In de aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen op 18 maart maken verschillende partijen gebruik van het aanbod van AalsmeerVandaag om hun kandidaten voor te stellen. In de rubriek ‘Wie is wie’ de nummer drie op de kandidatenlijst van D66: Marion Geisler.

1. Waar stond jouw wieg?
Amsterdam Nieuw-West. Als ik luisterboeken inlees, kan je dat nét nog horen.

2. Hoe lang woon je hier al?
Sinds mijn jongste zoon 9 maanden was, en die wordt deze zomer 30.

3. Wat uit jouw jeugd of achtergrond neem jij vandaag de dag nog steeds mee?
Ik kom uit een hele praktische familie. Wat de ogen zagen, konden de handen maken. Dat hebben ik en mijn broer ook heel erg. Mss dat daar mijn neiging vandaan komt dat het wél kan. Is het niet zo, dan is er vast een andere manier. Je moet m alleen even vinden, bedenken, van een ander horen. Zoiets. Maar het kan wél!

4. Wie ben jij, los van de politiek?
Vrolijk, enthousiast, positief, mensenmens, altijd te porren voor leuke nieuwe dingen.

5. Waar kennen mensen in de gemeente jou van in het dagelijks leven?
Ik werk als vrijwilliger bij Radio Aalsmeer. Mensen kunnen mij kennen van het inlezen van nieuwsberichtjes en mijn programma Verhalenderwijs op de woensdagmiddag.

6. Op welke plekken in Aalsmeer of Kudelstaart kom jij vaak/graag en waarom?
Ik kom heel graag in de haven van Gé Been, want daar ligt mijn boot. Tuffetuf de haven uit is zó een geluksmomentje! Maar ook achter mijn laptopje aan de keukentafel, waar ik uitkijk op het slootje voor mijn huis en de mensen zie die boodschapjes gaan doen in het ‘winkelcentrum’ van Kudelstaart. Heel genoeglijk.

7. Wat was het moment waarop je dacht: ik wil me verkiesbaar stellen?
Toen de lijst van D66 zó dun was, dat ik dacht: die gaan dat niet redden. Ik was op dat moment bestuursvoorzitter en het ging me aan mijn hart. Mensen die heel hard werken voor zo’n lokale afdeling en dan zonder of met te weinig man/vrouwkracht zitten…

8. Wat raakt jou persoonlijk als het over Aalsmeer en Kudelstaart gaat?
De negatieve insteek die ook in onze gemeente zo goed te horen is. Nare commentaren op socials, bij mensen die hun best doen wat moois van hun leven te maken. Ik ben meer van: laten we elkaar opzoeken en samen proberen tot een oplossing te komen. Daarom ben ik nu ook blij dat ik in de politiek zit: nu kan ik in ieder geval proberen om er wat aan te doen.

9. Wat is een klein, herkenbaar probleem in de gemeente waar jij je aan stoort, en waarom raakt dit jou persoonlijk?
Groenonderhoud in de buitenruimte. Ik zie de Meerlanden aan het eind van het seizoen veel te zwaar materieel inzetten om te maaien. De hele kant van het dijkje wordt kapot gereden, allemaal om de klus zo snel en goedkoop mogelijk te doen. Vreselijk. En wild groen betekent brandnetels in Kudelstaart. Jakkes.

10. Waar maak jij je zorgen om als je denkt aan de toekomst van Aalsmeer of Kudelstaart?
Gaan al die toekomstvisies wel opleveren wat ons voorgespiegeld wordt? Ik ben een praktisch mens. Als iets gedaan is, denk ik: o ja, zo moet het (wel) (of niet). Dan weet je pas of het oplevert wat je voor ogen had. Vooral ook, omdat de plannen en visies over heel veel jaren lopen. In die tijd verandert de wereld ook. Kijk maar naar de tijd van nu: er is zomaar een oorlog, die er vorige week nog niet was.

11. Wanneer voelde jij je voor het laatst echt Aalsmeerder of Kudelstaarter?
Een paar weken terug nog, toen ik er achter kwam dat er een vrijmibo in het Dorpshuis werd georganiseerd voor de inwoners van Kudelstaart. En daar hoor ik natuurlijk ook bij! Ik maakte kennis met heel veel van mijn dorpsbewoners, en zij met mij. En toen dacht ik inderdaad: ja, hier hoor ik ook bij. Het was té leuk! Aalsmeerders hebben er nogal een handje van om mensen in te delen in wel uit Aalsmeer, niet uit Aalsmeer (‘van wie ben je er één?’). Dat zorgt ervoor dat er altijd een subtiele scheiding is, en ook mensen zoals ik – die hier al 30 jaar woont – er op wijst, nou ja, dat je niet van hier bent. Ik denk dat er onderdehand meer niet-Aalsmeerders dan origineel-Aalsmeerders in de gemeente wonen. Maar dat zou ik eens moeten uitzoeken.

12. Waarom past juist D66 bij jou?
D66 is een partij die niet ideologisch is. Wel idealistisch, en gestoeld op mooie waarden zoals vrijheid, gelijkheid en democratie, maar het geeft de ruimte om van mening te kunnen veranderen als er ergens een beter idee op tafel komt. Vandaag de dag is het bijna vies om af te wijken van je partij-ideologie. Da’s niks voor mij. Als je er samen uit wilt komen, moet je kunnen bewegen. En wíllen bewegen.

