Door: Dick Piet. “Wat sta jij daar nou te gluren?”
Mijn buurvrouw van even verderop kwam met haar hondje de poort ingelopen. Precies op het moment dat ik door het hek haar tuin in stond te koekeloeren. Wat ik eerder al stiekem bij mijn andere buren had gedaan.
“Ik zoek mijn groene gft-container,” zei ik. “Die heb ik vanmorgen aan de weg gezet, maar is nu pleite. Vermoedelijk heeft iemand hem per ongeluk meegenomen.” Ik zei nadrukkelijk ‘per ongeluk’, om niet kwaaddenkend over te komen. Blijkbaar klonk het weinig overtuigend, want mijn buurvrouw haastte zich te melden, dat zij mijn groene bak écht niet had.
“Nou ja,” zei ik, “degene die mijn bak heeft meegenomen komt vast snel achter zijn vergissing en staat hij straks weer aan de weg.” Overigens moet die persoon dan stront in zijn ogen hebben gehad, dacht ik. Ons huisnummer staat namelijk met koeienletters op de minicontainer. Mijn buurvrouw van even verderop, beloofde dat zij goed rond zou kijken als zij haar hondje weer ging uitlaten.
Ik had geen rust meer in mijn kont. Om de haverklap ging ik bij de verzamelplek kijken of de verloren vuilnisbak was teruggeplaatst. Telkens tevergeefs. Ik hoopte dat er uiteindelijk één container zou blijven staan. Want die moest dan van de bewoner zijn, die ‘per ongeluk’ mijn bak had meegenomen. Leek mij logisch. ’s Avonds laat stonden nog twee bakken aan de weg.
Er zat niks anders op dan de volgende ochtend opnieuw te gaan kijken. Ik kon er slecht van slapen. Wíe had het in zijn hoofd gehaald om mijn bak mee te nemen? Opzettelijk natuurlijk. Niks per ongeluk, daar geloofde ik niet meer in. Ongetwijfeld door iemand die in zijn tuin bezig is met snoeien en aan zijn eigen minicontainer niet genoeg heeft om zijn takkenbende in te dumpen.
Uiteraard was ik vroeg op. Gauw kijken. Alle bakken waren weg. Niet één omgeruild voor die van mij. Wat nu? Wachten tot Meerlanden weer langskomt om de vuilnisbakken te legen, leek mij de enige optie. Wie weet zou die van mij dan weer aan de weg staan. Tot de nok gevuld met tuinafval. Ik zou dan gaan uitzoeken wie dat had gedaan. Om vervolgens de bak bij hem voor de deur leeg te kieperen.
De ontknoping nadert…
Twee weken later. Het liefst had ik een camera bij de verzamelplek geplaatst. Kon ik goed in de gaten houden wie een bak kwam plaatsen. De dader op heterdaad betrappen. Nu had ik net werk om ter plekke poolshoogte te nemen. Bewoners moesten vast denken dat ik het heen en weer had. Kon mij niks schelen. Ik moest en zou er achter komen wie mijn geliefde groene bak had gejat.
De straat stond ‘vol’ met containers. Goed beschouwd zijn de bewoners daar mooi klaar met zo’n verzamelplek voor hun huis. Dagenlang tegen een rij bakken aan zitten kijken. Dat niet alleen. Als ze geleegd zijn, ligt er altijd een aantal ondersteboven op het trottoir. En ’s zomers stinken ze een uur in de wind. Maar goed, daar gaat het nu niet om. Mijn bak was er in geen velden of wegen te bekennen.
Ik gaf het op en besloot Meerlanden te bellen. Een vriendelijke vrouw hoorde mijn verhaal geduldig aan. Zonder enige discussie beloofde ze mij een nieuwe minicontainer. Die zou over een week in mijn voortuin worden geplaatst. “U hoeft er niet voor thuis te blijven, hoor,“ drukte ze mij op het hart. “U heeft uw best gedaan voor ons om de container terug te vinden, dus doen wij nu ons best voor u.”
Nu komt het…
Ze raadde me aan voortaan geen weken meer te wachten om een nieuwe container aan te vragen. “Moet ik dan niet eerst afwachten of mijn bak misschien weer boven water komt,” vroeg ik. “Nee hoor,” antwoordde ze, “dat gebeurt toch niet. Een vermiste container is zo goed als zeker bij het legen in de vuilniswagen gevallen.”
“Hó, wacht even. U gaat me toch niet vertellen dat mijn bak door de vuilniswagen is opgeslokt?” “Ja, dat is zo goed als zeker. Dat komt regelmatig voor. Vooral de wat oudere minicontainers tuimelen nog al eens uit de grijper.” Ik ben verbijsterd, met stomheid geslagen. Bij het legen in de vuilniswagen gevallen… Wat een bak.
Dick Piet is journalist. Geeft zijn nieuwsgierigheid al meer dan een halve eeuw de vrije loop in de schrijverij. Schopte het tot hoofdredacteur van de Aalsmeerder Courant. Graaft op papier graag dieper dan anderen in naoorlogs Aalsmeer. Pleziert Aalsmeerders veelvuldig met foto’s van vroeger op platform ‘Je bent Aalsmeerder als…’ en met nostalgische filmavonden in de Feestweek waarvoor hij koninklijk onderscheiden werd.
Het bericht Column: ‘Wat een bak…’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.
Log in
