Door Janna van Zon

Aalsmeer – Wintervaren dat doen Peter en Wendy het liefst met hun ‘kleine’ winterbootje Luz de Gas 2 – een Dock 650. “Een ideale onderhoudsvrije boot”, wordt er benadrukt en dan naar het eiland met een prachtig uitzicht over de Poel. Laatst zagen zij een buizerd wat een imposante vogel, hij keek wel heel fel uit zijn ogen. En wat het bootje betreft, dat is ook enorm geschikt om ’s zomers van alles te vervoeren wat je zoal nodig hebt voor een prettig verblijf. 

Onuitwisbare gelukkige herinneringen 

Anno 1992 werd het eiland door de ouders van Wendy aangekocht en de gelukkkige onuitwisbare herinneringen maken duidelijk dat het nu nog steeds om een groots familie bezit gaat waar kinderen konden opgroeien en leerden wat voor een geweldige avonturen er te beleven zijn op klein stukje natuur. Ook hier is het verhaal niet anders, iets wat voor de meeste aangkochte of gehuurde eilanden telt. Ook zij troffen een wildernis van brandnetels en andere woekeraars aan. Er moest heel wat arbeid verricht worden en vuil afgevoerd om het eiland tot een eiland te maken waar kon worden gerecreëerd. Maar arbeid loont!  Het buiten zijn en de rust ervaren maakt het eiland tot een eldorado waar zowel in de wintermaanden bij een lekker vuurtje warme chocolademelk en warme rookworst wordt genuttigd en zomers bij de barbecue of luierend in de hangstoelen met een glaasje wijn wordt uitgekeken over de Poel, het is een uitzicht dat nooit verveelt.  

Een ideale vindingrijke opa 

“Eigenlijk hadden de kinderen hier moeten zitten”, vindt Wendy die zelf haar jeugd heeft groot gebracht in een ark met daarom heen alle ruimte voor een geit en een konijn. “Het was daar zo heerlijk stil wonen.” Zij was duidelijk een kind dat hield van water, zwemmen, schaatsen en zeilen. Zij leerde haar vader zeilen zoals hij later haar kinderen leerde zeilen. Hij was de meest ideale vindingrijke opa die zijn kleinkinderen een zalige jeugd op het eiland bezorgde. Naast het zeilen leerde hij hen hoe zij hout moesten hakken, hoe je met een loep en warme zonnestralen zelf je naam in hout kunt branden. Opa’s kanon, zij hebben het er nog over. Wat was dat spannend! Dat telde niet alleen voor de kinderen, met veel enthousiasme vertelt Peter hoe dat ging. “Vuurkorf aan daarin werd een stalen aan de onderkant gesloten buis gezet, deze werd gevuld met water en dan werd de buis afgesloten met een stuk hout. Wanneer het water door het vuur zo heet werd dan hoorde je het sissen en was het wachten op de knal, het hoogtepunt van de avond . Wacht ik heb het op een filmpje staan.” De lol zat ‘m natuurlijk in het zover mogelijk wegschieten van het stukje hout. “Ach ja”, mijmert Wendy; haar vader leeft nu voort in mooie herinneringen.  

Een heerlijk rustpunt 

Toen er even het onzalige plan bestond het eiland te gaan verkopen was het commentaar van de zoon: “Maar dát wil ik niet!” Hij won, er werd zelfs een stukje land bijgekocht en nu kan de hele familie genieten van de laatste avondzon. Van de vele voorbij trekkende vogels, zij zien de verandering van de populatie, minder eenden, het zijn de ganzen die hun plek innemen. Peter is vrijwilliger die jaarlijks meedoet aan de schoonmaakdag. “Wat je vindt zijn talloze ganzennesten.” Opvallend zijn de hoeveelheid zwanen die zelfs uit je hand eten. Voor het eerst een Tjif-tjaf horen, de vliegensvlugge ijsvogeltjes, de in de lucht cirkelende buizerd. Voor deze bezige bijen is het eiland een heerlijk rustpunt.  

Foto: Bob van den Heuvel, het ‘wintereiland’ van Peter en Wendy.

Het bericht Poelparels (8): Het ‘wintereiland’ van Peter en Wendy verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.