Op een zonnige donderdagavond namen René en ik online de tijd voor een gesprek over buitenplaatsen, het belang van behoud, en waarom plekken als Wester‑Amstel vandaag de dag relevanter zijn dan ooit.

René is kunsthistoricus, was lange tijd een cultureel-ondernemer en richtte in 2014 stichting Kastelen, (Historische) Buitenplaatsen en Landgoederen op. En hij is al jaren vriend van Wester‑Amstel.

Ga met ons mee in dit gesprek en krijg inzicht in het perspectief van een man wiens passie het is ervoor te zorgen dat de Nederlandse kastelen, historische buitenplaatsen en landgoederen net zo’n wezenlijk onderdeel blijven van de toekomst van ons land als ze dat in het verleden altijd zijn geweest.

Taylor Blades: René, zou je jezelf om te beginnen aan onze lezers kunnen voorstellen?

René Dessing: Mijn naam is René Dessing. Ik ben kunsthistoricus en heb een lang deel van mijn leven als cultureel-ondernemer gewerkt. Ik bouwde vanuit mijn eigen creativiteit mijn ondernemingen op en heb eigenlijk nooit een traditionele baan gehad.

Twintig jaar lang, van 1988 tot 2006, leidde ik cultureel organisatiebureau Artifex, dat in Amsterdam was gevestigd. Samen met een team van tien tot twaalf kunsthistorici organiseerden we culturele programma’s en dagexcursies door heel Nederland. Dit deden wij voor tijdschriften, congressen en bedrijven met een interesse in kunst, architectuur of cultuur.

In 2006 verkocht ik Artifex en verhuisde ik tegelijkertijd naar de prachtige historische buitenplaats Huis te Manpad in Heemstede. Ik noem Huis te Manpad graag een Amsterdamse buitenplaats, omdat de oorsprong ervan nauw verbonden is met de welvaart van de Amsterdamse koopmanselite in de zeventiende en achttiende eeuw. Vele van deze kooplieden kochten grote stukken land rond Amsterdam en legden daar hun lusthoven aan. Wester‑Amstel is daarvan een goed voorbeeld.

Taylor: Naast het feit dat je zelf op een buitenplaats woont, waar komt jouw liefde voor buitenplaatsen vandaan? Wat maakt ze voor jou zo belangrijk?

René: In de zeventiende en achttiende eeuw waren er in Nederland waarschijnlijk duizenden buitenplaatsen. Vandaag de dag zijn daar nog maar zo’n 545 goed of gaaf bewaarde voorbeelden van over. En met “goed bewaard” bedoel ik plaatsen waar huis, tuin, groenstructuur, landgoed en bijgebouwen samen nog steeds één samenhangend geheel vormen.

Tijdens mijn jaren in Heemstede werd het mij bijzonder duidelijk dat veel Nederlanders niet meer goed wisten wat het woord ‘buitenplaats’ eigenlijk betekent. Dat gebrek aan kennis leidde ook steeds vaker tot misverstanden tussen eigenaren enerzijds en de samenleving en overheden anderzijds.

En juist omdat ik zelf op een buitenplaats woonde, ontwikkelde ik een heldere kijk op de bedoeling van Nederlandse buitenplaatsen. Namelijk dat het plekken zijn om de seizoenen te beleven, te genieten van het buitenleven, de wisselende seizoenen en van de schoonheid van de natuur. Dat is iets wat ik graag met anderen wilde delen.

Taylor: Is dat wat heeft geleid tot het Jaar van de Historische Buitenplaats?

René: Precies. In 2012 heb ik samen met anderen het Jaar van de Historische Buitenplaats geïnitieerd om deze plekken weer op de publieke agenda te zetten. Søren vervulde de rol van penningmeester tijdens deze campagne. Ik was voorzitter van de stichting en samen met andere bestuursleden en talrijke vrijwilligers hebben wij ervoor gezorgd dat het jaar goed verliep.

Het jaar bleek zeer succesvol. Verschillende provincies begonnen beleid en subsidieregelingen te ontwikkelen voor het behoud van deze buitenplaatsen. De behoeften van buitenplaatsen in het hele land werden meer erkend en er kwam daadwerkelijk beweging en vooruitgang op gang.

Taylor: En is stichting Kastelen, Historische Buitenplaatsen en Landgoederen (sKBL) uit deze beweging voortgekomen?

René: Ja. In februari 2014 heb ik sKBL opgericht. Een van onze eerste acties was het opzetten van een centrale website waarop zo veel mogelijk buitenplaatsen digitaal werden samengebracht.

Want hoewel ik samen met Jan Holwerda De Nationale gids Historische Buitenplaatsen heb samengesteld, waarin alle buitenplaatsen zijn opgenomen, was er online simpelweg niets te vinden.

Daarom heb ik verschillende vrijwilligers van sKBL gevraagd om mee te helpen. Binnen negen maanden lanceerden we onze website, met zo’n 350 buitenplaatsen. Dat was de eerste keer dat zo’n digitaal overzicht in Nederland bestond, en daarmee een historisch moment.

Vandaag de dag werkt sKBL op landelijk niveau. We zetten ons niet in voor één enkele plek, maar ondersteunen buitenplaatsen en landgoederen in het hele land.

Taylor: Waar streeft sKBL naar?

René: Tegenwoordig worden vele buitenplaatsen geconfronteerd met uiteenlopende uitdagingen: klimaatverandering, infrastructurele druk en een gebrek aan begrip bij overheden en maatschappelijke vooroordelen ten aanzien van deze plekken. Veel mensen zien buitenplaatsen nog steeds als ‘plekken voor de rijken’, en dat zorgt ervoor dat zij hun interesse verliezen.

Maar als je een buitenplaats bekijkt als een kunstwerk, ervaar je haar op een heel andere manier. In werkelijkheid zijn buitenplaatsen plekken van duurzaamheid, schoonheid en harmonie. Het zijn ware schatten, in een wereld die voortdurend in beweging is.

Vanuit die gedachte is het doel van sKBL in essentie om mensen te zeggen: kijk naar deze plekken, ontdek ze, heb er respect voor en help ze te behouden voor de toekomst. Wij willen het publieke bewustzijn vergroten en waardering creëren voor de toekomstige zorg voor deze buitenplaatsen. Ik vind het belangrijk dat mensen weten wat sKBL is en waar wij ons voor inzetten.

Daarom nodigen wij ook de vrienden van Wester‑Amstel van harte uit om onze website te bezoeken, zich aan te melden voor onze digitale nieuwsbrief, ons werk te volgen in de sociale media en, als zij zich aangesproken voelen, sKBL als particulier donateur te steunen.

