Door: Maarten Alderden. Gisteren eindigde de 100 zoveelste 4-daagse van Nijmegen. Mijn vrouw en ik hebben jaren geleden ook een aantal keren meegelopen. En ieder jaar moet ik weer denken aan de volgende gebeurtenis die er bij mij nogal inhakte.
Het was al de laatste dag en we hadden al heel wat ontberingen achter de rug. Eigenlijk waren we het zat en wilden wel naar huis. Dus wij in een schuifelende massa richting station. In die massa werd ik opeens op m’n schouder getikt door een jongeman die zich excuseerde. Ik vroeg hem wat er aan de hand was, waarop hij zei dat hij op mijn hiel had getrapt. Ik zei hem dat er niets aan de hand was, want ik had niets gemerkt.
Onbewust ging mijn blik naar zijn voeten en ik zie twee tropenschoenen van Defensie. Diezelfde schoenen stonden bij mij in huis omdat onze zoon net een week terug was van de missie in Mali. Dus zei ik tegen de onbekende jongeman: “Hé, je hebt woestijnstappers van het leger, ben je militair?” Of de jongeman nu militair was of niet dat weet ik niet meer, maar wat hij zei, nagelde me vast aan de grond. Hij zei: “Meneer, die schoenen zijn niet van mij, maar van mijn kameraad die overleden is”. Ik stond machteloos en stamelde zoiets tegen hem als: “Dat is nogal wat…..” Ja, zei hij, terwijl hij zich haastte om bij zijn groepje te blijven. “Zo loopt Dennis toch nog een beetje met mij mee en sleept mij erdoor als ik het zwaar of moeilijk heb.” En weg was hij. Opgelost in de massa.
Deze ontmoeting heeft een bijzondere indruk op mij achtergelaten. Een ontmoeting van niet langer dan 10 seconden, maar voor de rest van mijn leven in mijn geheugen gegrift. En ook nu, nu ik dit opschrijf, of als ik het aan iemand vertel, grijpt het mij weer naar de keel.
Vandaag de dag hoor ik vaak over vrienden op social media. Volgers, groepen, vrienden, contacten. Mensen zijn er soms best trots op dat ze in die wereld 300, 800, ja soms wel 1500 “vrienden” hebben. Ik heb ze wel eens gesproken maar op de vraag of ik erbij zit is het antwoord altijd nee. Maarrrr, ik kan er nog wel bij komen als ik dat wil. Als ik vraag aan diegene die zoveel “vrienden” hebben of ze ook weten hoe ze eruit zien is het antwoord ook altijd nee.
Ondanks al die contacten schijnt de eenzaamheid, vooral bij jongeren, nog nooit zo groot te zijn geweest.
Ik las laatst een stukje dat ging over 3 echte vrienden, die hadden met elkaar afgesproken 1 maand geen social media. Wat bleek, ze hadden meer vrije tijd, hadden naar hun oordeel veel meer nuttige dingen gedaan, meer fysieke contacten gehad en nu komt het: Toen ze na een maand weer op social media mochten/gingen hadden ze daar minder behoefte aan en daarbij NIEMAND had ze gemist. Geweldig!
Conclusie, die oppervlakkigheid van social media zet geen zoden aan de dijk!
Terug naar die wandelaar in de Nijmeegse 4-daagse.
De schoenen aantrekken van je overleden vriend in de overtuiging dat hij met je meeloopt als je het moeilijk hebt, dat moet ware vriendschap geweest zijn!
Wat een kracht…..
Wat een moed…..
Wat een vertrouwen…..
Wat een liefde…..
….. van die onbekende jongeman.
Dat je op mijn hiel ging staan…..
Dank je wel!
Maarten Alderden is een veelzijdige Aalsmeerder. Niet alleen als kweker van seringen en sneeuwballen, ook timmert hij aan de weg met zelfgemaakte decoratieve uilen. Actief en betrokken lid van de Oosterkerk waar hij al zijn hele leven pal naast woont.
Aalsmeer Over Hoop is een platform waarin zes Aalsmeerse en Kudelstaartse kerken vertegenwoordigd zijn. Door het jaar heen worden evenementen georganiseerd waarmee de kerken hun liefde voor Jezus en de omgeving willen uitdragen. Met regelmaat verschijnen columns die tot nadenken stemmen.
Het bericht Column: ‘De overleden vriend’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.
Log in
