Poelparels (6): De zoete inval
Door Janna van ZonΒ
Aalsmeer β De kleine Martijn (geboortejaar 1977) β slechts een paar maanden oud β ligt prinsheerlijk in de box. Deze past precies in het bootje van zijn ouders. In zijn varende box ziet hij boven zijn hoofd de wolken voorbij drijven, hoort het water tegen de boot klotsen, de bomen ruisen, ziet dieren en bloemen waarvan hij de naam nog niet weet. Hij leert staan en lopen, wil zoals het vierjarigen betaamt de wereld verder leren verkennen. Het varen over de Westeinderplassen, langs al die eilandjes verscholen achter de bomen dat doet iets met de mens, je raakt er nooit op uitgekeken. Dat vinden de ouders van Martijn ook, zo ontstaat het verlangen om zelf zoβn eiland te gaan huren, dan zou Martijn ook al zijn energie goed kwijt kunnen is de achterliggende gedachte.Β Β
Poelparel nummer 1Β
Het eiland komt er. βHet duurde echter wel even voor wij lekker op onze kont konden gaan zittenβ, vertelt vader Wil. Er wordt hard gewerkt aan het achterstallig onderhoud. Samen met vrienden komt er een nieuwe beschoeiing. Lachend β alsof het gisteren gebeurd is β wordt er verteld over het avontuur met de geleende praam van een vriend op weg naar houthandel Koek. Met een (te) zwaargeladen boot wordt de terugreis aanvaard, althans dat is de bedoeling. De wind steekt op en niet zoβn beetje. βDat wordt niks hoor mannen dat ga je niet redden.β De goed bedoelde raad wordt in de wind geslagen terwijl deze steeds meer in kracht toeneemt. Hoge golven spoelen over de inmiddels kletsnatte mannen heen. βDat wordt hozenβ, wordt er geschreeuwd. Er zit niets anders op dan terug te keren naar de houthandel. Onderweg worden er enkele palen en planken verloren. Maar maanden later is er hΓ©t eiland van de zoete inval, vrienden en hun kinderen genieten mee van alle vreugde die het eiland biedt.Β Β
Poelparel nummer 2Β
Inmiddels is Martijn zoβn jaar of acht en heeft zijn zinnen gezet op een eigen bootje.Β βHij heeft ons de kop gek gezeurdβ, verzucht vader Wil, deze heeft dan zijn oogΒ laten vallen op een eiland dat net wat gunstiger ligt, meer zon, wat meer ruimte en zeker niet onbelangrijk; het eiland ligt aan het water! Dus kan Martijn zijn bootje aan de steiger leggen. Er wordt onderhandeld met een goede bekende en zo kan de familie gaan verhuizen, maar ook nu moet er eerst van een rimboe vol bramenstruiken brandnetels, berenklauw en ander achterstallig onderhoud wel weer een behoorlijk eiland gecreΓ«erd worden. Opnieuw worden de handen uit de mouw gestoken. Er komt weer een nieuwe beschoeiing. βInmiddels wist ik nu hoe het moest.β Ook dit is een echt familie eiland geworden. Aan lange picknicktafels met elkaar eten, barbecue aan, lekker glas wijn, Bourgondischer kan het niet worden. En maar zwaaien naar al die voorbij varende zeilbotenβ¦Β
Wil is een geboren verteller en vindt een goed gehoor bij Bob van den Heuvel β zo goed als dagelijks is hij met zijn boot op het water te vinden, heeft veel vrienden onder de eiland verblijvers. βZeg Bob jij schrijft toch regelmatig over de Poel, weet je waar ik nu zo nieuwsgierig ben. Wij horen heel veel vogeltjes, maar volgens mij leven er veel meer dieren op de eilanden. Zou jij dat niet eens een keer kunnen onderzoeken?β Een mooie opdracht! Wie weet dat de lezers ergens volgend jaar in de Nieuwe Meerbode in één van Bob zβn wetenswaardige columns de uitkomst krijgen.Β Β
Foto: Bob van den Heuvel (Poelparel 6).
Het bericht Poelparels (6): De zoete inval verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.