Wie Wester‑Amstel waardeert, zal ook de andere buitenplaatsen waarderen, want ze zijn stuk voor stuk prachtig en rijk aan karakter en geschiedenis.

Taylor: Hoe werkt sKBL eraan om buitenplaatsen zichtbaarder en toegankelijker te maken?

René: We organiseren een scala aan activiteiten. Voor onze donateurs en vrienden houden we studiedagen en organiseren we zo nu en dan programma’s. Daarnaast publiceren we een digitale nieuwsbrief.

Ook geven we regelmatig boeken uit. Al zo’n elf jaar reiken we de sKBL Ithakaprijs uit: een prijs van €5.000 voor een publicatie over een kasteel, historische buitenplaats of landgoed of daaraan gelinkte onderwerpen. Zo won in 2022 Gerrit van Oosterom deze prijs voor zijn proefschrift Boeren op de Buitenplaats. Dit onderzoek betreft het gebied waartoe ook Wester-Amstel behoort.

Daarnaast kennen we nog een andere activiteit, waarbij we een schrijver of journalist uitnodigen om enkele dagen als writer‑in‑residence op een buitenplaats te verblijven. De ervaringen die daaruit voortkomen worden gedeeld via een krantenartikel, een interview of een andere publicatievorm.

Al deze initiatieven hebben één duidelijk doel: mensen bereiken en hen eraan herinneren dat we deze bijzondere en waardevolle plekken niet mogen vergeten en moeten behouden.

Taylor: Hoe beïnvloedt jouw achtergrond als kunsthistoricus de manier waarop jij naar buitenplaatsen kijkt?

René: Als kunsthistoricus begon ik natuurlijk bij de kunst zelf, maar na verloop van tijd zag ik steeds duidelijker hoeveel kunst eigenlijk geïnspireerd is op de natuur. Stillevens, bloemen, landschappen: veel is met de echte natuur verbonden. In de loop van mijn leven ben ik me gaan realiseren dat de natuur zelf de ware kunst is.

Zo kijk ik ook naar buitenplaatsen: als kunstwerken, maar niet uitsluitend gemaakt van materialen. Het zijn levende composities, gevormd door bomen, planten, paden, bankjes en vele andere elementen die samen iets harmonisch en moois creëren. Als Gesamtkunstwerke, totale kunstwerken, zijn ze ongelooflijk waardevol, maar tegelijk ook zeer kwetsbaar. Daarom ben ik ervan overtuigd dat we ze moeten beschermen en behouden voor toekomstige generaties.

Ik ben het gelukkigst wanneer ik eenvoudigweg deel uitmaak van de natuur, en dáár richt ik mijn energie op.

Taylor: Wie zie je op dit moment als jullie belangrijkste publiek? Zijn jongere generaties geïnteresseerd in dit soort historisch erfgoed

René: Het merendeel van onze vrijwilligers, misschien wel zo’n 15.000 in heel Nederland, bestaat uit mensen van 65 of 70 jaar en ouder. Zij zijn degenen die al deze prachtige tuinen en historische huizen onderhouden.

Tegelijkertijd hoor je jongere generaties veel praten over natuurbescherming en duurzaamheid, maar zie je hen zelden op deze buitenplaatsen. Hoe komt dat? Waar gaat het mis? Waarom is er geen echte verbinding tussen jonge mensen en deze oude buitenplaatsen?

Misschien heeft het te maken met energie, of met levensfase, of spelen er toch ook vooroordelen mee. Je weet het eigenlijk niet.

Wat ik wél weet, is dat voor veel vrijwilligers één dag per week werken in een tuin, of simpelweg aanwezig zijn in zo’n omgeving, enorm veel plezier en voldoening geeft. Er zijn vandaag de dag veel mensen, jong en oud, die lijden onder een voortdurende stroom van emoties en gedachten. En weet je? Dat verdwijnt in plekken als Wester‑Amstel. Deze plaatsen helpen mensen om te vertragen en opnieuw rust te vinden.

Dat is iets heel krachtigs. En ik hoop dat interviews als deze ook jongere generaties kunnen inspireren om beter te kijken en zich meer met deze plaatsen te verbinden.

Taylor: Je hebt gesproken over de uitdagingen waar buitenplaatsen mee te maken hebben. Zijn die anders dan toen je net met sKBL begon?

René: Sommige uitdagingen zijn nieuw, andere niet zozeer. Klimaatverandering en waterbeheer staan momenteel zeer hoog op de agenda. Nieuwe woningbouw zorgt voor extra druk op het landschap, terwijl het erfgoedbeleid in Nederland sterk is gedecentraliseerd.

Buitenplaatsen hebben het relatief goed in provincies als Utrecht, Gelderland of Zuid‑Holland, maar elders kan het bewustzijn aanzienlijk lager zijn. Twaalf provincies, twaalf verschillende beleidslijnen… en dat is gevaarlijk. We hebben minder politiek nodig en meer gezond verstand.

Taylor: Als je terugkijkt op het Jaar van de Historische Buitenplaats en de jaren daarna, hoe staat het er nu voor?

René: Destijds was er sprake van een duidelijke, positieve omslag. Inmiddels zijn we twaalf jaar verder, en ik denk dat we eigenlijk opnieuw zo’n jaar nodig hebben. Er zijn nog altijd veel behoeften binnen de hele erfgoed‑ en monumentensector, en financiering blijft een terugkerend vraagstuk.

Dat gezegd hebbende, zijn buitenplaatsen in 2026 zeker beter zichtbaar en meer erkend dan voorheen. In veel gevallen is de kwaliteit van restauratie acceptabel. Maar onderschat niet hoeveel inspanning het kost om dat niveau te behouden, de inzet van vrijwilligers, eigenaren en de financiële middelen die daarvoor nodig zijn. Het is een voortdurende strijd om alles op peil te houden.

Tegelijkertijd is het politieke klimaat aan het veranderen. Er spelen veel zorgen in de wereld, en in die context worden kwesties rond tuinen en buitenplaatsen soms als ondergeschikt gezien. Maar juist in tijden als deze bieden deze plekken troost. Ze zijn diep rustgevend, en deze huizen en landschappen dragen dat gevoel in zich. En hoe groter de spanningen in de wereld, hoe groter hun waarde eigenlijk wordt.

Taylor: Op een meer persoonlijk niveau: wat valt je als eerste op wanneer je een buitenplaats bezoekt? En wat is jouw indruk van Wester‑Amstel?

