Door: Jan Dreschler. Shilton Grootfaam (35) reisde nogal wat op en neer van Nederland naar Suriname en omgekeerd. Maar Nederland is toch het land waar hij de meeste toekomst ziet. Afgelopen maand werd hij tijdens een plechtigheid op het gemeentehuis officieel Nederlander.

Shilton woont nu tien jaar in Nederland. Maar dat is niet voor de eerste keer. Tot zijn twaalfde jaar woonde hij in Amsterdam-West, maar toen gingen zijn moeder en hij terug naar Suriname, want oma werd ouder en moest verzorgd worden. Het was moeilijk alle vrienden achter te laten en helemaal opnieuw te beginnen, maar zijn moeder beloofde dat ze na een jaar terug zouden keren en dat hield hem op de been. “Maar na een jaar werd het nog een jaar en nog een jaar en nog een jaar, tot mijn moeder overleed in 2013.”

Goudzoeker
Ook zijn schoolopleiding ging met vallen en opstaan. Hij volgde de mulo in Suriname en kwam tot het vierde jaar, maar verliet de school zonder diploma. Daarna volgde hij een jaar de lerarenopleiding, maar ook dat werd voortijdig afgebroken. Na wat losvaste baantjes werd het idee geboren om op zoek te gaan naar goud. Goud zoeken lijkt voor ons een buitenissigheid, maar in Suriname is dat een manier om aan een inkomen te komen als je geen andere mogelijkheden meer ziet.

Dus is Shilton met een paar vrienden de rivier afgezakt en het binnenland ingegaan. “Je neemt af en toe wat monsters langs de rivier en als je dan iets van goud vindt in het bezinksel, dan is dat een plek die de moeite waard is om verder te onderzoeken. Je huurt een graafmachine of je doet het met een pikhouweel en je hebt een waterspuit nodig om de aarde in de opvangbak weg te spuiten en dan hoop je tussen het bezinksel gouddeeltjes te vinden. Ik deed het vooral om geld te verdienen, zodat ik de verzorging van mijn moeder kon betalen. Zij was al ziek in die tijd. Ik heb dat jaar goed verdiend, dus dat was een goede stap.”

Vreemde situatie
Het goud delven heeft een jaar geduurd, want zijn moeder werd zieker en hij moest naar huis terug om te zorgen voor zijn zusje. Op aanraden van een vriend besloot Shilton om naar de technische school te gaan om toch een diploma te halen. Hij kon instromen in het derde leerjaar. Dat was wel een vreemde situatie, want hij zat als enige achttienjarige tussen kinderen van dertien en veertien jaar. “Maar,” zegt hij, “ik ben in gesprek gegaan met mijzelf en wat mijn doelen waren en ik ben ervoor gegaan.”

Zijn doorzettingsvermogen werd beloond, want hij heeft inderdaad zijn diploma gehaald. Vervolgens kreeg hij een vaste baan in een bakkerij waar hij werkte tot hij naar Nederland terugkeerde. Na het overlijden van zijn moeder kreeg hij een betere relatie met zijn vader, iets wat er voorheen nauwelijks was geweest. Het bleek helaas van korte duur want deze overleed drie maanden na zijn moeder. “Dat was een moeilijke tijd. Mijn zusje hielp me erdoor.”

Drukke boel in Aalsmeer-Oost
Uiteindelijk ging het zusje bij oma wonen en besloot hij naar Nederland terug te keren. Een schoolvriendin van lang geleden haalde hem op van Schiphol en hij trok korte tijd bij haar in, in haar woning in België. Maar dat was geen succes. Daarna is hij bij zijn broer gaan wonen in Amsterdam-Zuidoost. Het vinden van werk viel aanvankelijk niet mee. “Maar ik kreeg een relatie met mijn huidige vriendin Roxanne. Zij had een woning van Eigen Haard in Amsterdam-Noord, maar moest vanwege de stadsvernieuwing uitwijken naar elders. Van de woningbouwvereniging kreeg zij een woning in Aalsmeer-Oost toegewezen en ben ik bij haar ingetrokken.”

Het is een drukke boel daar in Aalsmeer-Oost. Met een samengesteld gezin. Kinderen van haar, kinderen van hem en kinderen van samen. In totaal vijf kinderen, waarvan er één in Suriname woont. Shilton werkt bij exportbedrijf Anton Spaargaren, dat is opgegaan in het grotere FleuraMetz.

Cursus was niet nodig
“De beslissing om Nederlander te worden was een logische stap, want ik ben niet meer van plan om naar Suriname terug te gaan. Een inburgeringscursus was niet nodig, wel het aanleveren van allerlei stukken. De plechtigheid op het gemeentehuis heb ik als prettig ervaren, waarbij de burgemeester heel duidelijk sprak over wat er als Nederlander van je verwacht mag worden.”

Voetbal, barbecues en rap
Shilton is een man met vele bezigheden en hobby’s. Hij voetbalt voor FC Aalsmeer, in het tweede elftal. Met trots laat hij de medailles en prijzen zien die hij daarbij won. “Ik ben vooral een aanvaller. Ik heb plezier in voetbal en zolang het nog gaat, voetbal ik door.” Zijn voorbeeld is Ronaldo en hij ziet uit naar de wereldkampioenschappen voetbal.

Daarnaast organiseert hij op verzoek barbecues. Ook heeft hij in de tuin een kleine studio waarin hij muziek maakt. Ter plekke werd een videoclip getoond die professioneel oogt. Zijn rap is op YouTube te zien onder de naam KT – Ik Trip.

Ongelijke behandeling
Kortom, Shilton is een actieve man die goed geïntegreerd is in de samenleving. “Ik heb het naar mijn zin hier in Aalsmeer,” zegt hij, “maar soms merk ik wel dat mijn huidskleur aanleiding is voor ongelijke behandeling.”

Met enige emotie geeft hij een aantal voorbeelden, zoals toen zijn zoontje op school ruzie had met een Nederlands jongetje en de politie wel voor informatie naar het gezin van het jongetje ging, maar niet de moeite nam om het verhaal van Shiltons zoon aan te horen.

Of de keer dat hij en zijn vriendin een luidruchtige ruzie hadden, overigens zonder enig geweld, maar dat er wel opeens de politie voor de deur stond. Of dat zijn kinderen af en toe voor aap worden uitgemaakt. Het zijn dingen waar hij het moeilijk mee heeft, maar hij relativeert het ook. “De meeste mensen zijn niet zo en ook op mijn werk en bij het voetbal heb ik wat dat betreft geen enkel probleem. En verder is Nederland een fijn land. Hier kan ik voor mijn gezin zorgen. In Suriname is dat veel ingewikkelder. Daar kijkt men nog altijd wat meer naar de eigen zakken.”

(Foto’s: Jaap Maars)

Het bericht Nieuwe Nederlanders: ‘Ik ben niet van plan naar Suriname terug te gaan’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.