In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen op 18 maart maken verschillende partijen gebruik van het aanbod van AalsmeerVandaag om hun kandidaten voor te stellen. In de rubriek ‘Wie is wie’ de nummer vier op de kandidatenlijst van FlorAalsmeer: Cedric van den Broek.

Waar stond jouw wieg? In 2005 te Nieuw-Vennep.
Hoe lang woon je hier al? Ik woon al negentien jaar in de gemeente Aalsmeer.
Wat uit jouw jeugd of achtergrond neem jij vandaag de dag nog steeds mee? Dat je voor alles moet gaan en er het beste van moet maken.
Wie ben jij, los van de politiek? Docent aardrijkskunde in opleiding (student), badmintonner, reiziger en gamer.
Waar kennen mensen in de gemeente jou van in het dagelijks leven? Van het Yuverta/badmintonvereniging.
Op welke plekken in Aalsmeer of Kudelstaart kom jij vaak/graag en waarom? Het Schinkelbos, Oosterbad, watertoren, Bloemhof, gemeentehuis en thuis natuurlijk.
Wat was het moment waarop je dacht: ik wil me verkiesbaar stellen? Toen ik mijn oud-tante (voormalig wethouder Bep Heemskerk-van den Broek, red.) had gesproken over haar politieke carrière.
Wat raakt jou persoonlijk als het over Aalsmeer en Kudelstaart gaat? De jeugd, de toekomst en de mensen die Aalsmeer en Kudelstaart mogelijk maken.
Wat is een klein, herkenbaar probleem in de gemeente waar jij je aan stoort, en waarom raakt dit jou persoonlijk? De jeugd wegzetten als moeilijk en onbereikbaar.
Waar maak jij je zorgen om als je denkt aan de toekomst van Aalsmeer of Kudelstaart? dat de jeugd geen kans heeft om in Aalsmeer een toekomst op te bouwen.
Wanneer voelde jij je voor het laatst echt Aalsmeerder of Kudelstaarter? Elk moment van de dag ben ik ervan overtuigd, dat ik een Aalsmeerder ben, zeker als ik omga met mijn medestudenten, dan krijg ik het altijd te horen.
Waarom past juist FlorAalsmeer bij jou? Ik kan mij goed vinden in de partij, de cultuur past echt bij mij.
Wat is het grotere vraagstuk waar jouw partij richting 2026–2030 duidelijke keuzes in wil maken? Woningbouw en bestuurscultuur.
Waarin onderscheidt FlorAalsmeer zich van andere partijen in de gemeente? Wij hebben de meeste en diverse ervaring en kennis binnen de partij.
Met welke andere partij in de gemeenteraad voel jij ook verwantschap of waardering? PvdA, want zij tonen net zoals wij, inzet en moed om te veranderen.
Wat hoor jij van mensen om je heen dat te weinig wordt meegenomen in de lokale politiek? Hoe de jeugd geholpen moet worden en hoe je duurzaamheid effectief in kan zetten.
Voor wie wil jij nadrukkelijk een stem zijn in de gemeenteraad? Voor de jeugd van Aalsmeer en Kudelstaart.
Waar ben jij trots op in Aalsmeer en Kudelstaart? De werkerscultuur, want we zijn niet bang om te werken om Aalsmeer beter te maken.
Wat wil je dat inwoners over jou onthouden als ze dit interview lezen? Dat ze op mij moeten stemmen bij de gemeenteraadsverkiezingen.
Is er nog iets wat je graag aan de lezers wil vertellen wat niet is gevraagd? Doen wat je zegt en zeggen wat je doet.

Het bericht #GR26 Wie is wie? Cedric van den Broek verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Eens in de zes weken vindt er in het raadhuis een naturalisatieceremonie plaats waarbij mensen met een niet-Nederlandse nationaliteit de ‘verklaring van verbondenheid’ afleggen waarmee ze officieel Nederlands staatsburger worden. AalsmeerVandaag spreekt regelmatig af met deze Nieuwe Nederlanders om hun levensverhaal te horen en te weten te komen hoe hun nieuwe land en woonplaats hen bevalt.

Door: Jan Dreschler. Michael Glanz (65), een Aalsmeerse kunstschilder, woont al zo’n dertig jaar in Nederland, waarvan twintig jaar in Aalsmeer. Vorige maand werd hij Nederlands staatsburger. Het zat al heel lang in zijn hoofd om dat te doen, maar het kwam er maar niet van. De noodzakelijke verlenging van zijn Duitse paspoort was de aanleiding om de al lang bestaande situatie te formaliseren. Hij besloot naturalisatie aan te vragen. “Ik voel me hier tenslotte heel erg thuis.”

We spreken elkaar in zijn gezellige, overvolle woonkamer midden in het dorp, waar je al snel ontdekt: hier wonen twee mannen die allebei creatief zijn en de ruimte optimaal benutten om met hun passie bezig te zijn.

Patholoog-anatoom
Michael werd geboren in de buurt van Düsseldorf, ging daar naar de lagere school en vervolgens naar het gymnasium. Vervolgens deed hij aan de universiteit de studie geneeskunde. Uiteindelijk eindigde hij als patholoog-anatoom en werkte aanvankelijk in een ziekenhuis in Düsseldorf en later in Aken.