René: Ik zie deze huizen, deze buitenplaatsen, altijd als ensembles. Ze vormen één geheel, één eenheid. Wat mij vaak als eerste opvalt, zijn de oude bomen, een zo belangrijk kenmerk van veel buitenplaatsen. Ik heb een grote liefde voor oude bomen.

Daarnaast waardeer ik vooral de relatie tussen de architectuur en het omliggende groen. Soms is er ook een rijk interieur dat mij aanspreekt. En ik voel me altijd aangetrokken tot volwassen planten, bloembedden en dat soort details.

Wat mij bij Wester‑Amstel bijzonder veel plezier geeft, is de sterke positieve of liefdevolle energie van de plek. Dat voel je meteen wanneer je er bent. Dat heeft natuurlijk te maken met het professionele beheer van Wester‑Amstel en de zorg en aandacht van alle vrijwilligers. Je merkt dat dit een plek is waar mensen echt van houden — een plek waar mensen graag komen omdat ze zich ermee verbonden voelen. Dat is een bijzondere sfeer die niet elke buitenplaats heeft.

Tekst door: Taylor Blades

Foto (Barbra Verbij): Vooraanzicht van Oostergeest. ’Er is altijd wat te repareren: een dakkapel, een deurkozijn, een monumentale daklijst…’

Parel achter de duinen

Buitenplaats ‘OOSTERGEEST’ schoolvoorbeeld voor toekomstige generaties

Waar ze de rondleidingen gewend was samen met Joan te doen, werd ze nu ondersteund door onze eigen gidsen Clasien en Harold, die de kwetterende schare waar nodig bij de les hielden.

Strakke Engelse lanen wisselen elkaar af met frivole dreven. Aan de monumentale bomen kan je zien hoe oud Oostergeest is. Een gigantische beuk beheerst ondanks haar geteisterde stam de bosrand.

Toch heeft Oostergeest maar één tuinman, die tweemaal in de week langskomt; en dat met een oranjerie die van deur tot deur vol staat! Krijgt Lucelle hulp van tuinkabouters?

Een van de sprankelende hoogtepunten van de tour toonde het gevoel voor pragmatisme en humor van het echtpaar Leemans. Nadat vorige bewoners contact met het dorp Warmond enigszins beperkten, onderhoudt de huidige (zesde) generatie Leemans een warme, maar vooral educatieve band met de lokale schooljeugd.

Bij de nazit die tevens als verlate nieuwjaarsborrel fungeert, laat ik me toelachen door een levensgrote foto van Sophia Loren. Ik heb niet de moed op kunnen brengen navraag te doen over haar functie ter plekke, maar ik vermoed dat Joan, met zijn voorliefde voor Italiaanse automobielen, daar meer van weet.

Tekst en Foto’s door: Ruud Vrielink, tenzij anders vermeld

Zondag 7 juni is het weer zover: Amstellanddag! Dit jaar is een bijzondere editie, want we vieren de 20ste keer dat dit geliefde evenement plaatsvindt. Een mooie mijlpaal om samen stil te staan bij alles wat het Amstelland zo bijzonder maakt.

Traditiegetrouw vindt de feestelijke opening plaats op Wester-Amstel. Vanaf 10:00 uur openen wij onze poort en heten wij u van harte welkom met koffie en thee, een heerlijk gebakje van Bakker Out en de opzwepende klanken van de Accu-band. Om 10:30 uur verzorgt wethouder Floor Gordon van de gemeente Amstelveen de officiële opening. Dan wordt ook de Amstelland-prijs 2026 uitgereikt.

Na de opening is er van alles te beleven. Op het terrein vindt u een keur aan stalletjes, waar dit jaar ook volop lokale etenswaren te proeven zijn. Een mooie gelegenheid om kennis te maken met smaken uit de streek.

Om 11:30 uur opent in de parkzaal een bijzondere expositie over 20 jaar verandering in het Amstelland – een terugblik die laat zien hoe het landschap en zijn gebruik zich in de loop der jaren hebben ontwikkeld.

Wilt u Wester-Amstel beter leren kennen? Sluit dan aan bij een van de rondleidingen om 12:30 of 14:00 uur. Onze vrijwilligers nemen u mee langs de rijke historie en bijzondere natuur van het landgoed.

Om 14:00 uur staat een geliefde traditie op het programma: onze schapen worden uit hun winterjas geholpen. Altijd een levendig en vermakelijk moment voor jong en oud.

Joep Grotendorst Quartet
We sluiten de dag om 15:00 uur feestelijk af met een vrij toegankelijk buitenconcert van het Joep Grotendorst Quartet. De 21-jarige Joep, afkomstig uit Amstelveen, leidt een talentvol jazzensemble dat in december 2025 de eerste prijs won bij het Prinses Christina Jazz Concours. De kracht zit in het collectieve samenspel, vier vrienden die samen hun muzikale verhaal vertellen.

Kortom, er is de hele dag door van alles te zien, te doen en te beleven. Meer weten over Amstellanddag en het programma op andere locaties? Raadpleeg dan de website van Beschermers Amstelland: www.beschermersamstelland.nl/.

Wij hopen u te zien op Wester-Amstel!

Tekst door: Søren Ludvig Movig

2025 was voor Wester-Amstel een jaar om met tevredenheid op terug te kijken. Het jaarverslag laat zien hoe onze buitenplaats opnieuw tot leven kwam dankzij de inzet van vrijwilligers, de vele bezoekers, de activiteiten in park en tuin en een reeks goed bezochte evenementen.

Wester-Amstel bewees opnieuw wat ons motto betekent: Wij, Wester-Amstel. Vrijwilligers, vrienden, bezoekers en gebruikers worden verbonden door hun gedeelde plezier en inzet voor Wester-Amstel.

Dankzij hun inzet werd de poort geopend voor het publiek, werden park en tuinen tuin verzorgd en liepen de evenementen op rolletjes. Ook vonden er diverse vrijwilligersactiviteiten plaats, zoals het eerste Wester-Amstel Croquet Tournament en een bezoek van de tuingroep aan Slot Oud-Zuyl.

Wester-Amstel weer mooier
Wester-Amstel werd weer mooier. Zo kreeg het prieel een fraaie tegelvloer, werd de stinzentuin verder uitgebreid en werd het taxusveld in de hoogzomer strak gemaaid en geschikt gemaakt voor het croquet-toernooi. Door onderhoud en slimme ingrepen, zoals het afsluiten van een deel van de Middellaan voor autoverkeer, kreeg het park bovendien een nog fraaier aanzien.

