Door: Maarten Alderden. We hebben net Pasen gehad, u weet, de stille week, het sterven, opstanding, het leven na dit leven. En, zo heb ik eens even na zitten denken over de A.E.D.-apparaten.
De afgelopen jaren is Nederland zo’n beetje vol gehangen met die dingen. Op zich een goede zaak want als je een hartaanval krijgt kun je, als er één in de buurt is en ook iemand met kennis van zaken, je leven redden. Vind ik allemaal prima. Moeten ze ook vooral mee doorgaan.
Alleen wil ik een kleine kanttekening maken bij het feit dat er A.E.D.-apparaten in kerken hangen. Ik weet geen eens of ze verplicht zijn of dat ze geplaatst zijn als service, voor het geval dat!
Maar goed, in de kerk wordt vaak gepreekt over vertrouwen, de blijde boodschap en ook vooruitzicht over het leven na dit leven. Dat laatste vooral in rouwdiensten. Ik hoor dat aan en luister ook naar de liederen die gezongen worden. En daar zitten best titels bij die tot nadenken stemmen. Ik noem er een paar:
- Heer ik kom tot U!
- Ga met God en Hij zal met je zijn!
- Neem mijn leven!
- Op die dag in de hemel!
En dan laat ik die teksten op mij in werken en denk wel eens: “Ik hoop niet dat er wat gebeurt tijdens de kerkdienst. Want wat gaan we dan doen?”
Met volle overtuiging die liedjes zingen. Wat als? Wil je nu wel of niet naar het gene waar je in gelooft, wat je achterna loopt en zo naar uitkijkt? Of toch aan het A.E.D.-apparaat? Soms lijkt het erop dat we in een maatschappij leven waarin we niet dood mogen.
25 Jaar geleden. Mijn vader was aan het werk op de kwekerij, seringen bossen. Hij voelde zich niet lekker en wilde nog even op bed gaan liggen. Ik heb hem nooit meer gesproken. De dag erop moesten we de bloemen naar de veiling brengen die hij gebost had.
Persoonlijk heb ik er wel moeite mee dat iemand, in dit geval mijn vader zo plotseling overleed. Na veel gesprekken met vrienden was er één die zijn arm om mij heen sloeg en zei: “Maart, wat denk je nou! Als God je roept, dan heb je maar te komen!” Kijk! Daar had ik wat aan, dat was het moment dat ik weer verder kon. Die, inmiddels ook overleden vriend ben ik tot op de dag van vandaag nog dankbaar.
Terug naar de A.E.D.
Voorstanders van het A.E.D.-apparaat zeggen: “We redden levens”. Okee, ben ik het mee eens, maar als dat echt het doel is en je weet wat die apparaten kosten. Doorgaans kost een A.E.D. tussen de duizend en drieduizend euro. Jaarlijks onderhoud rond de honderd euro. Wordt soms door vrijwilligers gedaan. Dan vind ik die kosten best wel fors. En als levens redden het doel is, dan kun je voor dat geld elders in de wereld misschien wel het honderdvoudige aantal levens redden, gewoon door te zorgen voor eenvoudige basisbehoeften. Bekruipt mij toch het gevoel dat wij het goed willen hebben en lang willen leven. Dat er een heleboel mensen in deze wereld zijn die pech hebben of op de verkeerde plek geboren zijn, ja, dat moet dan maar zo zijn. Wij eerst!
Nogmaals, moeten we levens redden? Ja!
Moeten we stoppen met A.E.D.? Dat zei ik niet!
Moeten ze in kerken blijven hangen? Weet ik niet!
Maar laten we alsjeblieft blijven nadenken over de dingen die we doen.
En zo op het eind van deze column schieten mij nog twee mooie liedjes te binnen die ik u niet wil onthouden: Go like Elijah en Oh, happy day
Maarten Alderden is een veelzijdige Aalsmeerder. Niet alleen als kweker van seringen en sneeuwballen, ook timmert hij aan de weg met zelfgemaakte decoratieve uilen. Actief en betrokken lid van de Oosterkerk waar hij al zijn hele leven pal naast woont.
Aalsmeer Over Hoop is een platform waarin zes Aalsmeerse en Kudelstaartse kerken vertegenwoordigd zijn. Door het jaar heen worden evenementen georganiseerd waarmee de kerken hun liefde voor Jezus en de omgeving willen uitdragen. Met regelmaat verschijnen columns die tot nadenken stemmen.
Het bericht Column: ‘A.E.D. ja of nee?’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.
Log in
