Door: Mariëlle Wegman. Deze week was de ‘keuze reuze’ voor wat betreft de foto voor deze wekelijkse vaste rubriek. De meneer op de foto die het is geworden, speelde eerder de hoofdrol in het filmpje over de rollator-wasstraat bij Zorgcentrum Aelsmeer. Reden om dezelfde meneer nog eens een hoofdrol toe te kennen. Of de rol van lijdend voorwerp, zo u wenst.

Zoals gebruikelijk gaan we eerst terug naar de kip van vorige week, en de vele inzendingen die het diertje teweegbracht. Maar liefst 32. Reacties met een wipkip erin verwerkt, kwam maar liefst vijf keer voorbij. Het winnende onderschrift gaat echter een hele andere kant uit. ‘Staredown confrontatie tussen kip en vos…’ van Pim van der Meer is deze week goed voor twee broodjes naar keuze bij Broodje van de Zaak. Proficiat Pim, de bevestigingsmail komt binnenkort naar je toe met de digitale postduif.

Terug naar de rollator-wasstraat. Wat speelt hier? U mag er weer helemaal op losgaan. Maar gezien het niveau van voorgaande inzendingen, gaat u er wel weer raad mee weten. We zijn benieuwd.

 

Het bericht Foto 612: verzin en win verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.

Door: Anna Maria Mantel-Giannattasio. Alles heeft zijn tijd. Alles heeft zijn nut. Zomer in Aalsmeer, anno 2026. Het is heet. Niet gewoon warm, nee: bloedheet. De soort hitte waarbij ik op mijn fiets stap en na een rondje Poel denk: waarom heb ik geen airco op mijn stuur?

Maar de heftige hitte heeft ook iets moois gebracht. Een flinke ommezwaai in het straatbeeld van Aalsmeer. De witte, ongebluste melkflessen die ik jaar in, jaar uit onder korte broeken vandaan zag komen, zijn weg. Aalsmeer kleurt langzaam naar een dorp vol bruingebakken adonissen.

Waar vroeger alleen de jetset van Aalsmeer eruitzag als een stratenmaker op vakantie in Fuengirola, loopt tegenwoordig bijna iedereen erbij als een dubbelgebakken volkorenbrood uit de Zijdstraat. Lekker knapperig. We omarmen de droogte met droge humor. Niemand kijkt meer op als een paar honderd mensen met idiote brilletjes naar de zon staan te staren vanaf het Surfeiland. De buurvrouw mag ineens een stuk bloter zijn dan normaal. En als een hardwerkende winkelier besluit vanwege de hitte een uurtje eerder de Poel op te gaan, knikt iedereen begripvol. Gelijk hebben ze!

Groot gelijk.

Ik neem trouwens iets terug. Jarenlang zei ik: als de Poel dichtvriest, smelten de Aalsmeerders. Maar het omgekeerde blijkt ook waar. Als de Poel niet dichtvriest, smelten we óók. En dan ineens is het alweer augustus.

Hoe gaat het met je? Heb je al zin in de Feestweek? Heb je alles op orde? Of ben je zo iemand die op de eerste dag van de Pramenrace ontdekt dat de Penta nog bij de buurman ligt, het bier op is en niemand eigenlijk weet of tante Ria ook komt. En Henk, en die verre neef uit Naarden.

Ach. Ons dorp hangt niet aan elkaar door planning.

Ons dorp Aalsmeer hangt aan elkaar door tradities, feesten, rituelen en geheimen.

Het grootste geheim van Aalsmeer is natuurlijk dat we een dorp zijn van honderden eilanden, slootjes en verborgen doorgangen. Maar dat vertellen we verder aan niemand.

Ssst.

Laat Amsterdam maar denken dat wij alleen maar bloemen hebben.

Tradities hebben we genoeg. Het kerstspel bij de Doopsgezinde Gemeente in de Zijdstraat. Laatste werkdag. Met Pinksteren de draaiplank opkalefateren samen met de buurt. En natuurlijk de ongeschreven dorpsregels waar niemand ooit officieel van heeft gehoord, maar waar iedereen zich toch aan houdt.