Concerten en ontmoetingen
Het programma van 2025 kende opnieuw een succesvolle reeks concerten onder het thema Jazz op Wester-Amstel. De concerten trokken veel publiek en waren vrijwel allemaal uitverkocht.

Daarnaast was er de jaarlijkse Amstellanddag, dit keer met water als thema. Daarmee werd Wester-Amstel niet alleen een plek voor rust en natuur, maar ook voor muziek, ontmoeting en speelse competitie.

Financieel gezond
Het jaar sloot af met een positief resultaat van 1.514 euro. Dat was beter dan begroot en vooral te danken aan uitgestelde uitgaven aan een verbetering van de website.

Ook al daalde het aantal vrienden licht, de stichting bleef financieel gezond. Het bestuur spreekt daarom zijn grote dank uit aan alle vrienden, vrijwilligers, eigenaresse Stichting J.Ph.J.F. Lissone en huurder MKB Fonds voor hun steun en prettige samenwerking.

Meer weten?
U kunt ons jaarverslag hier terug lezen.

Tekst door: Søren Ludvig Movig

Met enige spijt, maar ook met begrip, willen wij u informeren over een aantal veranderingen bij Wester-Amstel.

Vanaf 1 juli aanstaande zal de parkzaal niet langer beschikbaar zijn voor de Vrienden van Wester-Amstel. Daarmee hebben we geen binnenruimte meer voor onze concerten en andere publieksbijeenkomsten. Dat valt ons niet licht. Deze activiteiten hebben de afgelopen jaren veel betekend voor de sfeer en ontmoetingen op onze buitenplaats.

De aanleiding voor deze stap is de groei van onze huurder, het MKB Fonds. Zij hebben behoefte aan meer werkplekken, en het is goed dat het zo voorspoedig met hen gaat. Die ontwikkeling draagt bij aan een gezonde toekomst voor Wester-Amstel.

Eigenaresse Stichting Lissone en MKB Fonds hebben verschillende mogelijkheden besproken om meer ruimte te scheppen. Daarbij lag de keuze tussen het ombouwen van historische ruimtes in het voorhuis of het benutten van de parkzaal. Dat de keuze uiteindelijk op de parkzaal is gevallen, werd vergemakkelijkt door het feit dat wij nog op zoek waren naar een opvolger voor Herma de Heer, onze grote organisator áchter de schermen. De voortzetting van de concerten was daardoor al enige tijd onzeker. Aan die onzekerheid is nu een einde gekomen.

Graag spreken we onze grote dank uit aan alle vrijwilligers die de concerten de afgelopen vier seizoenen mogelijk hebben gemaakt. We noemen in alfabetische volgorde Abhishek, Anke, Bibi, Carla, Herma, Joke, Larry, Ruud, en onze – in geen enkel stramien passende – grote voorvrouwe Fleurine. Dankzij hun inzet, betrokkenheid en enthousiasme hebben wij samen kunnen genieten van vele bijzondere muzikale momenten.

We zijn blij dat er tegelijkertijd goede afspraken zijn gemaakt, waardoor onze vrijwilligers gebruik kunnen blijven maken van faciliteiten in het huis.

En we kijken vooruit. Onze plannen voor een grote oranjerie, ter vervanging van de huidige berging krijgt weer importantie. Daarmee hopen we u – als vriend van Wester-Amstel – in de toekomst ook weer binnen te kunnen ontvangen.

Tekst door: Søren Ludvig Movig

ILLUSTRATIE (Jan Kops, ca 1800): De Gestreepte Witbol voelt zich in bijna elk biotoop thuis

en kan daarom met recht een invasieve plant worden genoemd. Dus kijk uit voor haar schattige pluimpjes!

Gras is méér dan groen…

Op het niveau van de bodembedekkers heerst een schaamteloze oorlog

Het veldje waar het ‘1st Wester-Amstel Croquet Tournament’ zich heeft afgespeeld, werd namelijk vooraf stevig ingezaaid met Advanta Ravot. Niet te verwarren met Advanta Tredvast, dat op een obscuur stukje grond bij onze toegangspoort is ingezaaid, of Advanta Highway B3, te vinden op ‘the more sunny parts of the Boomgaardlaan’ – yes, we are bilingual.

Rijst de vraag of deze zaai-mengels al jaren bij ons in gebruik waren of dat er een nieuwe ‘Green Deal’ aan ten grondslag ligt. In dat laatste geval houd ik mijn hart vast. Waar we ons al jaren suf schoffelen om het gras uit het grind van de middenlaan te weren, stel ik mij voor dat we binnenkort door deze ‘reseeding’ een weg naar het huis moeten kappen.

Tekst door: Ruud Vrielink

Op maandag 29 oktober 1900 kocht Jac Lissone de buitenplaats Wester-Amstel op een veiling in Frascati te Amsterdam. De buitenplaats werd omschreven als een ‘goed onderhouden HEERENHUIS annex Koetshuis, Stalling voor 3 paarden en Koetsierswoning, Moestuin, Bosch- en Weiland, tezamen groot 2 hectaren, 74 aren en 96 centiaren’. Hij had met 12.000 gulden het winnende bod. En daarmee maakte de familie Lissone haar entree op de toen bijna twee-en-een-halve eeuw oude buitenplaats. Nu, 125 jaar later, bestieren zijn nazaten deze nog steeds.

Jac’s moeder, Cornelia Houtman, stierf toen hij zeven jaar oud was. Twee jaar eerder stierf zijn jongere broertje, zijn zusje volgde toen hij tien was. Zijn enige overgebleven broer zou hem op 25-jarige leeftijd ontvallen. Ongetwijfeld hebben deze gebeurtenissen hem gevormd.

Ondernemer en marketingtalent
Toen Jac 22 jaar was, werd hij samen met zijn vader en toen nog levende broer ingeschreven op een adres aan de Stadhouderskade. Vader hertrouwde. De katholieke Jac had inmiddels zelf een aanstaande echtgenote ontmoet, de Lutherse Catharina Schleger. Ze trouwden op 13 juli 1864 in Rotterdam en gingen in de havenstad wonen. Jac was weer terug in zijn geboorteplaats. Daar begon zijn eigen zaak, in exotische vruchten en delicatessen.

De jonge ondernemer onderkende de grote voordelen van naamsbekendheid en adverteren. Er is een veelvoud aan advertenties terug te vinden in kranten uit die tijd:

Hij was creatief én klantgericht. Bij J.P. Lissone kon je 150 jaar geleden al een pakje terugsturen wanneer de inhoud niet naar ‘genoegen werd bevonden’. Destijds revolutionair, tegenwoordig gangbaar.