13. Wat is het grotere vraagstuk waar jouw partij richting 2026–2030 duidelijke keuzes in wil maken?
Het OV in de gemeente is niet goed. Wij zouden een OV oplossing willen maken voor in de gemeente. Iets met technologie die verschillende deelmogelijkheden, die er nu al zijn, aan elkaar knoopt en misschien een buurtbus of iets dergelijks toevoegt, zodat het geen drie kwartier duurt om van Kudelstaart naar Aalsmeer te komen en je afhankelijk bent van het OV.

14. Waarin onderscheidt jouw partij zich van andere partijen in de gemeente?
Ik denk positiviteit en de wil om te veranderen. Bereidheid om constructief met elkaar te overleggen en te verbinden. Ik denk niet dat we daar uniek in zijn, want gelukkig hebben andere partijen deze bereidheid om te overleggen ook, maar ik denk dat deze bij ons wat meer voor ligt, deze houding is voor ons deel van de oplossing, die de inhoud versterkt.

15. Met welke andere partij in de gemeenteraad voel jij ook verwantschap of waardering, en waarom?
Is het raar als ik zeg: met allemaal? Als ik er één kies, sluit ik een ander uit, en dat wil ik niet. Ik wil met respect luisteren naar het standpunt van andere partijen en die ideeën overwegen. Dan kan ik besluiten met welk idee ik het eens ben of niet en van daaruit het gesprek opstarten over wat de beste uitkomst is voor onze inwoners.

16. Wat hoor jij van mensen om je heen dat te weinig wordt meegenomen in de lokale politiek?
Woningen. En dat snap ik. En daar kunnen we gisteren niks aan doen. Het is iets dat net wat langer gaat duren. Laten we nou eerst gaan bouwen, laten we het nou gaan dóén, en dan kijken wat er met de doorstroming gebeurt. Wie heeft er dan wel een woning (gekregen), wie heeft nog nodig, wat ging goed en wat moet in komende projecten beter gaan. Dan kunnen we ook eens kijken naar wat er wél is, en even ophouden met te kijken naar wat er níét is.

17. Voor wie wil jij nadrukkelijk een stem zijn in de gemeenteraad?
Voor vrouwen en jeugd. We hebben als D66 in Aalsmeer schrikbarend weinig vrouwen power op de lijst, dat zou echt anders moeten. Dus ook hier zou ik vrouwen echt willen laten zien hoe je als vrouw het verschil kan maken (in de politiek), als ze dat zouden willen. En de jeugd moet nog veel leren. Kennis, onderwijs, is daarin zó belangrijk, in welke vorm dan ook. Ik zou heel graag meer kennis over gezond eten richting de jeugd willen brengen. Weten wat gezond eten doet voor je eigen welzijn, vind ik wel een mooi project voor de komende raadsperiode

18. Waar ben jij trots op in Aalsmeer en Kudelstaart?
Ik vind dat we een prachtige gemeente hebben, waar heel veel goed gaat. We hebben een bruisend verenigingsleven, waardoor er heel veel te doen is en mensen elkaar kunnen ontmoeten. Aalsmeerders en Kudelstaarters kijken naar elkaar om, waardoor we met elkaar veel kunnen bereiken. Daar word ik echt heel blij van.

19. Wat wil je dat inwoners over jou onthouden als ze dit interview lezen?
Ik hoop mensen te inspireren positief te denken. Ik weet best dat het leven niet altijd fijn, of licht, of makkelijk is, maar op een zonnige dag hoop ik dat mensen tóch, ondanks alles, wél van het zonnetje kunnen genieten en daar een beetje levensgeluk uit kunnen halen. En als dat nog niet zo goed lukt, vraag dan hulp aan iemand. Want hulp woont misschien wel naast je.

20. Is er nog iets wat je graag aan de lezers wil vertellen wat niet is gevraagd?
Ga stemmen op 18 maart. Want iedere stem telt écht en maakt het verschil. Ook die van jou.

Het bericht #GR26 Wie is wie? Marion Geisler verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

(Update onder artikel) Door: Conny Vos. Einde van het schooljaar sluit Openbare Daltonschool Kudelstaart definitief de deuren. Dat bericht kwam als donderslag bij heldere hemel voor de ouders en de leerlingen. Zij werden net voor de voorjaarsvakantie op de hoogte gesteld. “We hadden een informatieavond georganiseerd waarin we het nieuws bekendgemaakt hebben. Niet alle ouders waren daarbij aanwezig, dus dezelfde avond hebben we nog een bericht rondgestuurd,” vertelt directeur Sandra Hof, “natuurlijk waren er veel vragen en die ruimte hebben we gegeven. De ouders reageerden verschillend. De één was verdrietig, een ander boos en weer een ander was begripvol.”

