Er is bijna een jaar verstreken sinds Sanna Brockhoff haar zeilavontuur met ‘School at Sea’ beëindigde. Ze hervatte na de zomervakantie haar schoolwerk op het Alkwin Kollege, meldde zich aan als lid van de Aalsmeerse Jongerenraad en ontdekte haar belangstelling voor schrijven. Of ze af en toe een bijdrage mag leveren voor AalsmeerVandaag, zo vroeg ze. Dat mag. Te beginnen met een verhaal over schoolvriendin Emily Meering die net als zijzelf de vleugels uitsloeg. Niet op een schip maar als uitwisselingsstudent op een Amerikaanse High School waar ze heftige dingen meemaakt.

Door: Sanna Brockhoff. Terwijl haar vrienden klagen over regen op de fiets naar school, beleeft de zestienjarige Emily aan de andere kant van de wereld een uitwisselingsjaar dat soms meer weg heeft van een Netflixserie dan van een gewoon schooljaar. Haar maanden in Wichita, een stad in de Amerikaanse staat Kansas, zitten vol onverwachte wendingen: van grote musicalaudities en bijzondere ontmoetingen tot tornado’s en schietpartijen.

Toen Emily afgelopen juli in het vliegtuig stapte richting de Verenigde Staten, verwachtte ze vooral nieuwe mensen te ontmoeten, haar Engels te verbeteren en een andere cultuur te leren kennen. Dat ze binnen drie maanden op een groot podium zou staan en geconfronteerd zou worden met situaties die je in Nederland bijna nooit meemaakt, had ze toen nooit gedacht. Al in de eerste weken merkte Emily hoe anders het leven in Amerika kan zijn. Haar host-broer wilde haar bijvoorbeeld laten kennismaken met wat hij zag als ’typisch’ Amerikaans eten. “Ze dachten echt dat ik nog nooit een hamburger of frietjes had gegeten,” vertelt Emily lachend. Maar het grootste verschil zat volgens haar in het schoolsysteem. Waar leerlingen in Nederland vaak bezig zijn met ingewikkelde wiskunde, kreeg Emily een topografietoets over slechts zes landen. Emily is niet naar Amerika gegaan om stil te zitten; haar enorme passie voor musical en muziek opent daar alle deuren. Ze werd gecast als Sandy in Grease en deed auditie voor een professionele productie van Alice in Wonderland (Teen Edition) waar Emily werd gecast als Tall Alice én als lead dancer. Ze werkte hierbij met mensen die directe lijntjes hebben met Broadway.

Onder de indruk
Haar succes bleef niet onopgemerkt. Ze reisde naar Californië voor een zangcontest en sleepte daar de tweede plek in de wacht. Ook ontmoette ze Deke Sharon, de man achter Pitch Perfect, die diep onder de indruk was van haar eigen muziek. Onder haar artiestennaam EmilySofie brengt ze namelijk haar eigen nummers uit op meer dan 200 platforms wereldwijd. Haar ambitie kent geen grenzen: “Ik heb zelfs een eigen, twee uur durende musical geschreven die binnenkort wordt opgevoerd,” vertelt ze.

Schietpartijen dagelijkse kost
De ‘American Dream’ kent ook een andere kant. Wichita is soms een stuk ruiger dan de veilige omgeving waarin ze in Nederland opgroeide. In de maanden dat ze er woont, maakte Emily al verschillende heftige situaties mee. Zo werd ze aangereden op de fiets, moest ze schuilen in een kelder vanwege een tornado en wist ze in een speeltuin ternauwernood weg te komen van een kidnapper.

De constante dreiging van geweld is ook iets waar ze aan moest wennen. Nadat er een schietpartij plaatsvond bij een lokale supermarkt, ging haar school tijdelijk in lockdown. Bij een andere gelegenheid stond ze bij een benzinepomp toen iemand een pistool op haar en een vriend richtte. “We kregen op school zelfs een gastspreker van CSI (Crime Scene Investigation) die vertelde dat schietpartijen hier eigenlijk dagelijkse kost zijn. Het werd verteld alsof het heel normaal was: ‘Well, it’s Wichita.’”

