De omhelzing die de wereld nodig had

Door Donald Esser.

Er zijn momenten in de wereldgeschiedenis die alles veranderen: de landing op de maan (Neil Armstrong, 1969), de val van de Berlijnse Muur (1989), en nu de omhelzing van Femke Kok en Jutta Leerdam in Milaan (2026). Twee Nederlandse vrouwen die internationale spanningen wisten te bezweren door simpelweg keihard te schaatsen en daarna nóg harder te knuffelen. Poetin en Trump kunnen er wat van leren.

Op het ijs van Milaan smolt afgelopen weekend de baan sneller dan een gelato in augustus. De schaatsers zijn er blij mee, de ijsmeesters niet. Die hebben inmiddels zulke zenuwtrekjes, dat ze ’s nachts in hun slaap de dweilmachine proberen te besturen. Maar Femke en Jutta? Die gleden eroverheen alsof het een catwalk was: de één met internationale glamour, de ander met pure Friese nuchterheid. Het perfecte duo. Vriendinnen. Respect! Alsof je een Prada-jurk combineert met klompen. En tot ieders verbazing werkt het nog ook.

Jutta Leerdam, onze glamourmachine, reed op de duizend meter niet alleen Olympisch goud, maar ook regelrecht een nieuwe sponsordeal met waterproof mascara tegemoet. De camera’s hadden weinig keuze. Ze volgden haar automatisch, zoals miljoenen volgers richting een flitsende influencerlamp. Ondertussen stond Femke Kok naast haar, oernuchter. Zij haalde een diepe adem die alleen Friezen lukt: een zucht zo stevig dat het vermoedelijk invloed had op de luchtdruk in het stadion.

En tussen al dat sportieve geweld zat Jake Paul, de Amerikaanse miljoenenvriend van Leerdam, in tranen op de tribune. Tranen van een man die normaliter alleen huilt als een YouTube-video minder dan een miljoen views haalt. Het was pure liefde, pure ontroering of misschien pure paniek: “Wat als ze nóg sneller wordt en ik haar straks niet meer kan bijhouden?”

Toch was het Femke Kok die de mooiste rol speelde: de stille kracht achter het schaatsgeweld, de vrouw die liever doucht dan poseert en die tóch als een speer over het ijs ging. Twee Nederlandse vrouwen die zo snel schaatsen, dat Italië serieus overweegt om een maximumsnelheid op het ijs in te voeren.

Maar het échte hoogtepunt was de omhelzing. Die stevige, warme, niets-aan-de-hand knuffel na hun races; een moment zo groot dat zelfs de internationale diplomatie er jaloers op was. Even geen gedoe, geen geo-politieke ruzies, geen complottheorieën. Alleen twee vrouwen die elkaar feliciteren, omdat ze de rest van de wereld lachend hebben weg geschaatst.

En zo kreeg Nederland precies wat het nodig had: geen brood, geen spelen, maar een knuffel. Een Olympische hug die alle wereldproblemen voor minstens vijf minuten deed vergeten. Heldinnen, allebei. Met snelheid, bewonderingswaardige stijl (Jutta) en een koele zucht uit Friesland (Femke), die nog lang zal nagalmen in Milaan.

Het bericht Column: ‘Donald denkt door’ verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.