Jeetje, Mireille, wat een begin van een zomerse bijdrage. Ja, dat dacht ik ook toen ik mijn gedachten op papier begon te zetten.

Ik zat op een terras ergens in het land. Na drie jaar wilde ik weer meedoen aan de reünie van mijn lagere school. Ruim 50 jaar geleden zat ik op een rooms-katholieke basisschool. Ik was het enige zwarte meisje.
Overigens heb ik mooie herinneringen aan die tijd: langs de huizen om steun te vragen voor Greenpeace, kinderpostzegels, we wonnen het scholenkampioenschap met mij als keeper, playbacken op de Dolly Dots.

De vorige reünie had ik overgeslagen: er waren mij wat opmerkingen ten gehore gekomen in de trant van ‘te veel buitenlanders en die vluchtelingen horen niet in Nederland, dus daarom stem ik PVV’.

Dit kwam uit de mond van een Indisch oud-klasgenoot. Ik had daar gewoon even geen zin in. En ik snapte niet dat hij zó fanatiek tegen buitenlanders was.

Terug naar het terras: nog voor het doen van de bestelling voor het eten, werd de toon weer gezet door dezelfde persoon: hij had een nieuwe “bijbaan”, hij was raadslid geworden en hun partij zat ook nog in de coalitie.
En hij begon zijn betoog met de eerste zinnen van mijn zomerbijdrage. Het ging over de man die Lisa in Amsterdam om het leven had gebracht. Een afschuwelijk drama.

Ondertussen begon mijn broodje kruidenboter niet meer zo lekker te smaken. “Het is belachelijk dat we een deel van onze vriendengroep niet meer zien, omdat ik bij de PVV ben gegaan”, hoorde ik mijn oud-klasgenoot zeggen. 

En toen zei ik ”ik ben hier niet gekomen om met jou te discussiëren over politiek, maar ik wil dat je weet dat ik het principieel niet met jou eens ben. Ik ben trouwens burgerlid van D66 en jij en ik staan ideologisch ver van elkaar.  Ik respecteer jou en ik wil alleen zeggen dat trots ben dat ik in een land leef waar we naast elkaar kunnen zitten.”
Het was even stil…

De avond verliep hierna gezellig met veel gelach en herinneringen. Ik paste toch zo goed bij de groep, want aan mij was niet te merken dat ik anders was, zeiden mijn oud-klasgenoten.
En toen kwam het gesprek over het Indië-verleden van Nederland en de klasgenoot zei dat hij verbijsterd was dat zijn ouders, ook echte Nederlanders, zo slecht waren behandeld door de Nederlandse overheid.  
“Dat valt nooit meer goed te praten, excuses zijn het minste wat moest gebeuren”.  Ik knikte instemmend…
Na oprechte warme knuffels, namen we afscheid van elkaar…

Vanochtend zag ik op Instagram een deel van de speech van Rob Jetten op de World Pride. Een paar woorden bleven bij mij hangen: “Het niet accepteren van het anders zijn, gaat over veel meer: het gaat over het niet accepteren van iemands seksuele voorkeur, iemands gender als eerste ring. Maar daarna gaat het over het niet accepteren van iemands kleur, iemands geloofsovertuiging, de volgende ring.”
Ik zie dat de ringen steeds verder worden verplaatst.

Langzaam pellen we de menselijkheid er af. En wat blijft er over? Wie valt er af? Wie hoort erbij en wie bepaalt dat?

Ook in de gemeenteraad van Amstelveen zijn wij vertegenwoordigers van verschillende ideologieën. Hoe ga je daarmee om? Wie wil je zijn, wat wil je van jezelf laten zien, waar is mijn grens? Mijn grens?

“Iemand zei, je hoort niet bij ons.
Mes-steek-pijn.
Denk goed na welke kant je staat.
Denk niet wit, denk niet zwart, denk niet zwart-wit.
Maar in de kleur van je hart.”

Deze tekst is van het nummer Zwart-Wit, geschreven door Frank Boeijen, na de afschuwelijke moord op Kerwin Duinmeijer door een neonazi-skinhead op de nacht van 20-21 augustus 1983.

Volgende week  43 jaar geleden.

En dan schiet er ineens een totaal onpolitieke gedachte door mijn hoofd.

Zal ik zaterdag voor dat zwarte of toch voor dat witte topje gaan?

Ik moet er stiekem om lachen.

Over een paar dagen sta ik op Pinkpop. Al dagen betrap ik mezelf erop dat ik nét iets te vaak de weerapp open. Iedere keer verschijnt hetzelfde getal: 32 graden.