Invallen van immigratiedienst
Toch laat Emily zich niet ontmoedigen. Terwijl ze steeds meer luisteraars scoort op Spotify, ziet ze ook de harde kant van Amerika. Ze maakt mee hoe de immigratiedienst invallen doet en hoe klasgenoten protestacties plannen. Ze zit er middenin en ziet de Amerikaanse realiteit van heel dichtbij. Op 30 juni komt Emily waarschijnlijk pas terug naar naar haar woonplaats Uithoorn met een rugzak vol ervaringen waar een gemiddeld mens drie levens voor nodig heeft. Maar nu probeert ze vooral nog even te genieten van de bijzondere tijd aan de andere kant van de wereld.

(Foto’s: privé-archief Emily Meering)

Het bericht ‘Emily in Amerika’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Eens in de zes weken vindt er in het raadhuis een naturalisatieceremonie plaats waarbij mensen met een niet-Nederlandse nationaliteit de ‘verklaring van verbondenheid’ afleggen waarmee ze officieel Nederlands staatsburger worden. AalsmeerVandaag spreekt regelmatig af met deze Nieuwe Nederlanders om hun levensverhaal te horen en te weten te komen hoe hun nieuwe land en woonplaats hen bevalt.

Door: Jan Dreschler. Michael Glanz (65), een Aalsmeerse kunstschilder, woont al zo’n dertig jaar in Nederland, waarvan twintig jaar in Aalsmeer. Vorige maand werd hij Nederlands staatsburger. Het zat al heel lang in zijn hoofd om dat te doen, maar het kwam er maar niet van. De noodzakelijke verlenging van zijn Duitse paspoort was de aanleiding om de al lang bestaande situatie te formaliseren. Hij besloot naturalisatie aan te vragen. “Ik voel me hier tenslotte heel erg thuis.”

We spreken elkaar in zijn gezellige, overvolle woonkamer midden in het dorp, waar je al snel ontdekt: hier wonen twee mannen die allebei creatief zijn en de ruimte optimaal benutten om met hun passie bezig te zijn.

Patholoog-anatoom
Michael werd geboren in de buurt van Düsseldorf, ging daar naar de lagere school en vervolgens naar het gymnasium. Vervolgens deed hij aan de universiteit de studie geneeskunde. Uiteindelijk eindigde hij als patholoog-anatoom en werkte aanvankelijk in een ziekenhuis in Düsseldorf en later in Aken.

Vanwege de liefde kwam hij in Nederland terecht, met name in Heerlen. Vandaar pendelde hij op en neer naar het ziekenhuis in Aken.
Hij deed zijn werk als patholoog-anatoom, maar had daarnaast ook opleidingstaken. Op den duur kwam hij tot de slotsom dat het niet echt iets was om de rest van zijn leven te doen. “Het was te bloederig.” Hij besloot het roer om te gooien en te stoppen met zijn werk als arts.

Piepklein woninkje aan de gracht
In de jaren daarna hebben hij en zijn partner veel gereisd en een flink deel van de wereld gezien. Nadat zijn Limburgse partner was overleden, besloot hij tot een ander leven en zocht hij dat in Amsterdam. “Ik vind het een hele mooie stad. Het was wel moeilijk om een woning te vinden. De eerste vijf jaar woonde ik aan een gracht in een piepklein woninkje. Ik kwam nogal eens in Aalsmeer en bij toeval zag ik daar een huis in de Seringenstraat. Daar ben ik twintig jaar geleden ingetrokken. Ik vond en vind Aalsmeer een prachtig dorp, met de lintbebouwing en de huizen in het oude dorp. Het is dorpachtig en er heerst rust.”

Ook de partner met wie hij naar Aalsmeer kwam, overleed. Wat dat betreft heeft Michael veel verdrietige dingen meegemaakt. Ook is hij een paar keer ernstig ziek geweest. “Maar ik heb een optimistische kijk op het leven en ben altijd geneigd vooruit te kijken.”

