Mijn eerste seizoen terug bij RODA ‘23

De maand mei loopt alweer ten einde. Hoewel er nog veel activiteiten op de planning staan en bijvoorbeeld  ons eerste elftal in de nacompetitie nog volop kansen heeft op promotie naar de eerste klasse, is dit een goed moment voor mij om terug te blikken op mijn eerste seizoen als voorzitter.

Dit seizoen stond in het teken van veel veranderingen en nieuwe ontwikkelingen. Toen ik als voorzitter binnen kwam wandelen werd er hard gewerkt aan een gloednieuw scorebord met uiteindelijk een geweldig resultaat. Van een rustige start was geen sprake want een van de eerste dossiers die op tafel kwam was de vraag of onze selectieteams al dan niet de overstap zouden gaan maken naar de zaterdag weekendcompetitie. Deze vraag was al langere tijd onderwerp van gesprek en daarom was ik er blij mee dat we in onze goed bezochte en levendige Bijzondere Ledenvergadering een breedgedragen besluit konden nemen om over te stappen met onze beide selectieteams. 

Dat is een stap met kansen en uitdagingen. Die uitdagingen vragen om onze aandacht, zeker als het gaat om de toenemende drukte op zaterdag en de capaciteit van onze kantine. Een oplossing voor de kantine is geen quick fix, maar het bestuur is inmiddels in gesprek met partijen om stappen te zetten – zowel op korte als lange termijn. Natuurlijk betrekken we onze leden hier zo veel mogelijk bij. 

Ook de keuze om over te stappen naar Adidas als nieuwe kledingsponsor en de selectie van de nieuwe tenues met ingang van volgend seizoen was een besluit dat veel voorbereiding en inzet vergde van vele vrijwilligers. De uitrol van de nieuwe tenues is momenteel in volle gang. Ook voor hier geldt dat de besluiten met veel betrokkenheid van veel leden werd genomen. De enquete waarbij onze leden konden kiezen uit vier verschillende tenues was een succes met uiteindelijk een duidelijke winnaar. Tegelijkertijd speelden er binnen onze vereniging natuurlijk veel andere onderwerpen. Afgezien van het verloop van de diverse competities en trainingen schieten mij bijvoorbeeld de lancering van onze nieuwe website en onze gesprekken met de Gemeente Amstelveen om twee nieuwe kunstgrasvelden mogelijk te maken te binnen.

Toch zijn het niet de genoemde onderwerpen of de andere bestuurlijke besluiten die het meest indruk op mij hebben gemaakt in mijn eerste seizoen. Wat mij het meest inspireert en raakt, zijn onze vrijwilligers. Wat een fantastische mensen zitten er bij onze club, en wat een inzet leveren zij week in, week uit! Het is indrukwekkend en hartverwarmend om te zien. In verband met een interview over de snelle ontwikkeling van het vrouwenvoetbal bij RODA’ 23 liep ik onlangs met een journalist van De Telegraaf (bekijk vooral het leuke interview met Kyra, Julia en Rob in De Telegraaf van afgelopen maandag) over ons terrein. De journalist was onder de indruk van de goede organisatie en de prettige sfeer bij RODA. Toen ik hem de hand van Nel Hermans van de Coenradies liet schudden en uitlegde dat zij komende zaterdag na 38 jaar, op tachtigjarige leeftijd afscheid neemt "omdat het nu toch te zwaar begint te worden", wist hij niet wat hij hoorde.

Helaas was de journalist er even later niet bij toen ik Jeroen Albers tegenkwam, die net een training had gegeven. Ik zag dat hij een mitella droeg en hoorde dat hij recent een zeer zware schouderblessure had opgelopen. Dat hij desondanks zijn training niet liet lopen, vond hij vanzelfsprekend. Hoewel ik met hem meeleef, liep ik later met een glimlach van het terrein: wat een ongelooflijke vrijwilligers hebben we toch! Ik kan toch echt niet uitsluiten dat ik met een dergelijke blessure zielig thuis op de bank zou zijn gaan liggen.

Voor mij is één ding klip en klaar na dit seizoen: het fundament van onze club ligt bij onze vrijwilligers. Het is dan ook de belangrijkste taak van het bestuur om deze groep te koesteren en te faciliteren. Dat geldt echter niet alleen voor het bestuur maar voor álle leden. Ik roep daarom iedereen op om vrijwilligers niet als vanzelfsprekend te beschouwen. Speelsters, spelers, ouders: koester onze vrijwilligers, waardeer hun inzet en ga met respect met hen in gesprek. Dat betekent niet dat overleg of discussie niet is toegestaan. Integendeel, dat is soms zelfs nodig om met zijn allen beter te worden en ook vrijwilligers maken fouten. Maar benader de vrijwilliger altijd met respect en met het besef dat je praat met iemand die de voetbalactiviteiten van jouw kind (of jezelf) mogelijk maakt. Gelukkig leeft dit besef bij velen, maar het kan wat mij betreft niet genoeg benadrukt worden. Wat ook niet genoeg benadrukt kan worden is dat vele handen lichter werk maken. Ik bedoel hiermee te zeggen dat RODA’ 23 ook voor het volgende seizoen op diverse plaatsen nieuwe vrijwilligers goed kan gebruiken. Dat kan in alle vormen en maten want ik merk nog wel eens koudwatervrees bij potentiële vrijwilligers die zich ten onrechte gaan vergelijken met een aantal van onze huidige onmisbare reuze-vrijwilligers. Doe dat alsjeblieft niet. Ook een vrijwilliger met een bescheiden bijdrage is zeer, zeer welkom. Schroom dus niet en open het gesprek en je kunt altijd nog concluderen om het niet te te doen. Niet geschoten is uiteindelijk altijd mis, aldus mijn favoriete filosoof.

