Onlangs is er beslag gelegd op een standbeeld bij het Ministerie van Financiën. Dat beeld ging het land door. Het riep vragen op, emoties en debat. Sommigen zagen het als hard. Anderen als symbolisch.

Voor mij was het geen daad van boosheid. Het was een laatste juridische stap om uitvoering te vragen van een rechterlijke uitspraak.

Het herstel van de toeslagenaffaire was bedoeld om recht te doen aan wat misging. Om erkenning te geven. Om rust te brengen. Veel gedupeerden hopen op een moment waarop hun dossier definitief kan worden gesloten en het vertrouwen langzaam kan worden hersteld.

Maar wanneer rechterlijke uitspraken niet worden nageleefd en discussies blijven voortduren, blijft die rust uit. Dan blijft het gevoel bestaan dat herstel nog niet volledig is.

Het beslag op het standbeeld is geen aanval op mensen. Het is een signaal. Een signaal dat rechtsbescherming voor iedereen moet gelden. Dat een uitspraak van een rechter niet iets vrijblijvends is. En dat herstel ook daadwerkelijk herstel moet betekenen.

Niemand wil blijven procederen. Niemand wil blijven strijden. Wat nodig is, is een zorgvuldige, definitieve afronding waarin alle openstaande punten worden opgelost. Zodat niet alleen financiële schade wordt gecompenseerd, maar ook het vertrouwen in de rechtsstaat wordt hersteld.

Want in een rechtsstaat is recht geen symboliek. Het moet worden uitgevoerd. Altijd.

Gerelateerd artikel Joop.nl