Door: Erik van Itterzon. Ik zag die schutting op de Hogedijk en dacht: wat een briljant idee, dat wil ik ook! Dacht nog even dat je daar vergunning voor nodig zou hebben, of toestemming van je buren, maar nee, dat mag gewoon! Door mijn straat persen zich dagelijks veel vrachtwagens om de JUMBO te bevoorraden, die straat is daar helemaal niet op berekend. Schutting geplaatst, opgelost! De vrachtwagens persen zich nu door een andere straat, als de bewoners het daar ook zat zijn plaatsen ze hun eigen schutting. Denk ik. Er is ook al iemand van de Gemeente komen kijken, ik kreeg complimenten voor mijn schutting, voor het gekozen materiaal en mijn toezegging deze netjes te onderhouden.

Maar ik heb gemerkt dat ik mijn schutting  voor nog heel veel andere dingen kan gaan gebruiken. Om me achter te verstoppen, of me te verschuilen, als het me teveel wordt. Want zeg nou zelf, soms is het niet om te harden, toch?

Eindelijk staat er weer een stuk van Joop Kok op Aalsmeer Vandaag. Ik ben het niet altijd met Joop eens, maar hij heeft een fijne, dwarse kijk op de wereld en hij schrijft helder. Nu over de weigerachtigheid van de gemeente om aan de spreidingswet te voldoen. Mensen lezen dat, vinden er iets van, kauwen er nog eens op, denken er nog even over na, lezen er nog iets over, bedenken een reactie, verwerpen die reactie en drinken een kop koffie. Nee, zo gaat het natuurlijk niet. Al ruim voor het einde van het artikel klimt men, gewapend met het toetsenbord, in de hoogste boom.

“Joop heeft duidelijk kortsluiting onder zijn hersenpan”. En: “Joop heeft een mooi huis in een wijk waar geen overlast is.” Of: “Volgens mij hebben we een hotel vol azieltjes (sic) op het raadhuis plein. De omvolking in Aalsmeer en kudelstaart zie je voor je ogen gebeuren.”

Dán trek ik me even terug achter m’n schutting.

Hermen de Graaf heet wethouder Van der Plas welkom in Aalsmeer. Niet helemaal met open armen, maar toch. Ik denk dat Lennart daar wel tegen kan. En anders drinkt hij binnenkort maar een biertje of een glaasje ranja met Hermen en hebben ze het er even over. Ik lees dat artikel en denk: stevig aangezet, Hermen. Maar je hebt niks uit je dikke duim, een heldere mening. Mensen lezen dat, vinden er iets van, kauwen er nog eens op, denken er nog even over na, lezen er nog iets over, bedenken een reactie, verwerpen die reactie en drinken een kop koffie.

Maar nee hoor, het woord “zakkenvuller” komt voorbij, iemand oppert heel kernachtig “oprotten” en René Martijn dropt een “jij-bak” terwijl hij beter zou moeten weten.

Ik lees ook nog “weer een Zakenvuller” en trek me, luid snikkend, terug achter mijn schutting.

Maar dan schrijft Hermen de Graaf een column over de Pramenrace, waar haalt die man de tijd vandaan? Hermen toont aan dat de Pramenrace de samenleving meer dan een miljoen oplevert.

Per jaar, per week, of over de afgelopen veertig jaar, dat wordt me niet helemaal duidelijk. Hoe dan ook, de Pramenrace. Ik heb alle voorgaande edities gemist en durf te beweren dat het mijn levensgeluk niet nadelig heeft beïnvloed. Trek je lelijkste kleren aan, zet je muziek op tien en ga een stukkie varen. Prima, als ik maar niet meehoef. Vrienden vertrekken tijdens Pramenrace en Feestweek uit Aalsmeer. Ik verzoek Hermen de kosten die dat met zich meebrengt te verdisconteren in de opbrengst. Tot die tijd trek ik me terug achter mijn schutting.

U merkt het, het lukt me niet altijd om Aalsmeer en de Aalsmeerders door een roze bril te bekijken.

Het dorpsgevoel, de saamhorigheid en de gemeenschapszin, ik moet er soms erg naar zoeken. Wie daar geen last van heeft, is Anna Maria Mantel. Niemand die de loftrompet beter bespeelt dan Anna Maria. Met ongeveer 186 foto’s als bewijs toont ze aan dat Aalsmeer een gelukkige oase is op deze wereld. IJs op de poel, Kerstspel, Laatste werkdag, Pramenrace en Pubquizz.

Daar is geen kortsluiting in de hersenpan, daar zijn geen ‘Zakenvullers’.

Als het al bestaat, wáár ligt dat stuk van Aalsmeer dan? Aan de andere kant van mijn schutting