Duizenden passagiers stranden op 11 september 2001 op Schiphol als twee vliegtuigen zich in de Twin Towers in New York boren. Voormalig Schiphol-woordvoerder Mirjam Snoerwang zit die dag als lid van het crisisteam midden in de gebeurtenissen. Wat ze op dat moment nog niet kan voorzien, is hoe de aanslagen ook Schiphol blijvend zullen veranderen. "Ik zal het nooit meer vergeten." 

Mirjam Snoerwang zit op kantoor als ze net als miljoenen anderen verbijsterd het nieuws uit Amerika ziet binnenkomen. Eerst op Teletekst, later op televisie. "Vol ongeloof hebben we naar de beelden zitten kijken. Toen het tweede vliegtuig kwam, wisten we: het is goed foute boel, dit is bewust."

Op de luchthaven wordt de crisisorganisatie direct opgestart. Het Amerikaanse luchtruim gaat op slot. Op dat moment zijn er ongeveer dertig vliegtuigen vanaf Schiphol onderweg richting de Verenigde Staten. Een deel keert terug of wijkt uit naar Canada. "We realiseerden ons snel: een paar duizend passagiers raken hier gestrand op de luchthaven." 

Mirjam houdt zich die dag bezig met het te woord staan van de pers en de communicatie naar de reizigers toe. "Er was paniek. De reizigers wilden met het thuisfront in Amerika bellen en dus deelden we telefoonkaarten uit."

Mirjam vertelt aan NH hoe de luchthaven verandert in een tijdelijke noodopvang en hoe zij en haar collega's proberen om de reizigers zo goed mogelijk te helpen. De hotels raken snel vol en in de dagen erna worden ook asielzoekerscentra in de omgeving ingeschakeld. Ook Noord-Hollanders stellen hun eigen huis open voor gestrande reizigers.

Cockpitdeuren op slot

Ondertussen worden wereldwijd de veiligheidsmaatregelen op luchthavens aangescherpt. Ook op Schiphol zijn de veranderingen direct merkbaar. "Er waren ineens heel veel mensen die met wapens rondliepen. Er vonden veel meer controles plaats. Ineens was het een andere wereld."

Sommige van die veranderingen zijn 25 jaar later nauwelijks nog weg te denken, zoals de strenge bagageregels voor bijvoorbeeld vloeistoffen en scherpe voorwerpen. "We hebben duizenden nagelknippers en schaartjes ingenomen", vertelt Mirjam.

Ook worden passagiers sindsdien beter gescreend. Drie jaar later wordt ook een volledige scan van de ruimbagage doorgevoerd. Ook voor de luchtvaartmaatschappijen gingen er dingen veranderen. "Zo gingen de cockpitdeuren bijvoorbeeld op slot. Dus ja, dat heeft wel echt effect gehad."

Eerder sprak NH met piloten over de veranderingen die onder andere de gebeurtenissen van 25 jaar geleden met zich mee hebben gebracht. Zo werden de cockpitregels aangescherpt om de ruimte fysiek beter te beveiligen tegen indringers en kapers. Dit gebeurde via versterkte en kogelwerende cockpitdeuren, strikte toegangsprocedures, en internationale regelgeving die voorschrijft dat de cockpit tijdens de vlucht gesloten en vergrendeld blijft.

Duizenden passagiers stranden op 11 september 2001 op Schiphol als twee vliegtuigen zich in de Twin Towers in New York boren. Voormalig Schiphol-woordvoerder Mirjam Snoerwang zit die dag als lid van het crisisteam midden in de gebeurtenissen. Wat ze op dat moment nog niet kan voorzien, is hoe de aanslagen ook Schiphol blijvend zullen veranderen. "Ik zal het nooit meer vergeten." 

Mirjam Snoerwang zit op kantoor als ze net als miljoenen anderen verbijsterd het nieuws uit Amerika ziet binnenkomen. Eerst op Teletekst, later op televisie. "Vol ongeloof hebben we naar de beelden zitten kijken. Toen het tweede vliegtuig kwam, wisten we: het is goed foute boel, dit is bewust."