Mijn aandacht is gelukkig alweer snel terug bij het debat. Juist dat kleine moment bleek achteraf mijn eerste maanden als raadslid misschien wel perfect samen te vatten.

Toen ik me kandidaat stelde voor de gemeenteraad, dacht ik eerlijk gezegd dat het vooral zou draaien om de vergaderingen. Inmiddels weet ik dat het raadslidmaatschap veel meer is dan dat.

Rond tienen sluit de voorzitter de vergadering. De laptops verdwijnen in de tas en niet veel later schuiven we regelmatig aan in Café Thijs. De sfeer verandert bijna onmiddellijk. Waar we elkaar een kwartier eerder nog via de voorzitter aanspraken, gaat het nu over vakanties, studies, werk of plannen voor het weekend.

Soms praten we nog even na over de vergadering, soms juist helemaal niet. Juist daar leer je de mensen áchter de politieke standpunten kennen. Dat maakt een debat een week later niet minder scherp, maar wel een stuk prettiger.

Drie dagen later blijkt de weerapp gelijk te hebben.

Het is bloedheet.

Terwijl de eerste gitaarakkoorden van Take Me Out over het festivalterrein klinken, spring ik samen met duizenden anderen mee. De zon brandt onverminderd door en overal om me heen zingen mensen uit volle borst mee.
Heel eerlijk? Op dat moment denk ik geen seconde aan de perspectiefnota. En misschien is dat ook maar goed. Soms is het juist gezond om je hoofd even helemaal ergens anders te hebben.

Nog geen drie weken later stap ik opnieuw een heel andere wereld binnen.

Aan het Westerhoofd in Amsterdam ligt de MS Galaxy. Ooit een cruiseschip waarop mensen vertrokken voor een vakantie over zee. Nu biedt het schip onderdak aan honderden mensen die juist alles achter zich hebben moeten laten.
We lopen door het schip, krijgen een rondleiding en raken in gesprek met bewoners. Niet over beleid, maar over hun leven.

Een man vertelt hoe hij al meerdere keren is overgeplaatst naar een andere opvanglocatie, zonder ooit te weten hoe lang hij ergens mag blijven.
Een vrouw vertelt over haar ouders en haar zusje, die nog altijd in het land zijn waaruit zij is gevlucht. Ze weet niet of ze veilig zijn.

Als we afscheid nemen, loopt ze nog even naar me toe.

“Bedankt dat u de tijd hebt genomen om hierheen te komen en met ons in gesprek te gaan, mevrouw.”

Eigenlijk was ik degene die haar had moeten bedanken.

Inmiddels is het zomerreces begonnen. De vergaderagenda is leeg en de weerapp hoef ik gelukkig een stuk minder vaak te openen dan in juni.
Toch merk ik dat juist de gesprekken op de MS Galaxy af en toe weer door mijn hoofd gaan. Niet omdat ik daar alle antwoorden vond, maar omdat ze me eraan herinneren dat achter ieder dossier mensen schuilgaan.

Na de zomer ga ik weer aan de slag met mijn verschillende portefeuilles. Eén ding weet ik nu al: de verhalen van die middag neem ik mee wanneer we het over asiel en migratie hebben.
Niet als antwoorden, maar als een extra reden om goed te luisteren, vragen te blijven stellen en steeds opnieuw op zoek te gaan naar het verhaal achter een dossier.

Misschien is dat wel het mooiste aan als 22-jarige de gemeenteraad in gaan. Je verwacht veel te leren over begrotingen, moties en besluitvorming. Dat doe je ook.
Maar wat me het meest is bijgebleven, kwam niet uit een raadsvoorstel of een debat. Het kwam uit gesprekken. Uit ontmoetingen. Uit de mensen achter de dossiers.

En voor wie het zich nog afvraagt: ik ging uiteindelijk toch voor het witte topje.

Nu, tijdens de Pridemaand, is er zo veel dat me boos maakt. De mishandelingen op queer-personen in Nijmegen, Zandvoort en op Roze Maandag, de aanslag in Berlijn, hetero’s die met champagne aan de zijkant van de botenparade staan en alleen komen vieren, maar geen Pridevlag ophangen, Pridevlaggen die in de brand zijn gestoken, de maatregelen van Trump die transgender-personen discrimineren en zo kan ik nog wel even doorgaan.

