De energietransitie begint niet in Den Haag of op papier, maar aan de keukentafel. In huizen waar mensen zich afvragen: wat kan ik doen? En hoe dan? Johan woont in een gewone rijtjeswoning in Amstelveen, gebouwd in 1984. Geen perfect geïsoleerd nieuwbouwhuis dus, maar een woning waarin je als bewoner stap voor stap zoekt naar verbetering. En precies dáár, zegt Johan, moet verduurzaming beginnen. “Ik wil best bijdragen, maar het moet wel te doen zijn. Begrijpelijk. En betaalbaar.”

De energietransitie begint thuis
Voor Johan gaat duurzaamheid niet over grote woorden of snelle deadlines, maar over keuzes in het dagelijks leven. Minder verspillen. Slimmer verwarmen. Praktische maatregelen nemen die samen verschil maken. Zijn huis is al geïsoleerd en voorzien van dubbel glas, volgens de normen van toen. Geen slecht vertrekpunt, maar ook geen eindstation. Verduurzamen betekent voor Johan: leren van anderen. Delen wat werkt. Niet alles zelf hoeven uitvinden. “Als je ziet hoeveel woningen in een wijk op elkaar lijken,” zegt hij, “dan zou het helpen als ervaringen en inzichten meer gedeeld worden. Dan wordt het voor veel mensen overzichtelijker.”

Niemand buitenspel
Wat Johan belangrijk vindt, is dat verduurzamen geen wedstrijd wordt. Niet iedereen heeft dezelfde financiële ruimte, kennis of gezondheid. “Als we willen dat iedereen mee kan doen,” zegt hij, “dan moeten we ook rekening houden met die verschillen. Niet alleen met de koplopers, maar juist met de grote middengroep.” Voor hem raakt dat aan rechtvaardigheid. Aan naast elkaar staan. Duurzaamheid mag geen luxe zijn voor wie het makkelijk kan betalen, maar moet bereikbaar blijven voor gewone huishoudens. Ook voor mensen in oudere woningen. Ook voor wie minder te besteden heeft, of afhankelijk is van een huurhuis.

Kleine stappen, grote betekenis
De winst zit voor Johan vaak in het kleine. Een beter afgestelde verwarming. Tochtstrips. Bewuster omgaan met energie. “Elke stap telt.” Warmetruiendag past daar goed bij. Even vertragen, genieten van genoeg. En samen. Voor Johan heeft dat ook iets geestelijks. Zorgvuldig omgaan met wat je is toevertrouwd. Niet vanuit angst of dwang, maar vanuit verantwoordelijkheid en hoop.

Opstaan voor het goede
Voor Johan betekent Opstaan voor het goede dat we de energietransitie menselijk houden. Dat we ruimte laten om te leren, om te groeien en om elkaar mee te nemen. Dat we niet alleen kijken naar doelen, maar naar mensen en hun dagelijks leven. “In mijn huis,” zegt hij, “maar ook in onze stad.”

Als de Olympische Winterspelen beginnen, kijken miljoenen mensen naar topsporters die het uiterste van zichzelf vragen. Het inspireert en verbindt. Maar voor Nethanja zit de echte kracht van sport ergens anders. Zij werkt bij een lokale sportschool in Amstelveen en ziet dagelijks wat beweging kan betekenen. Niet alleen voor een gezond lichaam, maar voor vertrouwen, verbondenheid en veerkracht. “Sport is zoveel meer dan presteren,” zegt ze. “Het is samen lachen, samen volhouden en elkaar aanmoedigen.”

Positieve gezondheid, dichtbij
In haar werk helpt Nethanja mensen om stap voor stap fitter te worden. Niet vanuit het idee dat iedereen een sportheld is en topprestaties moet leveren, maar dat iedereen mee moet kunnen doen. Jong en oud. Fit of juist niet. Met of zonder beperking. “Positieve gezondheid gaat over wat wel kan,” zegt ze. “Over energie, plezier en je weer onderdeel voelen van iets.” Dat ziet ze elke dag terug. In mensen die na lange tijd weer durven beginnen. In sporters die elkaar motiveren. In kleine overwinningen die groot voelen.

Sport verbroedert
Voor Nethanja is sport een plek van ontmoeting. Een plek waar verschillen vervagen en mensen elkaar leren kennen zonder labels. “Je hoeft het niet overal over eens te zijn,” zegt ze. “Je staat naast elkaar, je beweegt samen, en dat schept verbinding.” Die gedachte deelt ze met haar man, die actief is als lid bij dezelfde sportschool. Samen ervaren ze hoe sportscholen meer zijn dan plekken om te trainen. Het zijn gemeenschappen. Veilige plekken voor jongeren en ouderen.

Meer dan topsport
De Olympische Spelen laten zien wat mogelijk is op het hoogste niveau. Maar volgens Nethanja begint sportbeleid juist bij de basis: bij verenigingen, clubs en laagdrempelige sportplekken in de buurt. “Als die basis sterk is,” zegt ze, “dan profiteert iedereen. Niet alleen de sportieve talenten, maar ook mensen die sporten nodig hebben om mentaal of fysiek overeind te blijven.” Die visie sluit naadloos aan bij de ideeën van de ChristenUnie:
investeren in toegankelijke sport, sterke verenigingen en een gezonde leefomgeving. Sport als preventie. Sport als ontmoeting. Sport als onderdeel van een zorgzame samenleving.

Geloof en optimisme
Nethanja en haar man delen hun geloof en hun optimisme graag met anderen. Niet door grote woorden, maar door hoe ze leven. Door aandacht. Door bemoediging. Door mensen welkom te heten. “Voor mij is geloof verbonden met hoop,” zegt Nethanja. “Met vertrouwen dat we samen mogen bouwen aan iets goeds.” Ook binnen hun kerk, Crossroads International Church, geven zij hier invulling aan.

Opstaan voor het goede
Voor Nethanja betekent Opstaan voor het goede blijven investeren in wat mensen bij elkaar brengt. In bewegen en sport die toegankelijk is. En in gemeenschappen waarin iedereen meetelt. Aan het begin van de Olympische Winterspelen herinnert haar verhaal ons eraan: dat sport niet alleen gaat over winnen, maar over meedoen en dat samen in beweging komen het mooiste resultaat is.