de samenleving mee.”

Liefde die blijft
Op Valentijnsdag vieren zij geen romantisch ideaal, maar een liefde die blijft. Liefde die groeit door vallen en opstaan. Door vergeving. Door tijd maken. Door samen blijven kiezen. Hun leven laat zien wat het betekent als liefde een hart krijgt dat klopt op iets groters dan jezelf, als je durft te bouwen op trouw, vertrouwen en genade. Voor Henk en Anneke betekent Opstaan voor het goede: hun huis openstellen, relaties voeden en hoop doorgeven. Met een gedekte tafel, aandacht en tijd. Hun verhaal herinnert ons eraan dat liefde onderhoud vraagt, dat open huizen gemeenschappen bouwen en dat investeren in relaties misschien wel één van de meest sociale keuzes is die je kunt maken.

Op de agenda stonden vanavond o.a. de volgende punten: 2.1 Regionaal Beleidskader Huiselijk Geweld, Kindermishandeling en Seksueel Geweld Vanuit de Wet maatschappelijke ondersteuning (Wmo) 2015 dient de gemeente een visie te hebben op huiselijk geweld, kindermishandeling en seksueel geweld. Onze gemeente heeft deze opdracht neergelegd in de Gemeenschappelijke Regeling (GR) GGD.

Bron

De energietransitie begint niet in Den Haag of op papier, maar aan de keukentafel. In huizen waar mensen zich afvragen: wat kan ik doen? En hoe dan? Johan woont in een gewone rijtjeswoning in Amstelveen, gebouwd in 1984. Geen perfect geïsoleerd nieuwbouwhuis dus, maar een woning waarin je als bewoner stap voor stap zoekt naar verbetering. En precies dáár, zegt Johan, moet verduurzaming beginnen. “Ik wil best bijdragen, maar het moet wel te doen zijn. Begrijpelijk. En betaalbaar.”

De energietransitie begint thuis
Voor Johan gaat duurzaamheid niet over grote woorden of snelle deadlines, maar over keuzes in het dagelijks leven. Minder verspillen. Slimmer verwarmen. Praktische maatregelen nemen die samen verschil maken. Zijn huis is al geïsoleerd en voorzien van dubbel glas, volgens de normen van toen. Geen slecht vertrekpunt, maar ook geen eindstation. Verduurzamen betekent voor Johan: leren van anderen. Delen wat werkt. Niet alles zelf hoeven uitvinden. “Als je ziet hoeveel woningen in een wijk op elkaar lijken,” zegt hij, “dan zou het helpen als ervaringen en inzichten meer gedeeld worden. Dan wordt het voor veel mensen overzichtelijker.”

Niemand buitenspel
Wat Johan belangrijk vindt, is dat verduurzamen geen wedstrijd wordt. Niet iedereen heeft dezelfde financiële ruimte, kennis of gezondheid. “Als we willen dat iedereen mee kan doen,” zegt hij, “dan moeten we ook rekening houden met die verschillen. Niet alleen met de koplopers, maar juist met de grote middengroep.” Voor hem raakt dat aan rechtvaardigheid. Aan naast elkaar staan. Duurzaamheid mag geen luxe zijn voor wie het makkelijk kan betalen, maar moet bereikbaar blijven voor gewone huishoudens. Ook voor mensen in oudere woningen. Ook voor wie minder te besteden heeft, of afhankelijk is van een huurhuis.

Kleine stappen, grote betekenis
De winst zit voor Johan vaak in het kleine. Een beter afgestelde verwarming. Tochtstrips. Bewuster omgaan met energie. “Elke stap telt.” Warmetruiendag past daar goed bij. Even vertragen, genieten van genoeg. En samen. Voor Johan heeft dat ook iets geestelijks. Zorgvuldig omgaan met wat je is toevertrouwd. Niet vanuit angst of dwang, maar vanuit verantwoordelijkheid en hoop.

Opstaan voor het goede
Voor Johan betekent Opstaan voor het goede dat we de energietransitie menselijk houden. Dat we ruimte laten om te leren, om te groeien en om elkaar mee te nemen. Dat we niet alleen kijken naar doelen, maar naar mensen en hun dagelijks leven. “In mijn huis,” zegt hij, “maar ook in onze stad.”

Als de Olympische Winterspelen beginnen, kijken miljoenen mensen naar topsporters die het uiterste van zichzelf vragen. Het inspireert en verbindt. Maar voor Nethanja zit de echte kracht van sport ergens anders. Zij werkt bij een lokale sportschool in Amstelveen en ziet dagelijks wat beweging kan betekenen. Niet alleen voor een gezond lichaam, maar voor vertrouwen, verbondenheid en veerkracht. “Sport is zoveel meer dan presteren,” zegt ze. “Het is samen lachen, samen volhouden en elkaar aanmoedigen.”

Positieve gezondheid, dichtbij
In haar werk helpt Nethanja mensen om stap voor stap fitter te worden. Niet vanuit het idee dat iedereen een sportheld is en topprestaties moet leveren, maar dat iedereen mee moet kunnen doen. Jong en oud. Fit of juist niet. Met of zonder beperking. “Positieve gezondheid gaat over wat wel kan,” zegt ze. “Over energie, plezier en je weer onderdeel voelen van iets.” Dat ziet ze elke dag terug. In mensen die na lange tijd weer durven beginnen. In sporters die elkaar motiveren. In kleine overwinningen die groot voelen.

Sport verbroedert
Voor Nethanja is sport een plek van ontmoeting. Een plek waar verschillen vervagen en mensen elkaar leren kennen zonder labels. “Je hoeft het niet overal over eens te zijn,” zegt ze. “Je staat naast elkaar, je beweegt samen, en dat schept verbinding.” Die gedachte deelt ze met haar man, die actief is als lid bij dezelfde sportschool. Samen ervaren ze hoe sportscholen meer zijn dan plekken om te trainen. Het zijn gemeenschappen. Veilige plekken voor jongeren en ouderen.