De beslissing volgt na een aanhoudende daling van het aantal leerlingen, waardoor het niet meer haalbaar is om de school nog open te houden. “Per jaar verdwijnen er twintig scholen. Onder de 162 leerlingen vindt de gemeente dat de school te klein is geworden. Toen ik zes jaar geleden begon als directeur hadden we acht groepen. Nu nog maar vier. Na de zomervakantie gaan achttien kinderen weg en dan blijven er nog maar zo’n zestig over.” Het is moeilijk de daling van het aantal leerlingen te duiden. Sandra denkt dat het vooral komt doordat buren aan elkaar vragen waar hun kind naartoe gaat en de meeste kinderen uit Kudelstaart gaan naar de naastgelegen Antoniusschool.

Veel geprobeerd
“We hebben veel geprobeerd om een sluiting af te wenden. In 2022 zijn we gefuseerd met OBS Samen Een en in januari zijn we na een traject van vijf jaar een Daltonschool geworden. Ook zou er een nieuw gebouw komen, waar we samen met KC De Ruimte in zouden trekken, maar door de gemeente werd een streep gezet door een nieuw schoolgebouw en die samenwerking is uiteindelijk niet doorgegaan. De medezeggenschapsraad heef voorgesteld om een Dalton-dependance van de Antoniusschool te worden, maar ook dat heeft het niet gehaald,” verklaart Sandra teleurgesteld.

Oog voor behoeften
Sandra is nog steeds enthousiast over de keuze voor het Dalton-onderwijs en vindt het jammer dat dit nu verloren gaat. “We hebben dit proces met elkaar vormgegeven en ik zie hoe dat door de kinderen, leerkrachten en ouders gedragen wordt. Het is zo zuur als je onze leerlingen ziet en hun behoeften. Dit is een kleine school met een andere leermethode. Het is niet dat de leerkracht zendt en dat de leerlingen allemaal moeten luisteren naar de instructies, ook al begrijpen ze de leerstof al. Onze leerlingen moeten doelen halen. Ze leren zelfstandigheid, samenwerken, plannen en gedragen zich netjes. Kinderen bloeien hier op. De sluiting heeft grote impact op de kinderen. Ik hoop heel erg dat daar straks oog voor is als ze op een andere school terecht komen.”

Terugkijkend denkt de directeur aan de vele mooie dingen die ze als school ondernomen hebben zoals de kledingruilbeurs die drie leerlingen uit groep 8 hadden georganiseerd en het vogelvoer dat ze voor kerst hadden gemaakt en verkocht waarvan de opbrengst was voor Stichting Jarige Job en de Dierenambulance. “Met veel creativiteit en organisatietalent kun je veel doen. Een leerkracht is met zestien leerlingen gratis naar Madurodam geweest.” Afgelopen september vierde de school haar vijftigjarige bestaan met een reünie, nog onwetend van het naderende onheil.

Team aangeslagen
Ook bij de leerkrachten sloeg het nieuws in als een bom. “Sommigen werken hier langer dan ik. Je hebt echt iets opgebouwd met elkaar. Ik heb het hen verteld voor de kerstvakantie. Ze zijn allemaal aangeslagen.” Het team bestaande uit acht leerkrachten en vijf medewerkers wordt ondersteund bij het zoeken naar een andere werkplek. Ze krijgen alle tijd en gelegenheid om bij andere scholen te gaan kijken. Wat Sandra hierna zelf gaat doen? Daar is ze nog niet mee bezig.

Binnen het dorp zijn nog twee andere scholen, de Antoniusschool en het protestant-christelijke Kind Centrum De Ruimte. Met deze scholen zijn afspraken gemaakt dat de leerlingen daar terecht kunnen, maar dat ze wachten met het overnemen tot na de zomervakantie zodat er geen leegloop ontstaat. Kinderen die liever Dalton-onderwijs willen blijven volgen, zullen daarvoor naar Mijdrecht en Zevenhoven moeten. Officieel hoeft de school pas in 2027 de deuren te sluiten, dus als ouders erop staan, moet de school onderwijs blijven verzorgen, maar Sandra raadt dat sterk af.

Afscheid
“Er is geen draaiboek voor het sluiten van een school. Het primaire onderwijsproces gaat nog gewoon door. Ik zorg ervoor dat het team geen last heeft van de organisatorische afhandeling. We hebben vrij nieuw meubilair. Ik heb nog geen idee wat we daarmee gaan doen, dat antwoord komt wel. Het is ook niet bekend wat de gemeente met het gebouw gaat doen; het heeft een onderwijsbestemming. Ik weet wel dat ik trots ben op ons team, op de kinderen, op ons,” voegt Sandra tot slot toe. In de zomer organiseert de school een afscheidsbijeenkomst voor leerlingen, ouders en leerkrachten.

Aanvulling vanuit de gemeente: ‘De grens van 162 leerlingen is een wettelijke basis vanuit het Rijk. Onder de 162 leerlingen krijgt een school ook steeds minder financiering vanuit het Rijk. De gemeente heeft daarin geen enkele rol. Het besluit om een school te sluiten wordt ook niet door de gemeente genomen, het schoolbestuur besluit om een school te sluiten. 

(Foto’s Jaap Maars)

Het bericht ‘Er is geen draaiboek voor het sluiten van een school’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.