Het ging het echtpaar Lissone goed. Ze kregen in Rotterdam vijf kinderen.

De ondernemende Jac breidde zijn handel in delicatessen uit met een bodedienst op London. Hij kwam reeds veelvuldig in London. Op de veel grotere Londense markt kocht hij exclusieve etenswaren in. Enkel de zeer gefortuneerden konden zich deze etenswaren permitteren. Diezelfde maatschappelijke bovenlaag bleek ook behoefte te hebben aan een betrouwbaar transport van kostbare goederen en waardepapieren naar Londen. Een dergelijke bodendienst bleek een gat in de markt. Tot de concurrentie van de Rijkspostpakkettendienst (nu: PostNL) kwam, verdiende hij hier goed geld mee.

Het aantal reizen en bestemmingen breidde gestaag uit. Met een reisje naar de Moezel, naar de Schotse Hooglanden, Zwitserland, Italië, Noorwegen en Amerika, om een paar te noemen. De populariteit van het reizen in een gezelschap nam toe. Daar had Jac zelf de hand in. Hij adverteerde volop en gaf lezingen door het hele land. Zo verleidde hij de tot dan toe honkvaste Nederlandse burgers.

Lissone werd een bekende naam bij de gegoede burgerij. Dames die niet de mogelijkheid hadden om zelfstandig te reizen, behoorde tot zijn belangrijkste doelgroep. Aan de deelnemers stelde hij wel eisen. Ze moesten hun goede humeur en wellevendheid meenemen. Onaangenaam gezelschap kon van de excursie worden verwijderd. Uiteraard met schadeloosstelling. Hij bleef klantgericht.

In 1887 begon hij te adverteren onder de naam ‘Lissone’s Touristen-Bureau’. Maar pas in 1891 was het bedrijf zo groot geworden, dat de bodendienst en delicatessenhandel aan de kant werden geschoven. Zijn vrouw, twee zonen en drie dochters gingen allemaal meehelpen. Om zijn niet-geëmancipeerde clientèle niet te verontrusten over de feminiene inbreng, werd de naam slechts gewijzigd in Lissone & Zoon. De taakverdeling was helder: vader en zoons waren de beminnelijke doch goed georganiseerde reisleiders. Vrouw Catharina en dochter Cornelia zorgden met hun zakelijk brein voor de financiële gezondheid van het bedrijf. Dochters Johanna en Catharina zorgden voor de billet-verkoop en gaven inlichtingen aan de cliënten . Ook verzorgden de Lissone- vrouwen de zakelijke correspondentie met alle buitenlandse hotels, scheepvaartmaatschappijen, spoorwegen, enzovoort. Daarbij – naarmate het bedrijf groeide – ondersteund door meer en meer medewerkers.

Schrijverstalent
Naast al het werk vond Jacobus nog tijd voor een andere activiteit: schrijven. Zo publiceerde hij in 1879 een novelle met de titel ‘Een nacht op de Noordzee’. Niet verrassend speelt dit een verhaal zich af te midden van een groep reizigers aan boord van een stoomschip naar Engeland. Jacobus beschrijft sociale verhoudingen met een milde spot. Zijn 19e -eeuwse gevoel voor humor klonk door in observaties als. ‘Bij mijn ziel! Ik heb in Londen bij madame Tussauds poppen gezien in wier trekken meer uitdrukking lag dan in die van den Brit.’ In 1896 publiceerde hij onder pseudoniem ‘Betsy van Amstel ‘Op reis met Betsy van Amstel’ en in 1897 ‘Een reisje naar het eiland Wight (via Londen) met de stoomvaartmaatschappij ‘Zeeland’’. Deze uitgaves waren nadrukkelijk gericht op vrouwelijke lezers, om hen tot het reizen te verleiden. Daarnaast schreef hij vele reisverhalen in het door hem zelf opgerichte tijdschrift ‘De Nederlandsche Tourist’.

Het was de tijd van de uittocht van gegoede Amsterdamse burgerij naar het Gooi en Kennemerland. De Lissone’s wilden wat anders. De hele familie werkte inmiddels in het reisbureau. De vrouwen moesten daarvoor dagelijks heen en weer naar het kantoor, eerst aan de Singel, later in de Leidsestraat en op de Dam. Hun oog viel op Wester-Amstel. Praktisch, want makkelijk per koets bereikbaar via de Amsteldijk. Maar ook met de nieuwe stoomvaartdienst. Die passeerde ieder kwartier Wester-Amstel, en hield op verzoek aan bij de steiger voor het huis.

Jacobus, bedreven in het veilingwezen, sloeg zijn slag op een onroerend goed veiling in “Frascati” aan de Nes in Amsterdam. Na de aankoop investeerde hij een vergelijkbaar bedrag in het opknappen van het huis en park. Zo werd de dicht-geslibde vijver met een schroef van Archimedes leeggepompt en met de hand weer uitgegraven. Er werd een bessentuin aangelegd, een stokrozenlaantje, en er werden nieuwe fruitbomen geplant. En er werd een theekoepel aangevoerd, per schuit.

Wester-Amstel werd een aanloopplek voor vrienden en familie van alle gezindten. Letterlijk. De spraakzame, katholieke Jac werd al snel dik bevriend met de protestante dominee van Ouderkerk. Die kwam graag na de zondagse dienst aanwaaien op Wester-Amstel. Officieel kwam hij langs voor de zielenzorg van de Lutherse Catherina. Dat hij direct met Jacobus en een goede fles in de tuinkamer dook, moest verborgen blijven in het sterk verzuilde Nederland.

Door: Anja Lissone

But here we are. Ben heeft de grasmat tot het laatst met een nagelschaartje bewerkt en zijn zelfgemaakte en door ons leken in extenso geteste Cucumber Sandwiches en het curieuze drankje Pimm’s al klaargezet. Persoonlijk kom ik vooral voor dat laatste en ben ik mijn almost verplichte hoedje vergeten, maar daar ik hier The Press vertegenwoordig zit ik net als de rest op het puntje van mijn klapstoel en klap vrolijk mee.

Croquet komt mij voor als speciaal ontwikkeld voor de eigenaren van die Engelse landhuizen met te veel matig rokende schoorstenen. Vaak hebben ze een expat-achtergrond in The Dominions, vandaar het tropenwit van de outfits. Die bestaat voor de heren uit – lijkt mij – te warme tweed en linnen en frilly things in booties voor de dames. En allemaal met een hoedje… Let’s not forget the hats!