Maar wat me echt woedend maakt, is dat mensen die zich zogenaamd zorgen maken, de belangrijke zorg voor transgender-kinderen in twijfel trekken. En ik weet uit eigen ervaring hoe belangrijk de zorg voor transgenderpersonen is.

Op 25 juni kwam de Telegraaf met een verhaal van ouders die vinden dat hun inmiddels 23-jarige dochter tijdens haar transitie te snel is behandeld. Geen onderzoek, geen cijfers.

Het is het perspectief van twee ouders en hun ‘bezorgdheid’. De dochter zelf komt in het stuk niet aan het woord. Sterker nog, ze heeft het contact met haar ouders verbroken. Simpelweg omdat ze gelukkig is met wie ze is geworden.

Hertzberger schreef in NRC een stuk tegen de transgenderzorg voor jongeren. Haar punt is dat de uiteindelijke beslissing, zelfs na tientallen gesprekken en onderzoeken, nog altijd gebaseerd is op het gevoel van een kwetsbare tiener.

De Gezondheidsraad komt in het rapport “Transgenderzorg voor jongeren” tot de tegenovergestelde conclusie: het is een zorgvuldig ingericht proces, dat zorgverleners verantwoord kunnen voortzetten. Hertzberger heeft dit onderzoek zelf aangevraagd, als Kamerlid voor NSC.
Nu de uitkomst haar niet bevalt, probeert ze twijfel te zaaien.

Twee stukken die het narratief voeden dat de zorg voor deze jongeren onverantwoord zou zijn. Beide verschenen rondom de presentatie van een rapport met de alles voor zich sprekende ondertitel “Transgenderzorg voor jongeren zorgvuldig ingericht”.

Er gebeurde iets veelzeggends: de duidelijkst positieve stemmen kwamen niet van de journalistieke redacties, maar van belangenorganisaties zoals Transgender Netwerk en Transvisie.
Geen vervolgstuk bij NRC. Geen vervolgstuk bij de Telegraaf. De twijfel kreeg alle ruimte. De geruststelling kreeg niets.

Dus vertel ik het nog maar een keer, want kennelijk moet de doelgroep dat zelf doen.

Het is een traject dat begint met gesprekken en psychologisch onderzoek, en pas bij aanhoudende genderdysforie, stap voor stap, uitkomt bij puberteitsremmers en later eventueel hormonen. Operaties komen pas op latere leeftijd in beeld.

En wanneer je start met puberteitsremmers voordat een baard of borsten zich ontwikkelen, dan komen die kenmerken er simpelweg niet. En dat is fijn.

Vaak vergeten we dat niets doen ook een prijs heeft. Uitstel kan leiden tot meer psychisch lijden, tot isolement, tot schooluitval.
Wie pas later transitioneert, heeft het vaak zwaarder op de arbeidsmarkt, in relaties en financieel.
Dat is geen mening van mij. Dat staat in verschillende rapporten.

Ik ben zelf een vrouw met een transgenderachtergrond. Ik weet dus niet alleen uit een rapport, maar uit ervaring, wat vroege zorg had kunnen betekenen.
Had ik puberteitsremmers gekregen, dan had ik nu geen stem gehad waar ik me voor schaam als ik tegen een onbekende moet praten.
Dat klinkt klein. Dat is het niet.

Het is elke dag opnieuw een moment van aarzeling, van niet het gesprek aangaan, jezelf afvragen of iemand aan je stem hoort dat je transgender bent, terwijl je niet wilt dat dat het eerste is wat zij over je denken. Vroege zorg had dat weggenomen.

Dus nee, dit gaat niet over gevoel tegenover wetenschap. Ik ben boos dat twijfel een podium krijgt. Geruststelling niet. En dat de doelgroep zelf deze geruststelling naar buiten moet brengen. Nu hebben we onze bondgenoten nodig.

Het begint niet bij een groot gebaar, maar bij iets simpels: hang een vlag op, niet alleen in juni. Loop mee in de Pride Walk. Spreek je uit tegen haat, ook als het je niet direct raakt. Corrigeer die collega of dat familielid.
Deel de feiten, naast het gevoel. En steun die kleine 1.900 kinderen waar het hier over gaat.

Ik kreeg die stem niet op tijd. Laten we er samen voor zorgen dat zij die wel krijgen.

Zo ook in de politiek is het vakantieseizoen een tijd voor rust, maar ook reflectie en vooruitblikken. Sinds ik actief werd in de politiek heb ik al een aantal van deze zogeheten zomerrecessen mee mogen maken. Dit keer echter, voor het eerst als raadslid.