Op de luchthaven wordt de crisisorganisatie direct opgestart. Het Amerikaanse luchtruim gaat op slot. Op dat moment zijn er ongeveer dertig vliegtuigen vanaf Schiphol onderweg richting de Verenigde Staten. Een deel keert terug of wijkt uit naar Canada. "We realiseerden ons snel: een paar duizend passagiers raken hier gestrand op de luchthaven." 

Mirjam houdt zich die dag bezig met het te woord staan van de pers en de communicatie naar de reizigers toe. "Er was paniek. De reizigers wilden met het thuisfront in Amerika bellen en dus deelden we telefoonkaarten uit."

Mirjam vertelt aan NH hoe de luchthaven verandert in een tijdelijke noodopvang en hoe zij en haar collega's proberen om de reizigers zo goed mogelijk te helpen. De hotels raken snel vol en in de dagen erna worden ook asielzoekerscentra in de omgeving ingeschakeld. Ook Noord-Hollanders stellen hun eigen huis open voor gestrande reizigers.

Cockpitdeuren op slot

Ondertussen worden wereldwijd de veiligheidsmaatregelen op luchthavens aangescherpt. Ook op Schiphol zijn de veranderingen direct merkbaar. "Er waren ineens heel veel mensen die met wapens rondliepen. Er vonden veel meer controles plaats. Ineens was het een andere wereld."

Sommige van die veranderingen zijn 25 jaar later nauwelijks nog weg te denken, zoals de strenge bagageregels voor bijvoorbeeld vloeistoffen en scherpe voorwerpen. "We hebben duizenden nagelknippers en schaartjes ingenomen", vertelt Mirjam.

Ook worden passagiers sindsdien beter gescreend. Drie jaar later wordt ook een volledige scan van de ruimbagage doorgevoerd. Ook voor de luchtvaartmaatschappijen gingen er dingen veranderen. "Zo gingen de cockpitdeuren bijvoorbeeld op slot. Dus ja, dat heeft wel echt effect gehad."

Eerder sprak NH met piloten over de veranderingen die onder andere de gebeurtenissen van 25 jaar geleden met zich mee hebben gebracht. Zo werden de cockpitregels aangescherpt om de ruimte fysiek beter te beveiligen tegen indringers en kapers. Dit gebeurde via versterkte en kogelwerende cockpitdeuren, strikte toegangsprocedures, en internationale regelgeving die voorschrijft dat de cockpit tijdens de vlucht gesloten en vergrendeld blijft.

Dit jaar viert de studentencampus in Amstelveen feest. Zestig jaar geleden trokken de eerste studenten het complex in. Twee van die eerste bewoners vertellen over hun tijd op Uilenstede. "Buiten blowen en dealen was hier heel normaal."

"Als ik terugdenk aan die periode, kan ik alleen maar zeggen dat het euforisch was," vertelt Henk Dekker (77). Hij woonde van 1966 tot 1969 op Uilenstede tijdens zijn studie politicologie. "Je was hier nooit eenzaam, want je was nooit alleen."

Uilenpraat

Ook Ben Appelmelk (77) kan dat beamen. "Er was altijd wel iemand. Vanuit mijn kamer keek ik uit op de kamers van mijn vrienden in de andere gebouwen. Zo kon ik in één oogopslag zien wie er thuis was. Dan gingen we samen naar muziek luisteren." Ben woonde er van 1966 tot 1978, tijdens zijn studie biochemie. 

Waar Ben graag naar de feesten op de campus ging, richtte Henk zich meer op zijn eigen blad: Uilenpraat, speciaal voor en door studenten die op de campus woonden. "Er was een bestuur dat ging over de vormgeving en toekomst van Uilenstede, maar daar hadden wij als bewoners niet zoveel over te zeggen. Daarom startte ik Uilenpraat, een blad met mededelingen, maar ook opiniestukken."

Mannen en vrouwen gescheiden

Maar wat is er in zestig jaar tijd veranderd? "Er zijn heel wat gebouwen bijgekomen. Toen ik aankwam was hier plek voor ruim 750 studenten. Nu zijn dat er 3.500. En toen studeerden er weinig vrouwen, dus er waren veel meer mannen. Die woonden bovendien apart van elkaar. Dat is nu niet meer zo," vertelt Ben, terwijl hij de huidige gebouwen aanwijst.