En daar komen de prettig zwiepende, veelal korstloze sandwiches! Ze hebben een soort blakende witheid die mij zo nu en dan bijzonder aanstaat. Maar die Pimm’s… staat de witte wijn al koud?

Het geklap krijgt inmiddels wat meer volume. Ik heb de spelregels vooraf niet ingezien om de sfeer ongefilterd te kunnen ondergaan. Nu blijkt dat we al in de tweede (of derde) helft zijn beland. Voor zover de deelnemers als paren zijn gekomen en daarna zijn gemixt, tekent zich nu toch wel de scheiding tussen een hoger echelon en de bankzitters af. Vooral de ‘losers’ beginnen zich met de leiding te bemoeien, maar Master Ben is correct en onverbiddelijk.

Waar het uitzetten van het parcours geruisloos door een groepje insiders is gepleegd gaat het bij de telling wat heftiger toe; iedereen blijkt de scores wel degelijk te hebben bijgehouden. Voor mij blijft het een ondoorgrondelijk geheel. Gelukkig is men het uiteindelijk helemaal eens en gaat de winnaar naar huis met een verzilverde suikerstrooier… ofwel de wisselbokaal.

Want het ‘2nd Wester-Amstel Croquet Tournament’ voor volgend jaar ligt al in de planning. Croquet is here to stay!

… De hoofdrolspelers vlnr: winnaar Wim Dröge van Huis Landfort, Master of Croquet Ben Silburn, prijsuitreiker Caroline Greve van buitenplaats Berg en Vaart, land- en gastheer Søren Ludvig Movig, finalisten Frits Roest en  Arjen Valstar, alledrie  van Wester-Amstel …

Tekst door: Ruud Vrielink
Foto’s door: Rinke van Zanden

Afgelopen zomer zat ik met mijn verjaardag gedwongen thuis vanwege een fikse hersenschudding. Een oude vriend kwam langs, en ik kreeg van hem een prachtige tekening cadeau. Tot mijn verbazing had hij deze gemaakt op Wester-Amstel, waar ik sinds vorig jaar als vrijwilliger in de tuin werk. Ik herkende de plek meteen: op het randje van het landgoed, bij het bankje waar je uitkijkt over de polder. Enorm verrast en vereerd door het mooie cadeau vond ik het ook heel bijzonder dat we, zonder dat ik het wist, allebei de rust en stilte van Wester-Amstel opzoeken om ons even te onttrekken aan de dagelijkse drukte en het stadsgedruis.

Mari Stoel (1978) kwam ik tegen in Haarlem toen ik een jaar of 17 was. Met een groep leeftijdsgenoten die allemaal creatief bezig waren richtten we een jongerenkunstcollectief op, genaamd ‘Buffer’. We organiseerden happenings en exposities, die we aankondigden op posters die we door de hele stad plakten. Met enige bravoure wilden we het wat tamme kunstklimaat in Haarlem opschudden, én een signaal afgeven naar de gemeente dat we behoefte hadden aan atelier- en presentatieruimtes.

Mari ging aan de Minerva Academie in Groningen studeren, gevolgd door een master aan de St. Joost School of Art & Design in Den Bosch. In 2013 was hij genomineerd voor de Koninklijke Prijs voor de Vrije Schilderkunst en in 2017 won hij de Gerrit van Houten Prijs. Naast de schilderkunst maakt hij gebruik van verschillende media, waaronder fotografie, installatie en textiel. Zijn werk wordt gekenmerkt door een spontane, speelse en tegelijk bedachtzame benadering, en heeft vaak een absurdistische ondertoon.

Mari: ‘Ik fiets veel en graag, als ik daar de tijd voor heb, en doe dan vaak een rondje Amstel, richting Ouderkerk en de Ronde Hoep.’ Omdat hij niet zomaar kan fietsen om het fietsen neemt hij altijd zijn tekengerei mee: oliepastel en tekenblok. ‘Als een excuus misschien, zodat ik niet met lege handen thuiskom. Zo is er een goede werk-gerelateerde reden om er op uit te trekken. Wester-Amstel was voor mij een ontdekking en een rustpunt om het gejaag van de stad te ontvluchten, te mogen mijmeren en mijn hoofd leeg te maken. Ik neem mij dan voor om wat te lezen, maar dat doe ik vaak niet eens. Voor me uitstaren is meer dan genoeg. Ik maak dan vaak een of twee tekeningen van het uitzicht dat het bankje mij biedt. Dit alles gebeurt ongedwongen, omdat ik niet aan het werk ben maar even vrij heb.’

U kunt meer van Mari’s kunst bekijken op zijn Instagram (@maristoel.landschap) of op zijn website (www.maristoel.nl).

Door: Fleur Poots

U kunt ze niet missen: de vergulde letters ‘Wester-Amstel’ boven aan onze poort. Het is ons visite-kaartje sinds 1760. Toen werd de eerste houten poort vervangen door de huidige Rococco-poort. Haar zusje ‘Over-Amstel’ vindt u in de tuin van het Rijksmuseum. Zónder gouden letters.

Het 125-jarig lustrum van de familie Lissone op Wester-Amstel gaf het zetje om de uitdaging weer aan te gaan. En tot onze verrassing vonden we – nou ja, onze vaste huisschilder – een ware verguldingsartiest. Het Parool wijdde zelfs een twee pagina’s groot artikel aan deze letterschilder. Met een beetje geluk kunnen we hem over dertig jaar wéér bellen. Kijkt u maar.

Door: Søren Ludvig Movig

Nadat een aantal van ons in de ochtend nog in de – drassige – tuin had gewerkt, gingen we op donderdag 18 september richting Oud Zuilen voor een uitje, ons aangeboden door de Vrienden van Wester-Amstel.

We kregen een rondleiding door de tuinen van Slot Zuylen, die begon in de moestuin. Net als op Wester-Amstel is deze normaal gesproken niet toegankelijk voor bezoekers. De tuinvrijwilligers waren helaas net naar huis, anders hadden we nog wat informatie uit kunnen wisselen. De moestuin heeft een grote kas en zeer oude kweekbakken. We zagen hier onder andere prachtige roze kattenstaarten, kleine leifruitboompjes en orkaboontjes. Een groot deel van de productie uit de moestuin wordt in het menu van het museumcafé verwerkt.

Foto: Er is zoveel te zien!