Sinds de laatste raadsvergadering heb ik veel nagedacht over het afgelopen jaar. Hoe de verkiezingen zijn gelopen, de campagne waar we ons als partij keihard voor hebben in gezet, maar in het bijzonder de gesprekken die je voert met mensen op straat.

Een van de dingen die mij daaraan is opgevallen is de onvrede bij de bewoners. Ook de verdeeldheid die we nu steeds vaker zien in ons land en dus ook in Amstelveen.

We zijn af en toe zo gefocust op wat ons anders maakt dan anderen. Het is ook niet zo gek, in een maatschappij waar we van eenieder verwachten dat ze uitblinken.
Waar tijdens sollicitaties wordt gevraagd waarom jij het best bent voor de functie en niet een andere kandidaat.
Waar we de verwachting stellen dat iedereen uniek is.

Wanneer wij ons als maatschappij zo focussen op onze verschillen, is het niet heel gek dat mensen dat ook doen tegenover elkaar en ook op politiek vlak.

Ondanks dat het logisch is vind ik het wel een zorgelijke ontwikkeling. Als we niet meer kijken naar onze overeenkomsten loopt onze maatschappij vast.

Stel je nou voor, ik stel een motie op en een raadslid van een andere partij kan zich in 9 van mijn 10 punten vinden, dan zou het toch zonde zijn als deze motie er niet doorheen komt vanwege dat ene punt waarin we van mening verschillen.

Dat betekent dat we niet door kunnen en alles maar stil blijft liggen. Door dan juist het gesprek aan te gaan. Door te kijken hoe we deze motie kunnen vormgeven zodat wij ons beiden erin kunnen vinden. Dan pas kunnen we gezamenlijk vooruit.

Nu is dit natuurlijk een heel politiek voorbeeld, maar ik denk dat dit geldt voor ons allemaal. Ik denk dat we het er allemaal wel over eens zijn dat we het beste willen voor Amstelveen.
Dat we een fijne stad willen om in te wonen. Een stad waar we kunnen genieten van groen, een supermarkt in de buurt en een bus die ons kan brengen waar we wezen moeten.

Alleen hoe we dat voor elkaar krijgen, tja daar hebben we allemaal een ander idee over. Dan is het dus de uitdaging om juist te kijken naar hoe we dat samen kunnen doen.

Vaak vergeten wij dat we eigenlijk veel meer gemeen hebben dan dat we verschillen. Het verschil overschaduwt de overeenkomst, net zoals dat één negatieve gebeurtenis alle positieve gebeurtenissen op een dag kan overschaduwen.
Laat jij dan je dag verpesten? Nee toch, het is dan juist de kunst is om te kijken naar al het goede op een dag. Niet kijken naar wat niet kan maar hoe kan het wél.

Als we dit allemaal proberen te doen denk ik dat wij in een stuk mooiere samenleving zullen wonen. Waar verbinding groter is dan verdeeldheid. Waar overeenkomsten groter zijn dan verschillen. En misschien wel het allerbelangrijkste: waar samen vooruitgaan belangrijker wordt dan alleen stilstaan.

Ik zal mij de komende tijd in ieder geval inzetten om hieraan mijn eigen steentje bij te dragen. Ik zou jullie allemaal willen uitdagen om hetzelfde te doen. Wellicht kunnen we dan samen Amstelveen nog mooier maken.

De eerste keer dat ik me echt raadslid voelde, was niet tijdens mijn beëdiging. Het was de week ervoor. De campagne was voorbij. De spanning ook.
De nieuwe fractie zat voor het eerst bij elkaar. Ik had me erbij neergelegd dat ik nét niet gekozen was. Ook prima. Ik was trots op wat we hadden bereikt. En net niet gaf ineens weer ruimte voor wat wél. Gewoon even thuis zijn, bijvoorbeeld.

Tot dat telefoontje. “Volgens mij mogen we je feliciteren.” Ik begreep hem eerst niet. Dankzij voorkeurstemmen zat ik er ineens toch in. Het blijft een vreemd idee dat mensen soms meer vertrouwen in je hebben dan jijzelf.

Sindsdien vragen mensen me regelmatig wat mijn geheim is. Alsof ik een verkiezingstruc achter de hand houd. Ik moet ze teleurstellen. Ik heb geen geheim. Sterker nog: ik heb geen idee. Ik stel vooral graag vragen. Over dingen die vanzelfsprekend lijken. Misschien is nieuwsgierigheid wel onderschat.