Tot slot een oproep aan onze vrijwilligers: als bestuur willen we graag weten waar het beter kan en waar het wellicht wringt. Voor mij geldt dat ik liever meerdere keren te veel hoor dan één keer te weinig. Ik hoor vrijwilligers wel eens zeggen: “Ik wil niet zeuren”, maar jullie doen ons een plezier door juist wél te laten weten wat er beter kan.

Vragen of opmerkingen?Stuur gerust een bericht naar het bestuur. We horen graag van jullie!

De afgelopen tijd werd mij meerdere keren de vraag gesteld of het geen goed idee zou zijn om als voorzitter vaker via de RODA-website te communiceren. Op dit moment doe ik dat op basis van de informatie die gedeeld moet worden maar misschien is het beter om geregelder te communiceren werd mij gezegd. Mijn voorganger Ronald Posthumus deed dat via zijn column “door de bril van Ronald” en die meer regelmatige verschijningsvorm willen we bij deze in ere herstellen door middel van een maandelijkse bijdrage. Op deze wijze hopen we als bestuur om onze leden beter bij onze vereniging te betrekken.

Op dit moment bevindt het voetbalseizoen zich op het hoogtepunt en kondigt ook het nieuwe seizoen zich alweer aan. Hoogspanning dus en alle vrijwilligers zijn volop aan de slag. Of het nu gaat om de “operatie uitrol van de nieuwe outfits", de wekelijkse planning voor de indeling van de velden, onze nieuwe website, het organiseren van de barbezetting  of de invulling van een aantal vacatures voor het nieuwe seizoen; op diverse plekken wordt er volop aan getrokken. Daarom vond ik het extra mooi om afgelopen vrijdag aanwezig te zijn bij de Waarderingsavond waar diverse Rodianen de Pascal Zegwaard Waarderingspenning kregen uitgereikt, een beperkter aantal Rodianen Lid van Verdienste werd en twee Rodianen tot het Erelid werden benoemd. Ron Ellens en Kees Koot, beiden met een staat van dienst die niet in deze column zou passen, viel deze eer te beurt.

Wat ik extra mooi vond om te zien was het lichte ongemak waarmee diverse Rodianen in de schijnwerpers stonden. Stiekem vonden ze het toch wel mooi gelukkig, maar overheersend was vaak de vanzelfsprekendheid waarmee mensen dit voor “hun cluppie” doen. Hartverwarmend! Zoals ik op de avond zelf al benadrukte vormen onze vrijwiligers het echte kapitaal van de club en niet onze stand op de ranglijst of die van onze bankrekening. Daarom vond ik het extra mooi dat ze, een beetje naar voren geduwd of niet, toch in het zonnetje werden gezet. Bovendien was het weer een buitengewone gezellige avond.

Ook afgelopen zaterdag was het weer een drukke dag op onze vereniging. Hoewel het gelijkspel van ons eerste team niet de uitslag was waar we op hoopten en de in aansluiting op de wedstrijd georganiseerde enorme feestavond onder matige weersomstandigheden plaats moest vinden, was het een fantastische dag. het feest was een groot succes en ons eerste elftal doet nog altijd volop mee om de prijzen. Bovendien is de progressie die ons vlaggenschip gedurende dit seizoen heeft geboekt enorm. Het is natuurlijk maar mijn mening, en ik ben geen voorzitter geworden omdat ik meer verstand van voetbal zou hebben dan anderen, maar door “mijn bril” (om in de stijl van Ronald te blijven) spat de teamgeest en het spelplezier er vanaf, zit het tactisch goed in elkaar en wordt er hard gewerkt om de mindere fases in de wedstrijd in de toekomst beter te kunnen controleren. Het maximale resultaat volgt in mijn visie daarna uiteindelijk vanzelf.

Ik wil het niet te lang maken en laat het hier nu bij. Mochten er vragen zijn of interesse in bepaalde onderwerpen die binnen in onze vereniging spelen, laat het alsjeblieft weten. Een mailtje naar voorzitter@roda23.nl is voldoende maar je kunt mij of andere bestuursleden natuurlijk ook altijd op de club aanspreken. Succes en veel plezier allemaal in de komende weken in de competitie!

Luc Heijtel, voorzitter RODA’23