Het kasteel, dat zijn oorsprong heeft in 1250, is halverwege de 18de-eeuw grondig verbouwd en kreeg naar de heersende mode van die tijd een classicistische gevel. De symmetrie werd voortgezet in de tuinen ernaast, waar de boomgaarden met hoogstamfruit in gelijke vakken zijn aangelegd, ingekaderd tussen dubbele buxushaagjes. Erachter ligt een 120 meter lange slangenmuur. In de kronkels van de muur ontstaat een microklimaat waar warmte langer wordt vastgehouden, een uitstekende plek voor bijvoorbeeld vijgenbomen.

Er kwamen leuke weetjes voorbij, zoals de Latijnse naam voor vrouwenmantel: Alchemilla. Door de alchemisten werden de dauwdruppels op het blad vroeger gezien als het meest zuivere water, dat werd gebruikt om elixers te brouwen.

Na koffie en taart in het koetshuis hadden we nog even tijd om een ronde door het kasteel te maken, alvorens weer naar huis te keren. Het was een heerlijke middag!

Door: Fleur Poots

Op zoek naar de nieuwe Herma!

We zitten inmiddels midden in ons vierde seizoen van onze succesvolle concert-reeks Jazz-Op-Wester-Amstel. De kaartjes voor het 7 december concert met Ineke Vandoorn & Marc van Vugt zijn waarschijnlijk nét op. Of nét niet. U kent hopelijk de weg naar ‘www.ticketkantoor.nl/shop/westeramstel’ voor het kopen van een ticket

Ook dit vierde seizoen, dat loopt tot en met juni 2026, komt weer tot stand dankzij al onze vrijwilligers, en in het bijzonder door het powerkoppel Fleurine en Herma. Met Fleurine op de bühne, haar natuurlijke habitat. En Herma als motor achter de schermen. Herma is onze soms wel en soms niet-zichtbare spin in het web, die zorgt dat ieder concert organisatorisch vlekkeloos verloopt. Onze niet te missen vrouw achter de schermen. We moesten dan ook even slikken toen Herma ons vertelde na dit seizoen te stoppen als concert-organisator. Vandaar deze aankondiging: we zoeken een nieuwe Herma!

Kent u iemand, bent u zelf geïnteresseerd of wilt u meer weten? Laat het ons weten. Dat kan via een mailtje naar onze voorzitter Søren Movig, te bereiken via ‘voorzitter@wester-amstel.nl’. Of nog makkelijker: kom naar het komende concert! En praat met Herma en Fleurine. Uw toegangskaartje, dat regelen we dan wel.

Door: Søren Ludvig Movig

Hieronder vindt u informatie over het concert en de tentoonstelling die op 5 oktober 2025 plaatsvonden. Voor de meest recente informatie over onze concertreeks en tentoonstellingen kunt u terecht op onze Agenda of Facebook.

Jazz op Wester-Amstel: Mirjam van Dam (5 oktober 2025)

We zijn ontzettend blij dat Mirjam van Dam dit jaar op 5 oktober de aftrap doet. Mirjam is een bevlogen zangeres en dirigent. Na haar studie zong zij in verschillende theater-, jazz-, bigband- en andere ensembles. Zo toerde zij met Laura Fygi door Nederland en Azië, maakte een muziekvoorstelling over het leven van Ella Fitzgerald en maakte zij met Jetta Starreveld en Monique de Adelhardt Toorop twee voorstellingen over muziek tijdens de Tweede Wereldoorlog: Door de Nacht klinkt een Lied en Hoor de Vrouwen Zingen. Mirjam is vaste zangeres bij The Happy Feet Orchestra en The Jewish Jazz Band en zingt met vocal group Four Voices. Haar album ‘Luister eens’ is met veel complimenten ontvangen. Op dit album (samen met pianist Lex Jasper) zingt zij Nederlandstalige jazzstandards. Frits Spits roemde het al: Wat goed is blijft goed. Op 5 oktober aanstaande laat Mirjam ons horen dat dit geen loze kreten zijn!

Expositie schilderijen Bil Admiraal
Even als vorig jaar proberen we naast de muziek op de eerste zondagmiddag van de maand ook aandacht te schenken aan andere vormen van kunst. Op 5 oktober zijn dat de schilderijen van Bill Admiraal. Over zijn schilderijen zegt hij het volgende:

Het seizoen 2025 – 2026 belooft weer een geweldig muzikaal evenement te worden. We kijken daarom – ondanks de nog heerlijke zonnige dagen – zeer uit naar oktober 2025 en hopen u daar weer te mogen ontmoeten.

Op 2 november 2025 speelt Masha Bijlsma Band op Wester-Amstel en op 7 december verwelkomen we Ineke vandoorn en Marc Van Vught.

Het programma voor de komende maanden ziet er als volgt uit: in maart treedt Petra de Winter op, in april Fleurine. In mei hebben we in verband met de vakanties zoals gewoonlijk geen concert maar in juni speelt op de Amstellanddag Joep Grotendorst, winnaar van het Prinses Christina Jeugd Concours.

Bent u ook enthousiast? Zet alle data alvast in uw agenda!! Tickets zijn een maand voorafgaand aan het concert te verkrijgen via ticketkantoor.nl/shop/westeramstel. De prijs van een regulier toegangsbewijs bedraagt €22,50, maar u weet: als u Vriend wordt van Wester-Amstel betaalt u slechts €17,50. Op die manier heeft u uw lidmaatschap van de Vrienden van Wester-Amstel ad € 12,50 per jaar snel verdiend. Veel Vrienden gingen u reeds voor, doet u ook mee?

Door: Herma De Heer

Cornelia Maria Lissone. Een naam die nauwelijks nog klinkt, maar zonder wie Wester-Amstel niet had bestaan zoals het nu is. Ze leidde in stilte het eerste Nederlandse reisbureau, maar in de geschiedenisboeken ontbreekt haar naam. Wie was deze vrouw?

Een vrouw als directrice van een bedrijf? Dat zag je nauwelijks in die tijd, maar Cornelia trotseerde met liefde vele regels en vooroordelen. En daar waren er nogal wat van.

In Cornelia’s tijd werkten alleen vrouwen uit de lagere klassen, puur uit noodzaak, als onderwijzeres, telefoniste, naaister of fabrieksarbeider. Behoorde je tot de midden- of hogere klasse zoals Cornelia? Dan stond betaald werk gelijk aan armoede en schaamte. Bovendien bekleedden alleen mannen hoge posities. Een vrouw als directrice was onvoorstelbaar en daarom bleef het geheim. “Lissone & Dochter” zou klanten hebben afgeschrikt. Een vrouw aan het roer kon immers alleen maar misgaan.