Tekst gaat verder na de afbeelding

Ondanks dat mannen en vrouwen destijds gescheiden woonden, konden de studenten het goed met elkaar vinden. "Seksualiteit was een groot onderwerp toen. In de Uilenpraat werden daar ook stukken over geschreven", deelt Henk. Hij ontmoette hier zijn eerste vrouw, met wie hij tien jaar getrouwd is geweest.

Tekst gaat verder na de afbeelding

Ben vertelt over de feesten, waar hij zijn vriendinnen ontmoette. "Wijn was er toen niet voor mensen als ons, dus je had alleen maar bier en jenever. Iets later werd er ook veel geblowd. Hier buiten dealen was heel normaal."

Beide mannen kijken met veel plezier terug op hun tijd op de campus. Ben woont, zestig jaar later, nog altijd op vijf minuten fietsen van Uilenstede. "Soms trakteer ik mezelf op een rondje door Uilenstede. Dan krijg ik weer dat gevoel van toen ik hier jong was en dacht dat ik onsterfelijk was."

Dit jaar viert de studentencampus in Amstelveen feest. Zestig jaar geleden trokken de eerste studenten het complex in. Twee van die eerste bewoners vertellen over hun tijd op Uilenstede. "Buiten blowen en dealen was hier heel normaal."

"Als ik terugdenk aan die periode, kan ik alleen maar zeggen dat het euforisch was," vertelt Hans Dekker (77). Hij woonde van 1966 tot 1969 op Uilenstede tijdens zijn studie politicologie. "Je was hier nooit eenzaam, want je was nooit alleen."

Uilenpraat

Ook Ben Appelmelk (77) kan dat beamen. "Er was altijd wel iemand. Vanuit mijn kamer keek ik uit op de kamers van mijn vrienden in de andere gebouwen. Zo kon ik in één oogopslag zien wie er thuis was. Dan gingen we samen naar muziek luisteren." Ben woonde er van 1966 tot 1980, tijdens zijn studie biologie, scheikunde, wiskunde en natuurkunde.

Waar Ben graag naar de feesten op de campus ging, richtte Hans zich meer op zijn eigen blad: Uilenpraat, speciaal voor en door studenten die op de campus woonden. "Er was een bestuur dat ging over de vormgeving en toekomst van Uilenstede, maar daar hadden wij als bewoners niet zoveel over te zeggen. Daarom startte ik Uilenpraat, een blad met mededelingen, maar ook opiniestukken."

Mannen en vrouwen gescheiden

Maar wat is er in zestig jaar tijd veranderd? "Er zijn heel wat gebouwen bijgekomen. Toen ik aankwam was hier plek voor ruim 750 studenten. Nu zijn dat er 3.500. En toen studeerden er weinig vrouwen, dus er waren veel meer mannen. Die woonden bovendien apart van elkaar. Dat is nu niet meer zo," vertelt Ben, terwijl hij de huidige gebouwen aanwijst.

Tekst gaat verder na de afbeelding

Ondanks dat mannen en vrouwen destijds gescheiden woonden, konden de studenten het goed met elkaar vinden. "Seksualiteit was een groot onderwerp toen. In de Uilenpraat werden daar ook stukken over geschreven," zegt Hans. Hij ontmoette hier zijn eerste vrouw, met wie hij tien jaar getrouwd is geweest.

Tekst gaat verder na de afbeelding

Ben vertelt over de feesten, waar hij zijn vriendinnen ontmoette. "Wijn was er toen niet voor mensen als ons dus je had alleen maar bier en jenever. Iets later werd er ook veel geblowd. Hier buiten dealen was heel normaal."

Beide mannen kijken met veel plezier terug op hun tijd op de campus. Ben woont, zestig jaar later, nog altijd op vijf minuten fietsen van Uilenstede. "Soms trakteer ik mezelf op een rondje door Uilenstede. Dan krijg ik weer dat gevoel van toen ik hier jong was en dacht dat ik onsterfelijk was."