❌

Lees weergave

Column: β€˜Donald denkt door’

November: de maand die je moet uitzitten

Door Donald Esser.

Er zijn twaalf maanden in een jaar. Elf daarvan hebben best iets te bieden. En dan is er november. De maand waarvan je vermoedt dat hij ooit tijdens een vergadering is bedacht door iemand die zijn baan niet leuk vond. Die dacht: als ik er zelf geen plezier aan beleef, waarom zou de rest van De Ronde Venen en Uithoorn dat dan wel doen?

November is de maand waarin de dag begint terwijl de nacht nog niet eens fatsoenlijk is afgelopen. Om acht uur ’s ochtends is het donker, om vijf uur ’s middags is het alweer donker en ergens daartussenin krijgen we een paar uur grauwe schemering cadeau. Je zou bijna denken dat de zon een deeltijdbaan heeft aangenomen en in november gewoon vakantie opneemt. Zonder vervanging.

En dan moeten we het gezellig maken. Kaarsjes aan, dekentje over de benen, kop thee erbij. Volgens de lifestylebladen is dat het ultieme geluk. Met een beetje geluk staat er ook nog een dampende pan soep op tafel. Ik vraag me alleen af waarom we daar zo enthousiast over moeten doen. Als ik een deken over me heen wil trekken en in het donker wil zitten, kan ik net zo goed in de meterkast gaan wonen. Scheelt ook weer stookkosten.

Toch hoor ik de lezers al denken: daar heb je die azijnzeiker weer. Die man kan zelfs een waxinelichtje nog een burn-out aanpraten. Misschien hebben ze gelijk. Maar probeer maar eens een vrolijk stukje te schrijven over een maand, waarin de natuur eruitziet alsof ze failliet is gegaan. Zelfs de bomen hebben het opgegeven. Die staan er na een fikse storm kaal en mistroostig bij, alsof ze net de gemeentelijke begroting voor 2027 hebben gelezen. De regen valt met de regelmaat van een slecht functionerende douche en de wind probeert je paraplu om te bouwen tot een modern kunstwerk. November: je hebt er geen weerman voor nodig; een blik uit het raam volstaat om je preventief ziek te melden.

En dan gebeurt er iets merkwaardigs. Zodra november op zijn laatste benen loopt, slaat Nederland om als een blad aan een boom. Dezelfde mensen die gisteren nog met een gezicht als een oorwurm door de regen fietsten, hangen ineens lichtsnoeren langs de dakgoot. De kerstboom wordt van zolder gehaald, Mariah Carey mag weer uit haar muzikale winterslaap ontwaken en op Sky Radio klinkt voor de zoveelste keer dat het de mooiste tijd van het jaar is.

Het is wonderbaarlijk hoe snel mineur omslaat in hosanna. Gisteren was het leven nog een natte krant, morgen is het een kerstcommercial met lachende gezinnen, fonkelende lichtjes en mensen die elkaar spontaan omhelzen bij de diepvriesafdeling. Alsof de ellende van de afgelopen weken met een snoer ledlampjes is weggepoetst. De energierekening komt later wel.

En de supermarkt verandert in een bevoorradingscentrum voor een gezin dat drie weken ingesneeuwd raakt. Kerststollen, gourmetpakketten, rollades en genoeg eten om de hele straat door een strenge winter te helpen. We noemen het gezelligheid. De cardioloog noemt het waarschijnlijk een piekbelasting.

Daarna volgt de jaarwisseling, met champagne, oliebollen en de traditionele goede voornemens. We gaan gezonder leven, minder geld uitgeven en vaker bewegen. Op 1 januari staan we vol goede moed op de weegschaal, om er vervolgens vanaf te stappen alsof het apparaat een persoonlijke belediging heeft uitgedeeld. De sportschool krijgt een jaarabonnement cadeau, maar ziet ons na drie weken niet meer terug. Goede voornemens zijn nu eenmaal net kerstversiering: ze schitteren even en verdwijnen daarna in een doos op zolder.

Maar goed, eerst moeten we november nog door. Met de gordijnen dicht, de verwarming op een standje dat de energieleverancier niet meteen alarmeert en een kaarsje dat ons moet wijsmaken dat we het allemaal héérlijk vinden. Want niet elke maand kan een feest zijn. Zelfs een slinger verliest zijn glans als hij elf maanden per jaar aan het plafond hangt.

Dus hou vol. Elke donkere, troosteloze novemberdag brengt ons dichter bij december. Bij de lichtjes, de oliebollen en de collectieve illusie dat volgend jaar alles anders wordt. We gaan van mineur naar hosanna in nog geen vier weken. Daar kan menig religieus wonder een puntje aan zuigen.

November heeft gelukkig een groot voordeel: hij duurt maar dertig dagen en gaat vanzelf voorbij. Daar hoeft zelfs de overheid geen commissie voor in te stellen. En dat is misschien wel het zonnigste wat ik over deze maand kan zeggen.

Het bericht Column: β€˜Donald denkt door’ verscheen eerst op Nieuwe Meerbode.

  •  
❌