Ook solo reizen voor vrouwen – eveneens ongebruikelijk – werden mogelijk gemaakt door Lissone & Zoon. Vrouwen mochten in die tijd nauwelijks zonder gezelschap de deur uit, laat staan alleen reizen. Toch wist het bedrijf klanten te overtuigen: onder hun leiding zouden de reizen niet te zwaar zijn, en er werd bescherming geboden. Op foto’s uit die tijd is te zien dat veel buitenlandse reizen bestonden uit groepjes vrouwen.

Liefde en strijd
Niet dat het Cornelia allemaal kwam aanwaaien. Ze moest vechten voor wat ze wilde, en vechten deed ze.

In 1897 werd ze tijdens een reis naar het noorden verliefd op Severin Ludvig Movig. Severin, een Noor en zoon van een scheepsreder. Hij begeleidde voor Lissone & Zoon reisgezelschappen in Noorwegen. Ze wilden trouwen, maar Cornelia’s ouders wilden er niets van weten. Zou Cornelia trouwen, dan zou ze volgens de wet handelingsonbekwaam worden, en zou haar man de leiding over het bedrijf krijgen. Dat moest worden voorkomen. Ze verhinderden het huwelijk door een stuiting.

Maar Cornelia legde zich er niet bij neer. Het paar zette door en enkele maanden later bleek Cornelia zwanger te zijn van haar eerste (en enige) kind, Ludvig Emil Movig. Daarmee zette ze haar ouders voor het blok die niet anders konden dan zwichten.

Die speciale positie leverde haar niet alleen voordelen op. Johanna Lissone, zonder geluk in de liefde en zonder de bijzondere status van Cornelia, keek met afgunst naar het succes van haar zus. Die jaloezie zou haar uiteindelijk tot een vreselijke daad aanzetten.

Nieuwe tijden, oude pijn
Ondanks de gewonnen strijd kon Severin Ludvig niet aarden in Nederland. Hij keerde in 1902 terug naar Noorwegen. Sommigen beweerden dat het vanwege zijn astma was, anderen dat hij een dependance van het reisbureau zou starten. Zeker is dat de slechte verstandhouding met Cornelia’s broers en zus Johanna een rol speelde. Cornelia schreef hem brieven, maar toen ze geen antwoord kreeg, gaf ze het op.

Jaren gingen voorbij. Haar vader overleed, zij nam de zaak over, en het ene succes volgde het andere op – tot de Eerste Wereldoorlog uitbrak. Er volgden magere jaren. In 1921 werd het reisbureau samengevoegd met Lindeman en in de tweede helft van de jaren twintig volledig verkocht. Cornelia droeg de leiding over en richtte zich op Wester-Amstel, de buitenplaats waar zij, haar moeder en haar zussen Johanna en Catherina sinds 1901 woonden.

De prijs van behoud
Ze was verknocht aan het huis. Tijdens de oorlogsjaren had Wester-Amstel voor hen gezorgd: in een tijd van schaarste beschikten zij over iets wat zeldzaam en gewild was – hout. De vele bomen in het park rond het huis waren goud waard en dankzij dat hout stonden er ’s avonds vlees en aardappelen op tafel. Maar, zo schreef zij in haar eerste brief na de oorlog aan haar zoon, de laanbomen bleven behouden.

Wester-Amstel moest behouden blijven voor de familie. Bovenal wilde Cornelia dat haar zoon, het enige kleinkind van haar vader, het zou erven. Daarom besloot ze haar broers en zussen voor hun erfdeel van Wester-Amstel uit te kopen.

Het was een kostbare beslissing. Door de grote hap uit haar vermogen kon ze haar zoon, die inmiddels met zijn vrouw naar Indië was verhuisd, niet bezoeken. Hun contact beperkte zich tot brieven. Brieven die ze elkaar trouw bleven schrijven, week in week uit, jaar na jaar. Tot ze elkaar in 1947, ruim twee decennia later, weer in de ogen konden kijken toen Ludvig definitief terugkeerde naar Nederland.

Terugkeer en afscheid
Ondanks haar hereniging met haar man keerde Cornelia terug naar haar geliefde Wester-Amstel. Daar bleef ze tot haar dood in 1955 wonen. Tot het laatste moment hield ze vast aan haar doel: Wester-Amstel moest in de familie blijven. Op haar sterfbed liet ze haar zoon Ludvig beloven dat hij hetzelfde zou doen. Hij hield woord.

Cornelia Maria Lissone. Een bijzondere en sterke vrouw, die wist wat ze wilde en vasthield aan haar doelen. Zij stond voor het behoud van Wester-Amstel en gaf het door aan haar enige nakomeling. Daardoor bleef Wester-Amstel niet alleen voor de familie behouden, maar is het nu ook toegankelijk voor u, als bezoeker.

Door: Karen Netscher

Het valse voorwendselen circus draaide weer volop. Onze vrijwilliger Bill Admiraal werd op vrijdag 25 april naar het Raadhuis van Amstelveen gelokt voor een vergadering van de kersverse Stichting Urgente Noden. Hij had zich er flink op voorbereid. Maar mocht niet vergaderen.

Door: Søren Ludvig Movig

Op zondag 1 juni 2025 (10.00–16.00) speelt Wester-Amstel opnieuw een centrale rol tijdens de 17e editie van Amstellanddag. Dit evenement, georganiseerd door Stichting Beschermers Amstelland, biedt het publiek de kans om meer dan 40 locaties in de regio Amstelland te bezoeken en te beleven. Van natuur en cultuurhistorie tot kunst en streekproducten — alles wat Amstelland zo bijzonder en veelzijdig maakt, komt aan bod. Het thema van dit jaar is: “500 jaar Waterbeheer in Amstelland.”

Vaar mee met een historische trekschuit
Wester-Amstel is dit jaar ook opstapplaats voor een unieke tocht met een historische trekschuit, een boot waarmee vroeger vracht en reizigers werden vervoerd. De dienstregeling ligt ter inzage bij Wester-Amstel — vergeet niet even te kijken als u mee wilt varen!

Evenals vorig jaar beëindigen we ons seizoen op de Amstellanddag met alle ruimte voor jong talent. We vinden het geweldig dat Damien ook dit jaar onze gast is. Op Wester-Amstel speelt hij met de virtuoze gitarist Durk Hijma, de jonge Spaanse bassist Ton Felices en met mede-finalist van het Prinses Christina Jazz Concours tenorsaxofonist Joep Grotendorst.

U bent welkom vanaf 10.00 uur. Het programma eindigt om 16.00 uur.

Meer informatie over Amstellanddag 2025 vindt u op de officiële website.