De sluiting van de kerk werd door veel betrokkenen als verdrietig en emotioneel ervaren, al was er ook begrip voor de beslissing. Volgens pastoor Jongerden speelde dit proces al jarenlang en ging er een periode van ongeveer zeven jaar aan vooraf, van verkenning tot besluitvorming. Ondanks de zwaarte van het moment benadrukte hij dat de parochie niet stil blijft staan, maar juist vooruitkijkt.

De Urbanuskerk in Ouderkerk maakte deel uit van de bredere Heilige Maria Parochie, die meerdere locaties omvat. In die parochie vonden de afgelopen periode op verschillende plekken laatste vieringen plaats. Tegelijkertijd werd gewerkt aan een nieuw begin, dat werd gemarkeerd met een welkomstviering in de Sint Urbanuskerk Bovenkerk. Die viering stond in het teken van saamhorigheid en een gezamenlijke toekomst voor alle parochianen.

Voor Ouderkerk blijft er bovendien een ontmoetingsplek behouden. De voormalige kosterswoning achter de Urbanuskerk werd door vrijwilligers grondig opgeknapt en krijgt een nieuwe functie als plek van ontmoeting. Af en toe zal daar nog een viering plaatsvinden, maar vooral is het bedoeld om gemeenschap te blijven vormen.

De redenen voor de sluiting waren volgens Jongerden helder: een teruglopend aantal kerkgangers, vergrijzing binnen het vrijwilligersbestand en de hoge onderhouds- en energiekosten van het monumentale kerkgebouw. Over de toekomstige invulling van de kerk kon hij nog niets concreets zeggen. Wel gaf hij aan dat er wordt gezocht naar een respectvolle bestemming, passend bij de historie van het rijksmonument.

Met nadruk sloot de pastoor af met een positieve boodschap: de kerk als gebouw sluit, maar de parochie blijft bestaan. Op een andere manier, maar met dezelfde inzet en betrokkenheid.

Auteur: Pieter Kuijt
Foto: Jammfm