Betekenen de vele gemeentelijke regelingen iets voor het armoedebeleid? Dat gaat de Rekenkamer van de gemeenteraad onderzoeken in de hoop dat daaruit komt hoe het nu werkelijk staat met de bestaanszekerheid van de minst draagkrachtigen. Het draait steeds meer, ook in Amstelveen, om de bestaanszekerheid. Wat doet de gemeente daaraan en wat levert het op voor de inwoners?

De rekenkamer gaat na of het beleid en de uitvoering ervan enig effect hebben.

Levensonderhoud

Of ambtelijk gezegd: “Het doel van het onderzoek is om inzicht te krijgen in hoeverre het armoedebeleid van de gemeente bijdraagt aan het versterken van de bestaanszekerheid van inwoners.” Met bestaanszekerheid bedoelt de gemeente de zekerheid dat, door al die hulpregelingen, iemand ook over ‘voldoende middelen en mogelijkheden beschikt’ om het hoofd boven water te houden en in zijn of haar levensonderhoud te voorzien. In het onderzoek kijkt de gemeente naar effectiviteit en efficiency van de aanpak van armoede, waarbij ook de energiearmoede en het tegengaan van armoedeval bijzonder aan de  orde komen als prioriteitsthema’s.  ‘Ook zal een verdieping in de praktijk plaatsvinden’,  zegt de gemeente. De rekenkamer, die gewoon het bureau KWIZ voor het onderzoek inhuurt, hoopt de uitkomsten, inclusief aanbevelingen, in het voorjaar van 2027 aan de gemeenteraad te presenteren.

Het Nederlands Dachau Comité (NDC), met een monument in het Amsterdamse Bos, waar o.m. burgemeester Tjapko Poppens jaarlijks een krans bij legt (foto), heeft toegeven dat de verhalen van de nu 99-jarige ‘overlevende’ Willem Wilbrink niet kloppen. Hij vertelt al jaren op scholen en in boeken als tiener is gedeporteerd naar Dachau en over de ontberingen die hij daar zou hebben geleden, voor veel mensen de ‘redder’ te zijn geweest. Onzin, blijkt uit de verklaring van de sinds 1961 bestaande stichting NDC. Die zegt de verhalen van andere overlevenden afdoende gedocumenteerd. Dat de stichting nu met een verklaring komt is een reactie op het nieuws dat door RTL en de NOS werd gebracht. Zij hadden het uit het Historisch Nieuwsblad, dat de resultaten publiceerde van een eigen onderzoek van de stichting.

In de administratie van het Duitse nazikamp, een model voor alle concentratiekampen, ontbreekt de naam Wilbrink.

Zichtbaar

Het NDC was overigens al in 2024, toen zijn jongste boek verscheen, met onderzoek bezig over de ‘kwestie Wilbrink’. Volgens de stichting  “zijn op cruciale punten strijdig met de vele historische bronnen”. Er is, zegt het NDC, geen enkel bewijs “noch voor zijn aanwezigheid in het kamp, noch voor de door de heer Wilbrink beschreven ervaringen”. Het comité zegt dat men bij de feiten moet blijven. Dachau was van 1933 tot 1945 in gebruik als concentratiekamp van nazi-Duitsland, als ‘model’ voor de vele honderden kampen die volgden. Tweeduizend Nederlanders, vooral Joden en verzetsstrijders, zaten er. Voorzitter Wimar Jaeger van het Nederlands Dachau Comité zegt: “De geschiedenis van Dachau laat zien waartoe het verlies van vrijheid, democratie en de rechtsstaat kan leiden. Die waarschuwing behoudt alleen haar kracht wanneer zij berust op betrouwbare historische feiten. Dat nooit weer’ is misschien wel relevanter dan ooit. Maar om die boodschap geloofwaardig te kunnen blijven uitdragen, moet het ‘dat’ boven iedere vorm van twijfel verheven zijn.” Juist nu, in een wereld waarin uitsluiting, ontmenselijking en aantasting van democratische waarden, wil het NDC opnieuw nadrukkelijk zichtbaar zijn.