Ik dacht dat de grootste verrassing de politiek zou zijn. Dat bleek niet zo. De grootste verrassing zijn de mensen. Neem de coalitieonderhandelingen. Van buiten had ik me vurige debatten voorgesteld. Nachtwerk. Rode hoofden. Grote idealen die over tafel zouden vliegen.

In werkelijkheid keek ik naar iets anders. Naar mensen die elkaar aftastten. Piketpaaltjes die zorgvuldig werden neergezet. En pas toen ik dacht dat we klaar waren, begon het echte onderhandelen. Niet over de toekomst van Amstelveen, maar over commissies. Portefeuilles. Wethouders. Wie waar kwam te zitten. Zelfs over de laptop. Democratie is soms verrassend praktisch.

Alsof je tijdens een familiediner eerst drie kwartier over de tafelschikking praat en daarna pas vraagt wie er eigenlijk honger heeft. Ik bedoel dat niet cynisch. Integendeel. Juist daar begon mijn verwondering. Want achter iedere stoel zat iemand die oprecht dacht de stad daarmee beter te kunnen dienen. Dat zie je van buiten niet.

Net zoals je niet ziet hoeveel professionals iedere dag aan die stad werken. Ik heb diep respect gekregen voor het ambtelijk apparaat. Voor mensen die hun dossiers kennen tot achter de komma en ze vervolgens nog geduldig weten uit te leggen aan mensen die dat allemaal voor het eerst meemaken.

Tegelijk blijft het een wonderlijk idee dat zo’n professionele organisatie uiteindelijk wordt bestuurd door gewone inwoners die zich verkiesbaar hebben gesteld. Misschien is dat wel de mooiste democratische gedachte die ik ken.

Tijdens bijeenkomsten in het raadhuis en elders in de stad keek ik met minstens zoveel belangstelling naar onze burgemeester. Hij bezit een bijzonder talent. Waar je ook kijkt, hij lijkt daar nét geweest te zijn. Een hand hier. Een welkom daar. Een oog voor wie nog niemand gesproken heeft. En een geheugen waar menig raadslid jaloers op mag zijn. Misschien is protocol uiteindelijk gewoon een andere vorm van gastvrijheid.

Ondertussen probeer ik één ding heel bewust vast te houden. Mijn blik van buiten. Want ik merk hoe verleidelijk het is om langzaam dezelfde woorden te gebruiken als iedereen in het raadhuis. Gemeenschappelijke regeling. MPP. Buitenruimte. P&C-cyclus. Interpellatie. Stemverklaring. Terwijl iemand in de supermarkt gewoon vraagt: “Waarom duurt het eigenlijk zo lang?”.

Dat is de taal die ik niet kwijt wil. Net zomin als de verwondering. Ik wil mijn familienaam eer aandoen. Maar belangrijker nog: ik wil nooit zo gewend raken aan het systeem dat ik vergeet hoe het eruitziet voor iemand die er niet iedere woensdagavond zit.

Misschien is dat wel de grootste opdracht. Niet om overal een antwoord op te hebben. Maar vragen blijven stellen alsof je gisteren pas bent begonnen.

Na honderd dagen weet ik één ding zeker. Verbazing zet mensen tegenover elkaar. Verwondering nodigt ze uit om naast elkaar te gaan staan. En ik hoop dat ik dat laatste nooit verleer.

Maarten de Haan is een vertrouwd gezicht binnen de Amstelveense politiek. Hij is vier jaar actief als raadslid voor D66 en was daarvoor twee jaar burgerlid. In deze periode heeft hij zich onder meer ingezet voor duurzaamheid, groen en het Schiphol-dossier.

Naast zijn politieke werkzaamheden is De Haan professioneel actief op het gebied van duurzaamheid.

In zijn nieuwe rol als fractievoorzitter wil hij, samen met de fractie, blijven werken aan de kernwaarden van D66: vrijheid om te zijn wie je bent, om veilig te leven; verbinding tussen mensen, buurten en generaties zodat iedereen mee kan doen en zich thuis voelt; en vooruitgang door te investeren in betaalbare woningen, goed onderwijs, mobiliteit en een duurzame, gezonde leefomgeving.

“Ik ben trots dat ik de fractie na de verkiezingen heb mogen vertegenwoordigen en ben blij dat ik het stokje nu kan overdragen aan een ervaren en gewaardeerd raadslid als Maarten”, aldus Gordon.

