Praten met vreemden: je schrikt je rot!
Door Donald Esser.
Daar stond ik dan. Een goede redacteur is buiten de deur heb ik geleerd, dat is een feit. Gewapend met niks anders dan een glimlach en de naïeve overtuiging dat we verleden week in de Week van het Praatje zaten. Even lekker praten met mensen die je totaal niet kent. Het doel was voor mij in de Ronde Venen en Uithoorn spontaan wildvreemden aanspreken. My god! Hun voor het blok zetten, zoals dat in jargon heet, om te vragen: “Hoe gaat het nu met je?” Volgens de psychologen van de Vrije Universiteit worden we daar namelijk allemaal gelukkiger van. Nou, de psychologen van de VU zijn blijkbaar nog nooit in gemeenten De Ronde Venen en Uithoorn geweest.
Mijn sociale experiment begon in Abcoude, op de parkeerplaats bij de Plus. Nu is Abcoude een plek waar de bakfietsen glimmen en de havermelk-elites in harmonie samenleven. Ik zag een man in een glimmende Ralph Lauren-polo zijn Tesla aan de lader leggen bij de naastgelegen Trekpleister. “Goedemorgen”, riep ik enthousiast. “Hoe gaat het met je, wat ga je vandaag doen?” De man verstarde. Hij keek naar mij, keek vervolgens naar zijn Tesla en greep direct naar zijn broekzak. Ik kon hem pareren. Ik ben 1.94 meter en zie er dankzij sporten bij de lokale Health Club fantááástisch uit, haha. “Ik heb geen contant geld bij me”, zei hij op jachtige toon, terwijl hij een stap achteruit deed. “En als je voor een goed doel werft: ik steun al de lokale hockeyclub en FC Abcoude.” Toen ik uitlegde dat ik gewoon ‘verbinding’ zocht in het kader van de Week van het Praatje, ontdooide hij plotseling. “Oh, verbinding! Heerlijk. Binnen drie minuten wist ik alles over zijn echtscheiding en iedereen in zijn familie. De therapeutische sluisdeuren stonden wagenwijd open. Te wijd.
Snel door naar Mijdrecht voor een reality check. Op het parkeerterrein ter hoogte van de HEMA zag ik een man van middelbare leeftijd worstelen met een kratje bier. Een uitstekend moment voor wat spontane naastenliefde. “Hé man, hoe is het ermee?”, vroeg ik nonchalant joviaal. Ik kende hem niet. Zijn blik verstrakte tot het niveau van een vrieskist in de diepvriessector. “Wat moet je van me?”, bromde hij, terwijl hij het kratje Heineken steviger vasthield, alsof ik het ter plekke uit zijn handen wilde grissen. “Moet je klappen ofzo? Of ben je van de handhaving?” “Nee”, zei ik met mijn meest vreedzame stem. Het is de Week van het Praatje. We moeten weer leren communiceren.” Hij keek me aan alsof ik zojuist had voorgesteld om samen de tango te dansen. “Flikker op met je praatje, ik moet naar m’n schoonzus”, snauwde hij, waarna hij de Freddy’s zijn auto in smeet en met gierende banden wegreed. Kijk, dat is de Mijdrechtse nuchterheid die we zo waarderen: kort, bondig en licht agressief.
Mijn eindstation was Uithoorn, het Amstelplein. Daar trof ik een jonge meid van een jaar of twintig, die zo diep in haar TikTok-feed verzonken zat, dat ze waarschijnlijk niet eens merkte dat er een fysieke wereld om haar heen bestond. Ik ging pontificaal voor haar staan. “Hallo! Hoe gaat het met je?” Ze keek op. Haar ogen schoten in pure paniekmodus. Geen swipe-beweging kon mij wegkrijgen. Ze deed een oortje uit. “Wacht… praat je tegen mij? Is dit voor een YouTube-prank? Waar is de camera?” “Er is geen camera”, zei ik. “Ik vraag gewoon hoe het met je gaat.” Ze keek om zich heen alsof ze zocht naar een vluchtroute en bracht toen aarzelend iets onhoorbaars uit. Ze deed snel haar oortje weer in en liep met versnelde pas weg, ongetwijfeld om direct een TikTok te posten over een ‘creepy persoon’, die zomaar analoog contact zocht’.
Mijn conclusie na een week geforceerde gezelligheid in de regio? De Week van het Praatje is een levensgevaarlijk concept. Het leidt tot twee smaakjes: of je wordt de onvrijwillige psycholoog van een overspannen yup of je riskeert een blauw oog van een man met een krat bier. Laten we afspreken dat we volgend jaar gewoon de ‘Week van het Elkaar Negeren’ vieren. Dat scheelt een hoop stress. En het is wel zo veilig.
Het bericht Column: ‘Donald denkt door’ verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.