Door: Wilco Hoogeveen. En zo zit je ineens in de politiek. Nou ja, niet ineens; dat begon al ruim een jaar geleden in het voorjaar van 2025 toen ik door iemand benaderd werd of ik niet de gemeenteraad in zou willen. Maar toch voelt het nog alsof ik er zo plots gisteren in beland ben. Ik riep vroeger altijd heel hard dat politiek niks voor mij was. Dat politici alleen maar toneelspelletjes stonden te spelen. Het een zeiden en het ander deden. En nu? Wat vind ik nu ik er zelf middenin zit? Daarover wil ik graag schrijven om jullie als bewoner mee te nemen ‘achter de schermen’. Dat is echter niet zo makkelijk als het klinkt. Ik ben, net als elke inwoner, partijdig. Zelfs letterlijk gelinkt aan een partij in dit geval. Hoe neutraal kan ik dan schrijven over de politiek? En niet dit platform misbruiken voor politiek gewin? Zie je, daar begint het al, het politieke geneuzel, het nadenken over elke uitspraak… Uiteindelijk zijn alle bijdragers in de media politiek gekleurd en is het onze uitdaging zo neutraal mogelijk te communiceren. Ik ga er vanuit dat de mensen die mij te partijdig of stom vinden zoals altijd dat ‘keurig’ zullen laten weten in de comments. Dus, daar gaan we!
De lokale politiek is interessant. Het is alles wat ik vreesde en tegelijk beter dan ik hoopte. Dat moet ik toelichten denk ik: Ik merkte dat het een warm bad is mijn fractie. Ik denk dat je toch vaak een uitgesproken karakter bent als je de politiek in durft, maar de mix van karakters werkte beter dan ik had gedacht en iedereen mag zijn of haar mening geven voor we tot een gedeeld standpunt komen. Ook in de ‘rest’ van de raad zie ik mensen die er echt lijken te zitten voor onze inwoners. Mensen die begaan zijn met onze twee dorpen en het leuk vinden om daarover mee te besluiten. Maar er zitten ook mensen voor wie politiek bedrijven een vak is. Is het voor de maandelijkse vergoeding? Voor de aandacht? Ik heb geen idee. Maar er worden nogal wat zaken verdraaid of zelfs totaal verzonnen. Bronnen worden niet goed gelezen, beschuldigingen worden gemaakt en stemmen verheven. Ik neem aan dat dat nou eenmaal politiek is. En als nieuw commissielid kon ik de afgelopen maanden mooi op een afstandje observeren en leren zonder zelf aan het woord te hoeven komen. Tot afgelopen week…
Ik heb geen moeite met praten of mijn mening verkondigen. Behalve als ik nog niet volledig thuis ben in wat er besproken wordt. Zo zat ik voor het eerst actief aan tafel bij een sessie waarvan ik dacht dat het alleen als een soort kick-off bedoeld was, maar waar opeens om mijn mening gevraagd werd. Ik had van alle kanten goede argumenten (dus voor en tegen) gehoord en wist daarnaast wat het standpunt van mijn partij was. Alsof ik mijn hoofd na het opstaan in een bak koud water had gestopt drong het besef snel door; dit is dus politiek. Niet rustig een persoonlijke mening vormen en van gedachtes wisselen, maar fel je eigen standpunt (of dat van je partij) verdedigen en elke ‘tegenstander’ aanvallen als je zwaktes in hun verhaal opmerkt. En dan na zo’n overleg weer vrolijk met diezelfde ‘tegenstander’ een drankje drinken. Het is het toneelspel waar ik altijd van gruwelde, maar waar ik nu zelf ook aan mee moet doen. Maar wat ik inmiddels ook beter snap. Het is niet daadwerkelijk toneelspelen omdat dat nou zo leuk is, het is het zo waterdicht mogelijk uitdragen van dat wat van je verwacht wordt. Verwacht door je partij, door de gemeente of door de inwoners die op je gestemd hebben.
Het besef daalde verder in op de terugweg naar huis op de fiets; het draait in de politiek juist NIET om meningen. Wat ik persoonlijk ergens van vind kan ik prima in de fractie inbrengen en bespreken, maar uiteindelijk zijn we volksvertegenwoordigers. Mensen hebben op ons (als persoon of als partij) gestemd omdat ze zich kunnen vinden in de standpunten en/of normen en waarden die we bij de verkiezingen hebben gepubliceerd. Of dat wat we in de jaren daarvoor hebben laten zien. Mijn persoonlijke mening op dit moment doet er vrij weinig toe, buiten de overleggen binnen de fractie om. Want als alle raadsleden hun eigen mening voorop zetten, kom je als raad – en dus als gemeente – nergens. Het gaat om gedragen standpunten waar een meerderheid zich in kan vinden.
En dus zal het wennen worden voor mij. Soms zal ik een mening moeten verdedigen die niet per se mijn eigen mening weerspiegelt. Soms zal ik moeten incasseren dat de felle opmerking of vraag van een ‘tegenstander’ niet persoonlijk bedoeld is, maar politiek gemotiveerd is. Soms zal ik moeten accepteren dat bepaalde monologen of raadsvragen puur bedoeld zijn om een partij in de media te profileren. En soms zal ik moeten negeren dat er met halve waarheden wordt geschermd voor de camera’s. Het meevaren op het (vaak vluchtige) sentiment van de bevolking op social media vind ik daarbij wel een kwalijke zaak. Natuurlijk heeft de raad de verantwoordelijkheid op te komen voor de inwoners en het college te controleren, maar we hebben vind ik ook de taak om inwoners correct te informeren en niet op te stoken tegen datzelfde college en/of het ambtelijk apparaat. Dus niet voor de media doen alsof bepaalde zaken bewuste keuzes zijn van wethouders, de burgemeester of falende ambtenaren terwijl het eigenlijk juridisch waterdichte, logische en/of onvermijdbare situaties zijn. Want ook hier geldt; de persoonlijke mening van een ambtenaar, wethouder of de burgemeester maakt vrij weinig uit voor wat daadwerkelijk wordt uitgevoerd. En een (nog verder) dalend vertrouwen in de politiek heeft voor niemand voordelen.
Wilco Hoogeveen is geboren en getogen Aalsmeerder en met geboortejaar 1990 de junior van de columnistenclub. Met zijn technisch inzicht en creatieve geest schonk hij Aalsmeer escaperooms als Gold Creek, De Torenwachter en andere interactieve spellen. ‘Out of the box’ denken kan hij ook met de pen. Sinds 2026 commissielid van het CDA.
Het bericht Column: ‘Achter de schermen’ verscheen eerst op AALSMEERVANDAAG.
Log in