De Haan woont in de wijk Elsrijk, samen met zijn gezin met twee kinderen. Ook buiten de politiek zet hij zich actief in voor de samenleving: hij is bestuurslid van een lokale energiecoöperatie in Elsrijk en draagt zo bij aan de energietransitie in Amstelveen.

Met de benoeming van De Haan kiest D66 Amstelveen voor een betrokken fractievoorzitter met een sterk lokaal netwerk.

Zicht op welzijn en kwaliteit
Op grond van artikel 5 onder b van de Leerplichtwet 1969 kunnen ouders een vrijstelling aanvragen om hun kinderen thuis les te geven.

Brancheorganisatie Ingrado waarschuwt echter dat gemeenten momenteel te weinig handvatten hebben om de kwaliteit van dit onderwijs en het welzijn van de kinderen effectief te volgen.

D66 vindt het van groot belang dat de gemeente precies weet hoe het met deze Amstelveense kinderen gaat. Daarom heeft de fractie het college gevraagd naar de specifieke drempels die de gemeente ervaart bij het toezicht en de manier waarop de rechtmatigheid van de vrijstellingen wordt getoetst.

Gelijkheid en kansen voor ieder kind
Voor D66 staat het belang van het kind altijd voorop. De partij wil dat ieder kind in een veilige omgeving opgroeit en gelijke kansen krijgt om zich optimaal te ontwikkelen.

Nu de Hoge Raad de juridische kaders strikter heeft gedefinieerd, ontstaat er een kans om het lokale beleid hierop aan te scherpen. “Het mag niet zo zijn dat er kinderen buiten de boot vallen of uit het zicht verdwijnen.

School is voor kinderen niet alleen een plek om te leren, maar ook om sociaal op te groeien met leeftijdsgenoten. We willen dat ieder Amstelveens kind de beste start in het leven krijgt, en dat de kwaliteit van het onderwijs en het welzijn voor álle kinderen goed zijn gewaarborgd”, aldus Aziza Filal van D66 Amstelveen.

Vanuit die visie vraagt de fractie het college naar de verwachte impact van de rechterlijke uitspraak en de toekomstige inrichting van het toezicht.

We hebben het akkoord ‘Wat ons verbindt’ niet voor niets zo genoemd. Het laat zien dat samenwerken werkt. En dat je juist door verschillen te overbruggen vooruitgang kunt boeken. Dat zie je terug in het plan voor de komende vier jaar.
Daarin herkennen we duidelijk waar inwoners D66 voor hebben gekozen: meerb etaalbare woningen, kansen voor jongeren, goed onderwijs en een groene, leefbare stad. Lijsttrekker Floor Gordon: “Mensen stemmen niet op een coalitieakkoord, maar op de toekomst van hun stad. Dit akkoord is een begin, en wij kijken ernaar uit om daar samen met inwoners echt werk van te maken. Met energie, met ambitie en met oog voor elkaar.”

In het akkoord zie je duidelijk terug waar D66 zich hard voor heeft gemaakt. We zetten stevig in op meer betaalbare woningen en betere doorstroming. Onderwijs blijft een speerpunt, met aandacht voor gelijke kansen en sterke voorzieningen. Ook op duurzaamheid zetten we stappen vooruit, met een realistische koers richting een klimaatneutrale stad. Tegelijk investeren we in een samenleving waarin iedereen mee kan doen. Van jongeren tot mensen die extra ondersteuning nodig hebben. En dat doen we verantwoord: met een begroting die op orde blijft, zodat we kunnen blijven bouwen aan de toekomst van Amstelveen.

D66 levert opnieuw twee wethouders en dat zijn twee krachtige vrouwen die de komende jaren het verschil gaan maken voor Amstelveen.
Floor Gordon wordt wethouder Gebiedsontwikkeling, Mobiliteit,
Energietransitie, Sport en Vastgoed. Zij werkt aan grote projecten zoals het Stadshart en Nieuw Legmeer en maakt onze stad bereikbaar en toekomstbestendig.
Saloua Chaara wordt wethouder Onderwijs, Jeugd, Werk & Inkomen, Inclusie & Integratie en Participatie & Media. Zij zet zich in voor kansengelijkheid, sterke jongeren en bestaanszekerheid voor iedereen.
Samen bouwen zij aan een toekomstbestendige stad, waarin je kansen krijgt en mee kunt doen.

Het akkoord ligt er. Nu begint het werk. We gaan vooruit. Voor Amstelveen, voor iedereen. Het volledige coalitieakkoord is hier te vinden.