Aalsmeer – Paniekerig zijn de futen in de weer met rietstengels en takken om hun jaarlijkse nest in de sluiskom te herbouwen. De afgelopen jaren werd het nest op een, in het water hangende, tak gefabriceerd. De half drijvende dode tak is afgelopen winter verdwenen zodat er nu geen basis meer is voor hun broedplek. Het zal even puzzelen worden voor deze beauty’s van vogels. Exact op de plek van de verdwenen boomstronk gooien zij nu hun basismateriaal. Maar, het drijft tot hun verbijstering steeds weg. Het is een zware dag voor het futenstelletje.

De waterhoentjes racen door de hele tuin op zoek naar een plaats waar zij kunnen nestelen, maar dit zal nog wel even duren, want deze twee hoentjes zijn ontzettend chaotisch en wonen hier al jaren op het dijkje. Zij zouden eigenlijk wel moeten weten dat ze altijd op de rietsudde aan de andere kant van de ark nestelen. De kraaien en kauwen in de tuin hebben gevechten en zijn volgens mij aan een groepsverkrachting bezig. De halsbandparkieten, op afstand hoog in de boom, zitten naar het schouwspel te kijken.

Veilig in het hart

Verderop, in de eikenboom, fladderen twee eksters van tak naar tak om vervolgens naar het voederhuisje met zonnepitten te duiken dat zij pas verlaten als alle zonnepitten verorberd zijn. Echtpaar waterkip heeft afstand genomen van deze drukte en zoekt verderop een veilig plekje om misschien te gaan nestelen. Een veldmuisje steekt zijn snuitje door een muizengang naar buiten. Koolmeesjes en vinken hangen vredig naast elkaar aan een krans met ongepelde pinda’s, twee koerduifjes pikken de zaadjes van de grond onder de voederbakjes. In het hederabos heb ik een oude, beschadigde, polyester mannentorso staan die inmiddels vergroeid is met de omgeving. Er zitten gaten en scheuren in. De dieprode- en gouden verf is bijna vergaan. In zijn borstpartij is een gat ontstaan waar een koolmeesje een kans zag. Het koolmeesjesstelletje is nu aan het nestelen bij het hart van deze meneer; een veiliger plekje is niet te vinden. Wat een genot om te zien hoe zij af en aan vliegen naar het hart van het beeld met prachtig zacht nestmateriaal.

Ruige takkenafscheiding

We hebben een grove takkenafscheiding gecreëerd naast mijn schildersatelier. Er groeit van alles in dit ruige takken-landschap. Brandnetels laten hun verse kronen zien en de hop begint weer uit te lopen. Vanaf de dag dat wij de takkenafscheiding gevlochten hebben is het een walhalla geworden voor mussen en ander kwetterend en tjilpend gevogelte. Er zullen deze weken her en der nestjes in het veilige, voor roofvogels niet toegankelijke, wereldje gemaakt worden. Op een grote basaltsteen, tussen het riet half onder de waterspiegel, zit moeder eend rustig te slapen; zij zal later op haar gemak een plekje zoeken naast de ark of in de wereld onder de bodem bedekkende hedera van onze tuin en daar een warm nest maken voor haar broedsel.

Ik zie ze niet vaak in de tuin maar ze zijn er wel, houtduiven en tortelduifjes. Boven in een, met hedera begroeide, meidoorn broeden zij al jaren in hun ‘privéboom’. De degelijke duivennesten, tussen de dicht begroeide groene hedera in de boom kun je niet zien. Maar ik heb het idee dat er voor deze stevig ingebouwde nesten jaarlijks weinig onderhoud nodig is door de duiven.

Roffelende specht

De reiger komt aanvliegen en landt tussen wal en water in het riet waardoor de vechtende, schreeuwende kauwen verschrikt wegvliegen; zes parkieten volgen hun vlucht. De rust van alleen nog fluitende vogeltjes is in de tuin teruggekeerd. Reiger staat als een standbeeld te turen in het water om de juiste vis te vangen en de koolmeesjes vliegen weer rustig de torso in en uit. Het geroffel van een rode specht hoog in de eik geeft mij rust. Ik mis in mijn druk ‘bevogelde’ tuin alleen nog het ijsvogeltje dat vorig jaar zijn nestje onder de steiger had. Zal het voor haar misschien een beetje te hectisch zijn in mijn tuin? Bob

Het bericht Column Bob: Lente paniek, hectiek en nestelen verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.