Tweede moedertaal
Hoe verging het hem verder? “Toen ik in 2005 hier kwam, ben ik eerst twee jaar intensief naar school gegaan, zodat Nederlands mijn tweede moedertaal is geworden. Dat is ook wel heel belangrijk als je in een winkel werkt: goed Nederlands spreken.” Want Michael werkt bij tuincentrum Het Oosten, waar hij drie dagen per week tuinmeubelen verkoopt. Maar daarnaast is hij vooral kunstschilder.
De eerste schreden op het gebied van de schilderkunst zette hij al in zijn jonge jaren, maar in Aalsmeer heeft hij het met volle kracht weer opgepakt. Via de kunstroute kwam hij al snel in contact met de rijkdom aan kunst binnen de Aalsmeerse gemeenschap en was verrast dat in zo’n klein dorp zoveel kunstenaars actief waren. Michael dacht: “Dat kan ik ook.”

Geen You Tubefilmpjes
Als kunstschilder is hij een volkomen autodidact die nooit les heeft genomen en ook geen YouTube-filmpjes van collega’s heeft bekeken. Hij schildert elke dag zo’n twee uur, in absolute stilte, en is dan volkomen geconcentreerd. Inmiddels heeft hij veel geëxposeerd, zowel in Amsterdam als op verschillende plekken in de gemeente Aalsmeer. Toen hij in het Oude Raadhuis exposeerde, werd hij toevallig 65 jaar oud en heeft daar dan ook gelijk maar zijn verjaardag gevierd.

Kunstkasten en ambtsketen
Zijn schilderstijl noemt hij geometrisch abstractionisme. Het kenmerkt zich door strakke lijnen en fraaie kleuren die samen een harmonieus geheel vormen. In het Kunstkastproject heeft hij twee elektriciteitskasten beschilderd, één bij het gemeentehuis en één op het Weteringplantsoen. Heel bijzonder is dat hij de ambtsketen van de kinderburgemeester heeft beschilderd. Met andere woorden: Michael is op allerlei manieren verbonden met Aalsmeer en de Aalsmeerse cultuur.

Sinds zeven jaar woont hij samen met Valentino, die een deels Spaanse, deels Nederlandse en deels Israëlische achtergrond heeft. Ook Valentino houdt zich bezig met kunst, namelijk met keramiek.

‘Mooie omweg’
Wat Michael waardeert in Nederland is de openheid van de mensen en ook de directheid. Overigens zegt hij: “Soms is het goed en soms niet. In Duitsland zijn we gewend om af en toe, uit diplomatieke overwegingen, een mooie omweg te maken.”
Ook viel het hem op dat mensen in Aalsmeer elkaar groeten. “Dat was ik niet gewend.”
Over het gemakkelijke tutoyeren in Nederland heeft hij zijn aarzelingen. Duitsland is wat dat betreft toch iets vormelijker. “Ik geef ook nog steeds de voorkeur aan ‘u’.”

‘Gedoe over mooie traditie’
“Natuurlijk heb ik de Nederlandse tradities leren kennen. Met Koningsdag gaan we elk jaar naar Amsterdam. In Duitsland zijn ze best jaloers dat wij een koningshuis hebben. Ook ben ik het sinterklaasfeest gaan waarderen. Maar wat ik niet zo goed snap, is dat er in Nederland zoveel gedoe is over zo’n mooie traditie.”

Eerste keer stemmen
Met zijn naturalisatie is er niet zoveel veranderd. Hij voelt zich na zo’n lange tijd helemaal Nederlands. Wel heeft hij nu stemrecht. En Michael gaat dan ook zeker stemmen, want het is voor het eerst sinds zijn verblijf hier dat dat kan. Met een twinkeling in zijn ogen zegt hij: “Misschien is míjn stem straks wel heel bepalend.”

(Foto’s Jaap Maars)

Het bericht Nieuwe Nederlanders: ‘Misschien is míjn stem wel bepalend’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.