Meer dan topsport
De Olympische Spelen laten zien wat mogelijk is op het hoogste niveau. Maar volgens Nethanja begint sportbeleid juist bij de basis: bij verenigingen, clubs en laagdrempelige sportplekken in de buurt. “Als die basis sterk is,” zegt ze, “dan profiteert iedereen. Niet alleen de sportieve talenten, maar ook mensen die sporten nodig hebben om mentaal of fysiek overeind te blijven.” Die visie sluit naadloos aan bij de ideeën van de ChristenUnie:
investeren in toegankelijke sport, sterke verenigingen en een gezonde leefomgeving. Sport als preventie. Sport als ontmoeting. Sport als onderdeel van een zorgzame samenleving.

Geloof en optimisme
Nethanja en haar man delen hun geloof en hun optimisme graag met anderen. Niet door grote woorden, maar door hoe ze leven. Door aandacht. Door bemoediging. Door mensen welkom te heten. “Voor mij is geloof verbonden met hoop,” zegt Nethanja. “Met vertrouwen dat we samen mogen bouwen aan iets goeds.” Ook binnen hun kerk, Crossroads International Church, geven zij hier invulling aan.

Opstaan voor het goede
Voor Nethanja betekent Opstaan voor het goede blijven investeren in wat mensen bij elkaar brengt. In bewegen en sport die toegankelijk is. En in gemeenschappen waarin iedereen meetelt. Aan het begin van de Olympische Winterspelen herinnert haar verhaal ons eraan: dat sport niet alleen gaat over winnen, maar over meedoen en dat samen in beweging komen het mooiste resultaat is.

Ziekte zet het leven stil. Niet alleen voor wie de diagnose krijgt, maar ook voor partners, kinderen, ouders en vrienden. Op Wereldkankerdag staan we stil bij wat kanker betekent en bij de mensen die zich elke dag inzetten om het leven met kanker menselijker te maken. Dorien is zo iemand. Zij werkt als bestuurssecretaris bij de Nederlandse Federatie van Kankerpatiëntenorganisaties (NFK), een vereniging met 22 lidorganisaties die er ieder zijn voor een specifieke groep mensen met kanker. Een plek waar dagelijks wordt gewerkt aan betere zorg, betere kwaliteit van het leven en een sterkere stem voor mensen die geraakt zijn door kanker. Geen werk op afstand, maar midden in de werkelijkheid van mensen die kwetsbaar zijn.

De stem van de patiënt
Bij NFK komen de ervaringen en behoeften samen van duizenden mensen. Die ervaringen en behoeften vormen de basis voor de stem van de patiënt. Met die stem beïnvloeden wij de politiek, het beleid in de zorg en het publieke debat. “Goede zorg gaat niet alleen over behandelingen,” zegt Dorien. “Het gaat over als mens gezien worden met wat voor jou belangrijk is in het leven. Over regie houden. Over serieus genomen worden, ook als je leven op zijn kop staat.” Ze weet hoe belangrijk het is dat patiënten en hun naasten niet verdwalen in het systeem. Dat informatie begrijpelijk is. En dat zorg aansluit bij wat mensen écht nodig hebben.

Nabijheid als kern
Wat Dorien drijft, is nabijheid en empathie. Niet over mensen praten, maar met mensen. Niet alleen kijken naar wat er medisch kan, maar ook naar wat het leven waardevol maakt. “Ziekte maakt je kwetsbaar,” zegt ze. “Juist dan doet het ertoe of er iemand naast je staat.” Die overtuiging neemt ze ook mee in haar politieke betrokkenheid. Ze brengt kennis, ervaring en een scherpe blik op zorg en menswaardigheid mee in de ChristenUnie-fractie. Om te zorgen dat besluiten recht doen aan de mensen achter de cijfers.



Geloof en gemeenschap
Dorien is actief lid van de Stadshartkerk Amstelveen, ook als bestuurslid. Ze spreekt met warmte over haar geloof en over de gemeenschap die daar om haar heen staat. Een plek waar ze zich gezien weet, waar ruimte is voor vragen, verdriet en hoop. “Geloof is de rode draad in mijn leven” zegt ze. “Ik mag vertrouwen dat God met mij meegaat, juist wanneer het leven kwetsbaar is.” Dat vertrouwen vertaalt zich in hoe ze naar anderen kijkt. Met aandacht. Met respect. En met oog voor wat iemand nodig heeft, niet alleen voor wat mogelijk is.

Wereldkankerdag
Op Wereldkankerdag vraagt Dorien aandacht voor iedereen die met kanker te maken heeft. Voor patiënten en hun naasten. Voor goede zorg, maar ook voor menselijkheid, begrip en solidariteit. “Kanker raakt ons allemaal,” zegt ze. “Direct of indirect. Het vraagt om een samenleving die niet wegkijkt, maar naar elkaar omziet.”

Opstaan voor het goede
Voor Dorien betekent Opstaan voor het goede naast mensen blijven staan, ook wanneer het leven onzeker wordt. Luisteren naar verhalen die niet altijd makkelijk zijn. En blijven werken aan een zorgsysteem dat niet alleen efficiënt is, maar vooral ook rechtvaardig en mensgericht. Op Wereldkankerdag herinnert haar verhaal ons daaraan: dat zorg begint bij aandacht, dat nabijheid verschil maakt en dat hoop groeit waar mensen elkaar vasthouden.

The post persbericht vraag het floor appeared first on D66 Amstelveen.