Vanwege de liefde kwam hij in Nederland terecht, met name in Heerlen. Vandaar pendelde hij op en neer naar het ziekenhuis in Aken.
Hij deed zijn werk als patholoog-anatoom, maar had daarnaast ook opleidingstaken. Op den duur kwam hij tot de slotsom dat het niet echt iets was om de rest van zijn leven te doen. “Het was te bloederig.” Hij besloot het roer om te gooien en te stoppen met zijn werk als arts.

Piepklein woninkje aan de gracht
In de jaren daarna hebben hij en zijn partner veel gereisd en een flink deel van de wereld gezien. Nadat zijn Limburgse partner was overleden, besloot hij tot een ander leven en zocht hij dat in Amsterdam. “Ik vind het een hele mooie stad. Het was wel moeilijk om een woning te vinden. De eerste vijf jaar woonde ik aan een gracht in een piepklein woninkje. Ik kwam nogal eens in Aalsmeer en bij toeval zag ik daar een huis in de Seringenstraat. Daar ben ik twintig jaar geleden ingetrokken. Ik vond en vind Aalsmeer een prachtig dorp, met de lintbebouwing en de huizen in het oude dorp. Het is dorpachtig en er heerst rust.”

Ook de partner met wie hij naar Aalsmeer kwam, overleed. Wat dat betreft heeft Michael veel verdrietige dingen meegemaakt. Ook is hij een paar keer ernstig ziek geweest. “Maar ik heb een optimistische kijk op het leven en ben altijd geneigd vooruit te kijken.”

Tweede moedertaal
Hoe verging het hem verder? “Toen ik in 2005 hier kwam, ben ik eerst twee jaar intensief naar school gegaan, zodat Nederlands mijn tweede moedertaal is geworden. Dat is ook wel heel belangrijk als je in een winkel werkt: goed Nederlands spreken.” Want Michael werkt bij tuincentrum Het Oosten, waar hij drie dagen per week tuinmeubelen verkoopt. Maar daarnaast is hij vooral kunstschilder.
De eerste schreden op het gebied van de schilderkunst zette hij al in zijn jonge jaren, maar in Aalsmeer heeft hij het met volle kracht weer opgepakt. Via de kunstroute kwam hij al snel in contact met de rijkdom aan kunst binnen de Aalsmeerse gemeenschap en was verrast dat in zo’n klein dorp zoveel kunstenaars actief waren. Michael dacht: “Dat kan ik ook.”

Geen You Tubefilmpjes
Als kunstschilder is hij een volkomen autodidact die nooit les heeft genomen en ook geen YouTube-filmpjes van collega’s heeft bekeken. Hij schildert elke dag zo’n twee uur, in absolute stilte, en is dan volkomen geconcentreerd. Inmiddels heeft hij veel geëxposeerd, zowel in Amsterdam als op verschillende plekken in de gemeente Aalsmeer. Toen hij in het Oude Raadhuis exposeerde, werd hij toevallig 65 jaar oud en heeft daar dan ook gelijk maar zijn verjaardag gevierd.

Kunstkasten en ambtsketen
Zijn schilderstijl noemt hij geometrisch abstractionisme. Het kenmerkt zich door strakke lijnen en fraaie kleuren die samen een harmonieus geheel vormen. In het Kunstkastproject heeft hij twee elektriciteitskasten beschilderd, één bij het gemeentehuis en één op het Weteringplantsoen. Heel bijzonder is dat hij de ambtsketen van de kinderburgemeester heeft beschilderd. Met andere woorden: Michael is op allerlei manieren verbonden met Aalsmeer en de Aalsmeerse cultuur.

Sinds zeven jaar woont hij samen met Valentino, die een deels Spaanse, deels Nederlandse en deels Israëlische achtergrond heeft. Ook Valentino houdt zich bezig met kunst, namelijk met keramiek.

‘Mooie omweg’
Wat Michael waardeert in Nederland is de openheid van de mensen en ook de directheid. Overigens zegt hij: “Soms is het goed en soms niet. In Duitsland zijn we gewend om af en toe, uit diplomatieke overwegingen, een mooie omweg te maken.”
Ook viel het hem op dat mensen in Aalsmeer elkaar groeten. “Dat was ik niet gewend.”
Over het gemakkelijke tutoyeren in Nederland heeft hij zijn aarzelingen. Duitsland is wat dat betreft toch iets vormelijker. “Ik geef ook nog steeds de voorkeur aan ‘u’.”

‘Gedoe over mooie traditie’
“Natuurlijk heb ik de Nederlandse tradities leren kennen. Met Koningsdag gaan we elk jaar naar Amsterdam. In Duitsland zijn ze best jaloers dat wij een koningshuis hebben. Ook ben ik het sinterklaasfeest gaan waarderen. Maar wat ik niet zo goed snap, is dat er in Nederland zoveel gedoe is over zo’n mooie traditie.”

Eerste keer stemmen
Met zijn naturalisatie is er niet zoveel veranderd. Hij voelt zich na zo’n lange tijd helemaal Nederlands. Wel heeft hij nu stemrecht. En Michael gaat dan ook zeker stemmen, want het is voor het eerst sinds zijn verblijf hier dat dat kan. Met een twinkeling in zijn ogen zegt hij: “Misschien is míjn stem straks wel heel bepalend.”

(Foto’s Jaap Maars)

Het bericht Nieuwe Nederlanders: ‘Misschien is míjn stem wel bepalend’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.