Marjanne Vleghaar onverminderd strijdbaar
Door: Arjen Vos. Het was in 2014 dat Marjanne Vleghaar werd geïnterviewd voor AalsmeerVandaag. Destijds in een serie over de hoogst genoteerde vrouwen op de diverse kandidatenlijsten. Dat ze ‘volksvrouw’ werd genoemd stemt haar nog altijd trots. “’Jij bent zo makkelijk, iedereen kan bij jou zijn ei kwijt, je hoort alles en neemt het mee’, zei Han Carpay toen over mij.”
Dat de eerste ‘V’ in VVD verwijst naar Volkspartij maakt die gemaakte associatie volkomen toepasselijk. Vleghaar, al negentien jaar lang raadslid voor de oranjeblauwe liberalen zegt zich ook meer te bewegen in de sociale klasse dan in de upperclass. In die zin zou je haar het sociale gezicht binnen de lokale VVD kunnen noemen. “Mensen zeggen wel dat ik vanwege mijn sociale hart meer bij de PvdA pas, maar nee, ik vind dat je ook eigen verantwoordelijkheid moet dragen en je eigen broek moet zien op te houden. De overheid hoeft niet voor alles te zorgen en te betalen,” aldus de uit een ondernemersgezin afkomstige Vleghaar wiens ouders de welbekende lunchroom hadden in combinatie met horeca op de bloemenveiling en later de tv-studio. In de lunchroom, inmiddels van haar broer en schoonzus springt ze soms nog wel eens bij als de situatie erom vraagt.
Afgestapt van flyers
Haar sociale kant komt tijdens de huidige verkiezingscampagne goed van pas. Bijvoorbeeld bij het uitdelen van bitterballen langs de lijn bij FC Aalsmeer en kaas en worst (“afkomstig van lokale ondernemers”) in de Zijdstraat en de Ophelialaan. “We zijn afgestapt van flyers want daar houden de mensen niet van. Ze duiken weg of hebben geen tijd om met je te praten. Maar een lekker balletje slaan de meesten niet af. En uiteindelijk krijgen we zo toch vaak een gesprek over parkeerproblematiek, de woningen aan de Spoorlaan of dat het openbare groen beter onderhouden moet worden.”
Geen beloftes, wel een mening
In die gesprekken zullen ze bij de VVD volgens Vleghaar niet snel dingen beloven maar een mening, ja die hebben ze wel. En die steken ze niet onder stoelen of banken. “Een wooncomplex van vier verdiepingen in de Spoorlaan vinden wij ook geen goed plan. En over windmolens of zonneweides zijn we ook duidelijk: die willen we niet in Aalsmeer en Kudelstaart.”
Een ander heikel punt: de zwarte dozen in het landschap, daar vindt Vleghaar ook wel wat van. Niemand wilde ze, toch zijn ze er gekomen. Vleghaar is er eerlijk over en toont aan dat de politieke praktijk soms weerbarstig is. “Vier jaar geleden zijn we met zijn allen over Greenpark gefietst en waren we het erover eens: het moeten hier geen zwarte dozen worden. Een ambtenaar, ook aanwezig, zei toen: ‘dan moeten jullie de kaders veranderen’. Er zaten ook wethouders op die fiets maar niemand heeft dat opgepakt. In zo’n geval vind ik dat de ambtenaren dat ook best zelf aan kunnen dragen als er een bouwaanvraag komt. Zo groen is Green park nu niet. Als raad kunnen we wel meegeven dat er meer bomen geplant moeten worden.”
Thuis tussen de mensen
Tussen de mensen, daar voelt Vleghaar zich thuis. “En echt niet alleen in campagnetijd,” benadrukt ze, “ik probeer altijd aanwezig te zijn op de diverse wijkoverleggen en help mee met NLDoet in het Middelpunt. Niet namens de VVD maar gewoon als mezelf. Zonder campagnejas aan. ”
Gevraagd naar haar drijfveer om politiek te bedrijven en er als het lukt nog een periode van vier jaar aan vast te plakken, zegt ze: “Ik wil blijven samenwerken en luisteren naar bewoners. Als mensen mij bellen met een probleem, probeer ik het op te lossen. Van klein tot groot: een losse tegel of de rotondes.” Al is dat laatste geen makkelijk probleem, erkent ze. “Maar ik blijf onveranderd strijdbaar om dingen voor elkaar te krijgen.”
Vier jaar niet klagen
Nog één dag tot de verkiezingen. Wat wil ze de mensen in Aalsmeer en Kudelstaart nog meegeven? “Iedereen moet gaan stemmen,” zegt ze stellig, “ik sprak pas iemand die de rotondes en Schiphol zo zat was dat hij aangaf niet te gaan stemmen. Toen heb ik gezegd ‘dan wil ik jou vier jaar lang niet horen klagen’. Mensen snappen niet altijd hoeveel invloed ze kunnen hebben met hun stem. Een gemeentelijke stem is nog belangrijker dan een landelijke stem want hier vallen beslissingen die mensen direct merken. Bijvoorbeeld over jeugd, WMO, scholen, winkel- en sportvoorzieningen, groen en wegen. Wij gaan over dat soort zaken. Wij wonen in de buurt, staan midden in de samenleving. We hebben mensen op de kieslijst die overal voelsprieten hebben: als vrijwilliger bij de voetbal, de postzegelvereniging, de korenmolen, de ondernemers. Wij weten wat er gebeurt als je goed luistert. Maar dan moet je wel vier jaar lang luisteren.”
Het bericht Marjanne Vleghaar onverminderd strijdbaar verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.