Weet je dat in Volendam iedereen na de beruchte Kermis zijn moeder een bloemetje brengt? Is dat geen mooie nieuwe traditie voor ons? Oh ja, bloemen is handel, dat geef je niet zomaar weg.

En dan zijn er de Aalsmeerse feesten.

Vanaf september wordt Aalsmeer weer langzaam zichzelf.

We dobberen langs verlichte boten, staren naar vuurwerk en vragen ons ondertussen af of het vuurwerkhartje er dit jaar weer bij zit. Een vraag die nergens officieel op papier staat, maar die voor veel Aalsmeerders ongeveer dezelfde urgentie heeft als een commissie vergadering van de Gemeente.

We verheugen ons op een Pramenrace met een snelheid en publiek waarbij de Formule 1 verbleekt. Wij zijn echter en leuker. Alleen al omdat we er onderweg aanzienlijk gezelliger uizien dan Max Verstappen.

We gaan snel weer met zijn allen pubquizzen. We schrijven een Aalsmeers dictee en ontdekken dat we allemaal een andere mening hebben in de politieke arena maar dat we samen hetzelfde doel hebben: zorgen dat Aalsmeer een geweldig dorp blijft en dat jongeren daar een plek krijgen om te wonen, werken en dromen.

We vieren dat het Flower Art Museum als een feniks uit de as van het oude gebouw herrijst.

En bovenal vieren we iets wat veel belangrijker is.

Dat we elkaar hebben.

Want dát maakt een dorp een dorp. Niet de bruggen. Niet de boten. Niet de kerken, kroegen of pramen. Maar dat iemand even bij je aanbelt als het niet zo lekker met je gaat. Dat er een pannetje kippensoep voor de deur staat zonder dat je daarom hebt gevraagd.

Dat iemand een klein zetje geeft aan die dorpsgenoot die een beetje vastzit en het allemaal even niet meer weet. Dat je elkaar ziet.

En misschien moeten we daar deze winter maar eens een afspraak over maken.

Dat we wat minder mopperen. Want mopperen is net als een schommelstoel: je gaat wel heen en weer, maar je komt geen centimeter vooruit.

Dus geniet nu nog even van de rust.

Van de hitte.

Van die laatste lange zomeravonden waarop iedereen doet alsof september nog heel ver weg is. Want straks barst het los.

Veel succes aan alle teams tijdens de Pramenrace met het thema 40 jaar geSPIEdenis. Ik verheug me nu al op de Kloothommels, de Natte Nellies, de Poddeworsten, de Vreeselijke Vreekens, De Kale Zak, Team Kees Bonkezak, Duikbootvereniging De Gladde Snorretjes, Von Penta en de Schuddebuikjes.

Weet je…Je hebt er geen B&B Vol Liefde voor nodig.

Aalsmeer is namelijk zoveel smeuïger. Hier kennen we de kandidaten al.

We weten waar ze wonen, wie hun ex is, of hun borsten, billen en ogen vroeger iets meer aan het hangen waren, wie er vroeger met wie heeft gevaren en vooral: wie er een prijs heeft gewonnen tijdens de Pramenrace.

En als je dat eenmaal weet, kom je daar nooit meer vanaf. Dat is het mooie van een dorp.

Je kunt verhuizen.

Je kunt je haar verven.

Je kunt een andere boot kopen.

Maar Aalsmeer onthoudt alles.

En misschien is dat wel onze mooiste traditie.

(Redactie: nog veel meer foto’s van Anna Maria in de galerij onder de advertentie van de Historische Tuin)

Anna Maria Giannattasio is zo iemand die een ruimte binnenloopt en meteen mensen met elkaar in gesprek krijgt. In Aalsmeer verbindt ze creativiteit aan mensen, plannen en kansen, zonder gedoe, gewoon Puur en nooit saai. Met flair, energie en een aanstekelijke nieuwsgierigheid brengt ze ondernemers, makers en bewoners samen. Passie voor Radio Aalsmeer en dol op het Poelgevoel. (Foto: Bo Visions)

Het bericht Column: ‘Laat Amsterdam maar denken dat wij alleen maar bloemen hebben’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.